H K I N H ™ I ™ T ø N I ¢ E ø N H K I N H ™ I ™ T ø N I ¢ E ø N ΓΟΥΪΛΛΙΑΜ ΛΕΚΥ, Ἡ ἱστορία τῶν ἀρχαιελληνικῶν ἠθῶν «Ἡ ἱστορία τῶν ἀρχαιοελληνικῶν ἠθῶν» ἀποτελεῖ μία ζωντανὴ ἔκφραση τῆς προσωπικῆς ζωῆς τῶν προγόνων μας, καὶ μέσα στὴν δική τους ἠθικὴ ἀνακαλύπτουμε καὶ τοὺς δικούς μας προβληματισμούς. Τὸ βιβλίο τοῦ Λέκυ ἀποτελεῖ ἕνα ἀπροκατάληπτο καὶ διαυγὲς κείμενο πάνω σ’ αὐτὴν τὴν κατεύθυνση, ὡς ἕνα ποίημα θεμελιωμένο στὸν ὀρθὸ λόγο καὶ τὴν διεξοδικὴ ἔρευνα. Χαρακτηριστικά: «Δὲν εἶναι ὁ Ἑλληνισμὸς ὑπεύθυνος γιὰ τὴν βαρβαρότητα τῆς Εὐρώπης· ἡ Εὐρώπη εἶναι ὑπεύθυνη γιὰ τὴν ἀπώλεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ Εὐρώπη εἶναι αὐτὴ ποὺ δὲν ἀκολούθησε τὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ τὴν παραποίησε. (...) Μήπως εἴμαστε μάρτυρες τῆς ἀνάγκης ἐπιστροφῆς στὸν Ἑλληνισμὸ καὶ αὐτὸ τελικὰ προκαλεῖ τὸν ἀναπόφευκτο ἀνταγωνισμὸ τοῦ Ἰουδαιοχριστιανισμοῦ μὲ τὸν Ἑλληνισμό;» (σελ. 25). «Δὲν ἀπαντᾷ στοὺς Ἕλληνες ἡ ἰουδαϊκὴ ἰδέα τῆς παντοδυναμίας. Ὁ ἑλληνικὸς ἄνθρωπος εἶναι στὸ βάθος σεμνός· ἡ σεμνότητα δὲ αὐτὴ ὑπῆρξε πηγὴ αὐθεντικῆς δημιουργίας. Ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς εἶναι πολιτισμὸς τῆς φιλότητας, τῆς φιλοφροσύνης, τῆς φιλανθρωπίας, τῆς φιλοτιμίας, τῆς φιλοσοφίας. Πολιτισμὸς ἔμπλεος φιλίας, πανερωτικὸς πολιτισμός. Πολιτισμὸς παμφιλίας» (σελ. 23). Ὅπως σημειώνει ἡ M.Σ. «τὸ βιβλίο αὐτὸ σὲ γεμίζει μὲ τὴν αἴσθηση τοῦ περήφανου ἀπογόνου τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ πλούσιου ἰδιοκτήτη τῆς ἑλληνικῆς κληρονομιᾶς!». Ἡ αἰσθαντικὴ μετάφραση ἀπὸ τὸ ἀγγλικὸ πρωτότυπο εἶναι τοῦ Γρηγορίου Λουκίδη, ὁ πρόλογος τοῦ Μίτσελ Κάρολ καὶ ὁ ἐπίλογος τοῦ Ἰακώβου Φὸν Φάλκε. Ἡ ἔκδοση συνοδεύεται ἀπὸ ὑπέροχη εἰκονογράφηση. Ἀλέξανδρος X. Μήτσιου ΟΛΥΜΠΙΚΟΙ ΚΑΙ ΟΧΙ «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ» ΑΓΩΝΕΣ Ἀξιότιμε καὶ ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου. Μέσῳ τῶν φιλόξενων στηλῶν τοῦ σεπτοῦ προμηθέως «Δαυλοῦ» –μετὰ λόγου γνώσεως, γηθοσύνης καὶ εὐγνωμοσύνης ἀπονέμω τοὺς ἀνωτέρω προσδιορισμοὺς εἰς τὸ περιοδικόν σας–, φάρου τῆς Ἑλληνικότητος, δεδομένου ὅτι ὑπῆρξα ἀπὸ τοῦ πρώτου τεύχους τῆς ἐκδόσεώς του μέχρι καὶ σήμερον ἀπαιτητικὸς καὶ αὐστηρὸς μελετητὴς καὶ κριτὴς τῶν δημοσιευμάτων του, θὰ σᾶς παρακαλοῦσα, ἐν ὄψει τῆς τελέσεως τῶν Ὀλυμπικῶν Ἀγώνων τοῦ 2004 εἰς τὴν χώραν μας, νὰ δημοσιεύσετε τὴν κατωτέρω πρότασιν ἀποκαταστάσεως εἰς τὸ ὀρθὸν τῆς διεθνοῦς ὀνομασίας τῶν Ὀλυμπικῶν Ἀγώνων, περιεχομένην εἰς τὸ ὑπὸ ἔκδοσιν ἔργον μας «Ἀρχαίων Ἑλλήνων ἆθλα καὶ ἔπαθλα – παιδιὲς κι ὀρχήματα»,ἡ ὁποία ἔχει ὡς ἑξῆς: Ἡ Ἑλλάς, ὡς γενέθλια χώρα τῶν Ὀλυμπικῶν Ἀγώνων, δικαιοῦται καὶ ὑποχρεοῦται νὰ ἀπαιτήσῃ ἀπὸ τὴν Διεθνῆ Ὀλυμπιακὴ Ἐπιτροπὴ (Δ.O.E.) τὴν ἀντικατάσταση τῆς ἀγγλικῆς λέξεως Games, ὡς δηλωτικῆς τῆς ἐννοίας των, μὲ τὴν ἑλληνικὴ λέξη Agons (Ἀγῶνες), γιὰ τοὺς ἀκόλουθους νόμιμους, βάσιμους καὶ ἀληθεῖς λόγους: Διότι αὐτὴν τὴν ὀνομασία ἔδωσαν σ’ αὐτοὺς οἱ ἱδρυτὲς-γεννήτορές των Ἕλληνες («ὁ ἐν Ὀλυμπίᾳ 1. ἀγών»: Ἡρόδοτος 6, 127· «Ὀλυμπίας ἀγών»: Πίνδαρος, «Ὀλυμπ.» 1, 11· «ὁ Ὀλυμπικὸς ἀγών»: Ἀριστοφ., «Πλοῦτος» 583· «Ἑλλάδος... ἀγῶνες», Σοφοκλ. «Ἠλ.» 682). Διότι, σύμφωνα μὲ τὸ Ἀρχαῖο Ἑλληνικὸ Δίκαιο, καὶ συγκεκριμένως τὸ Ἀττικό, μόνον οἱ ὀνοματο2. δοτήσαντες τὸ τέκνο τους κατὰ τὴν βάπτισή του («Ἀμφιδρόμια») εἶχαν τὸ ἀποκλειστικὸ δικαίωμα τῆς μετονομασίας του ἀργότερα. «Τοὺς γονέας θέσθαι τοὔνομα ἐξ ἀρχῆς, καὶ πάλιν ἐξαλεῖψαι, ἐὰν βούλωνται» (cid:2)