∏ ¶ƒ√™ø¶π∫√Δ∏Δ∞, ∏ ª∞∑∞ ∫∞π √ «¢» À̔πάρχει μιὰ σοβαρὴ παρεξήγηση ποὺ συχνὰ δηλητηριάζει τὴ σχέση τοῦ «Δ» μὲ ἕνα συγκεκριμένο «τύπο» ἀναγνώστη μας, ἡ ὁποία καθιστᾷ ἀπαραίτητο, ἐκτὸς τῶν ἄλλων λόγων καὶ γιὰ λόγους εὐθύτητας καὶ διαφάνειας, τὸ παρὸν ἀρθρίδιο. Πρόκειται γιὰ τὴν κατηγορία ἐκείνη τῶν ἀναγνωστῶν μας, οἱ ὁποῖοι, ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὶς ἀντιδράσεις τους, προσδοκοῦν ἀπὸ τὸ περιοδικὸ νὰ δράσῃ καὶ νὰ πολιτευθῇ ἔτσι, ὥστε κατὰ ἕνα περίπου μαγικὸ τρόπο νὰ ἀνατραπῇ ἀπὸ τὴ μιὰ μέρα στὴν ἄλλη αὐτὸ ποὺ τοὺς ἐνοχλεῖ, ὅ,τι δηλαδὴ εἶναι τὸ ἀντικείμενο τῆς κριτικῆς καὶ τῆς πολεμικῆς, ὅπως ἐκεῖνοι τὴ φαντάζονται, τῆς 22ετοῦς προσπάθειάς μας. Ὅμως ἡ «ἰδέα» ποὺ διαμορφώνουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν ἀνταποκρίνεται οὔτε στὶς ἀληθινὲς ἀντικειμενικὲς συνθῆκες καὶ βέβαια οὔτε στοὺς σκοπούς μας. Καὶ τοῦτο, διότι α) ἡ ἀλλαγὴ μιᾶς πολυαίωνης σταθερῆς κατάστασης προδήλως δὲν μπορεῖ νὰ γίνῃ ἐφικτὴ ἀπὸ τὴ μιὰ μέρα στὴν ἄλλη καὶ β) μιὰ τέτοια ἀνατροπὴ δὲν εἶναι καὶ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τὸ ζητούμενο μιᾶς διαφωτιστικῆς προσπάθειας ποὺ ἀπευθύνεται στὴ συνείδηση –προσωπικότητα, ἀτομικότητα– καὶ ποτὲ στὴν ὁμάδα-μᾶζα. (Στὸ κάτωκάτω αὐτὸ ποὺ ἔφτειαξε τὴν Ἑλλάδα ἕνα γιγάντιο ἱστορικὸ-πολιτισμικὸ μέγεθος εἶναι ἀποκλειστικὰ τὰ ἔργα τῶν ὑποκειμενικῶν συνειδήσεων, τῶν προσωπικοτήτων τῶν ἀτόμων καὶ ποτὲ ἡ μαζικὴ-ὁμαδικὴ δράση.) Δυστυχῶς αὐτοί, οἱ ζητοῦντες καὶ ἐπιδιώκοντες ὁμαδικὲς δραστηριότητες, δὲν καταλαβαίνουν ὅτι ἀπαρνοῦνται ἢ λησμονοῦν τὴν προσωπικότητά τους καὶ τὶς εὐθύνες ποὺ ἐξ ὁρισμοῦ αὐτὴ φέρει καὶ μεταβιβάζουν τὸν ρόλο τους στὸ ἀπρόσωπο, στὸ πολιτικό, στὸ ὀργανωτικό, χάνοντας ἔτσι αὐτομάτως αὐτὴν ταύτην τὴν ἰδιότητα τοῦ Ἕλληνα, ποὺ δὲν εἶναι ποτὲ «μέλος», ἀλλὰ αὐτοτελής, αὐτάρκης καὶ αὐτοδύναμη ὀντότητα – τουλάχιστον τοῦ Ἕλληνα ποὺ ἔφτειαξε τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμό, ποὺ μόνος αὐτὸς πρέπει νὰ μᾶς ἐνδιαφέρει ὡς ὁ πολυτιμότατος ἱστορικὸς καρπὸς τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ὁ «Δ» ἐκ τῶν πραγμάτων εἶναι ὑποχρεωμένος, πρὸς ἄρσιν διαφόρων φαντασιώσεων ποὺ γύρω του πλάθονται, νὰ ἀποσαφηνίσῃ εὐθέως ὅτι θεωρεῖ α) ὡς «ἅπαντον» τῶν στόχων του τὴ συμβολή του στὴν ἀνάδειξη φωτεινῶν ἐλεύθερων συνειδήσεων, ποὺ θὰ «μετροῦν» τὸν βαθμὸ τῆς ἱστορικῆς αὐτογνωσίας τους, ὅπως αὐτὸς θεμελιώνεται πάνω στὴν πραγματικότητα τοῦ Ἑλληνικοῦ Παρελθόντος, διαλυομένων τῶν ψευδαισθήσεων καὶ τῆς πλάνης ποὺ ὑπάρχει καὶ καλλιεργεῖται γύρω ἀπ’ αὐτό, β) πὼς μόνον ἂν ἐπιτευχθῇ ὁ στόχος αὐτός, εἶναι δυνατὸν νὰ μιλᾶμε γιὰ ἀναβίωση τῆς Ἑλλάδας καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ στὸν τόπο ποὺ κάποτε θριάμβευαν καὶ γ) πὼς οἱ προαναφερθεῖσες φαντασιακὲς προσδοκίες ὡρισμένων εἶναι ὄχι ἁπλῶς ἐκτὸς πραγματικότητας ἀλλὰ οἱ ἐπικίνδυνες προϋποθέσεις τῆς ἐκτροπῆς, τῆς πλάνης καὶ τῆς ἀποτυχίας. *** ῾√ «Δ» ἀπευθύνει τὸ μήνυμά του αὐτὸ στὸ ὑπεύθυνο πρόσωπο, στὸν συνειδητοποιημένο – πολιτισμικὰ ἐξελιγμένο, ἐλεύθερο ἄνθρωπο. Οἱ ἐκτὸς Λόγου, οἱ παρορμητικοί, οἱ ἄνθρωποι τοῦ φόβου καὶ τῶν παθῶν δὲν ἔχουν καμμιὰ σχέση μαζί μας οὔτε ἐμεῖς μ’αὐτούς. Δ.Ι.Λ.