Ο «ΔΑΥΛΟΣ» ΚΑΙ ΤΟ ’21 Ὑπὸ τὴν πίεση τῶν καιρῶν, ὁ εὐσεβής μας κλῆρος ἀναγκάσθηκε νὰ ὁμολογήσῃ τὸ πραγματικό του «Σύμβολο τῆς Πίστεως»: «Τὸ 1821 ἦταν ἡ ἀρχὴ τῆς δουλείας μας. Καλύτερα τὸ τούρκικο φέσι, παρὰ ἡ δυτικὴ τιάρα», διακήρυξε ἕνας ἐκ τῶν γραφικωτάτων λευιτῶν καὶ ἱεροδιδασκάλων μας στὸ πρόσφατο συνέδριο ποὺ διωργάνωσαν στὸ Ἀριστοτέλειο (ἢ μᾶλλον Ἁγιοδημήτριο) πανεπιστήμιο τῆς Συμπρωτεύ- ουσας, μὲ τὸν τίτλο «Φαινόμενα Νεοειδωλολατρίας»... «Θὰ τρίζουν τὰ κόκ- καλα τῶν Ἀγωνιστῶν τοῦ ’21 μ’ αὐτὰ ποὺ λέγονται», μοῦ τόνισε ἀπ’ τὸ τη- λέφωνο ἕνας ἀγανακτισμένος φίλος. «Δὲν ἔχεις δίκιο», τοῦ ἀπάντησα. «Ἴσα - ἴσα ὁ ἀγῶνας τους τώρα δικαιώνεται πλήρως. Οἱ κατακτητὲς δὲν ἦταν μόνο Τοῦρκοι, ἀλλὰ κι ἐκεῖνοι ποὺ ἀφώρισαν ἕξι φορὲς τοὺς ἀρμα- τολούς, τὸ Ρήγα καὶ τὴν ἴδια τὴν Ἐπανάσταση· αὐτοὶ βυσσοδομοῦν σή- μερα». Ἡ Ἑνωμένη Εὐρώπη παρουσιάστηκε στὸ περίφημο αὐτὸ συνέδριο ὡς ἔργο τοῦ Σα- τανᾶ. Διότι, ὅπως εἶπαν, «χορτάσαμε ἀπ’ τὰ κονδύλια καὶ ξεχάσαμε τὴν πίστη».Ξέ- ρουν αὐτοί, πὼς ἡ ἐθνικὴ ἐλευθερία καὶ τὸ γεμᾶτο στομάχι δὲν συμπορεύονται μὲ τὴν πίστη. Ἡ πίστη θέλει ἔνδεια καὶ ὑποδούλωση, τὸ ἄφησαν νὰ ἐννοηθῇ ξεκάθαρα, θέ- λει νηστεία τουλάχιστον 206 μέρες τοῦ ἔτους (τόσες εἶναι οἱ καθιερωμένες μέρες νη- στείας τοῦ χριστιανικοῦ ἡμερολογίου). «Μὰ ζήτησαν καὶ τὴν ποινικὴ δίωξη τοῦ Δαυλοῦ!», ἐπανῆλθε ἀπορημένος ὁ συνο- μιλητής μου. «Βεβαίως καὶ τὴ ζήτησαν. Καὶ ἀπορεῖ κανεὶς πὼς δὲν τὴν εἶχαν ζητήσει ὣς σήμερα. Ποιοὺς ἄλλωστε θὰ διώξουν; Τοὺς λεγόμενους “δωδεκαθεϊστές”; Αὐτοὺς τοὺς χρειάζονται. Τὰ “καινὰ δαιμόνια” δὲν εἰσάγονται ἀπὸ τὴ Θεσπρωτία, ὅποια καὶ ἂν εἶναι. Τὰ φέρνει ἡ ἱστορία, ἡ ἔρευνα, ἡ ἐλευθερία τοῦ λόγου, ὁ “διαφωτισμός”», ἔσπευσα νὰ τοῦ ἐξηγήσω. «Δὲς καὶ τοῦτο», συνέχισα. «Ὁ Δαυλὸς ἐτέθη στὸ ἴδιο στόχαστρο μὲ τὸ ’21. Μᾶς θεωροῦν συνειρμικὰ συνεχιστές του – καὶ σωστὰ μᾶς θεωροῦν. Ἡ ἐθνικὴ ἀπελευ- θέρωση θὰ ἦταν μισὴ δίχως τὴν ἀπελευθέρωση τοῦ πνεύματος τῶν Ἑλλήνων ἀπ’ τὸν Σκοταδισμό. Καὶ γιὰ τοῦτο θὰ πρέπει νὰ νοιώθουμε ὑπερήφανοι». Ἡ ἐπίσημη Ἐκκλησία τήρησε ἀποστάσεις ἀπ’ τὸ ἐν λόγῳ συνέδριο. Δὲν παρέλειψε νὰ καυτηριάσῃ ὅμως τὴν παρέμβαση ὡρισμένων ἀφελῶν (ὁ ἐπιεικέστερος δυνατὸς χα- ρακτηρισμὸς «ἑλληνοακτιβιστῶν», ποὺ βρέθηκαν ἐν μέσῳ τοῦ συνεδρίου, δίχως νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ δικαιολογήσουν τὴν παρουσία τους. Ἂς εἶναι...). * * * Τὸ συνέδριο αὐτὸ χαρακτηρίσθηκε ἀπὸ μία ἱστορικὴ πρωτοτυπία. Οἱ ἐκπρό- σωποι τοῦ κληρικολαϊκοῦ κατεστημένου δήλωσαν γιὰ πρώτη φορὰ εὐθέως τὶς θέσεις τους καὶ τὶς προθέσεις τους. Κι αὐτὸ ἀπὸ μόνο του εἶναι ἀναμφι- σβήτητα μιὰ θετικὴ ἐξέλιξη. Παν. Λ. Κουβαλάκης