17064 ΔΑΥΛΟΣ/262, Ὀκτώβριος 2003 Οἱ σχέσεις Ἑλληνισμοῦ - Χριστιανισμοῦ καὶ ὁ κ. Γ. Μπαμπινιώτης Τὸ «Βῆμα τῆς Κυριακῆς» τῆς 3/8 δημοσίευσε ἕνα ἄρθρο μὲ τίτλο «Νεοπαγανισμός, πίσω ὁλοταχῶς» τοῦ πρύτανη τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Γ. Μπαμπινιώτη. Ὁ τίτλος τοῦ ἄρθρου καὶ τὸ ὄνομα τοῦ συντάκτη του μοῦ κίνησαν τὸ ἐνδιαφέρον καὶ τὸ διάβασα. Στὸ ἄρθρο αὐτὸ ὁ πρύτανης ἀναφέρεται σὲ 20 αἰῶνες σύμπλευσης χριστιανισμοῦ καὶ Ἑλληνισμοῦ. Ἀπορῶ ποῦ βλέπει τὴν σύμπλευση ὁ κ. πρύτανης. Ἦταν σύμπλευση ἡ κατάργηση τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων ἀπὸ τὸν χριστιανισμὸ τοῦ Βυζαντίου; Ἦταν σύμπλευση ἡ ἰσοπέδωση τῶν κλασικῶν μνημείων τοῦ Ἑλληνισμοῦ; Ἦταν σύμπλευση ὁ διωγμὸς τῶν φιλοσόφων τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ποὺ κατέφυγαν στὴν Περσία, ὅπου βρῆκαν ἄσυλο, γιατὶ οἱ Πέρσες ἤξεραν ποιοί εἶναι οἱ Ἕλληνες; Τοὺς γνώρισαν στὶς Θερμοπύλες, τοὺς γνώρισαν στὴν Σαλαμίνα, τοὺς γνώρισαν στὸν Μαραθῶνα, ὅπου τοὺς ἔθαψε ὁ Μιλτιάδης, ὅπως λέει ἕνας στίχος τοῦ ποιήματος ποὺ ἔγραψε ὁ Ἄγγλος λόρδος Βύρων, μετὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὸν Μαραθῶνα: «Standing on the Persian graves/I could not dream myself a slave». Ἐκτιμώντας τὴν ἐλεευθερία του χάρις στὸν Μιλτιάδη, ὁ Βύρων ἦλθε στὴν ἐπαναστατημένη Ἑλλάδα γιὰ νὰ ἀγωνισθῇ γιὰ τὴν ἐλευθερία της. Οἱ εἰκόνες ὅμως τῆς Παναγίας καὶ οἱ προ- σευχὲς τῶν πατριαρχῶν, τῶν δεσποτάδων, τῶν παπάδων καὶ τῶν χιλιάδων καλογήρων τοῦ ἑβραιοχριστιανισμοῦ τοῦ Βυζαντίου δὲν ἐμπόδισαν τοὺς μωαμεθανοὺς Τούρκους· οἱ Τοῦρκοι κατέκτησαν τὸ Βυζάντιο μαζὶ καὶ τὴν Ἑλλάδα, ποὺ ἔμεινε ὑπόδουλη μέχρι τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Ὁ κ. Χριστόδουλος μίλησε γιὰ Παπαφλέσσες (ἐννοώντας βέβαια τὸν κλῆρο τοῦ χριστιανισμοῦ). Ὁ Παπαφλέσσας ὅμως ἦταν ἕνας καὶ πράγματι πολέμησε, ὁ Ἀθανάσιος Διάκος ἦταν ὁ ἄλλος ποὺ πολέμησε καὶ σουβλίσθηκε ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Οἱ πατριάρχες καταδίκασαν τὴν ἐπανάσταση καὶ ἀποκάλεσαν τοὺς ἡγέτες της «δοξομανεῖς καὶ ἀχάριστους», γιατὶ οἱ Τοῦρκοι ἄφησαν ἐλεύθερο τὸν χριστιανισμό· τὸν ἄφησαν ἐλεύθερο γιατὶ ὁ χριστιανισμὸς δὲν τοὺς ἐνόχλησε· οἱ δεσποτάδες καὶ οἱ παπάδες παρέμειναν ὑπηρέτες τοῦ Σουλτάνου· ὁ Σουλτᾶνος Μωάμεθ ὁ κατακτητὴς διώρισε τὸν Γεννάδιο Σχολάριο (ποὺ εἶχε ἀρνηθῆ πῶς εἶναι Ἕλλην, δέχθηκε μόνο πὼς εἶναι χριστιανὸς) πατριάρχη Κωνσταντινούπολης ἀμέσως μετὰ τὴν ἅλωση τῆς πόλης. Ποῦ συμπλέουν λοιπὸν ὁ Ἑλληνισμὸς μὲ τὸν χριστιανισμό, κύριε πρύτανη; ἀκούσει ἀπόψεις ποὺ ὡμιλοῦσαν γιὰ τὴν λαθεμένη πρακτικὴ τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ ’21, ποὺ τεκμηριώνονταν ὅμως μὲ τὸ σκεπτικό, ὅτι «ἐὰν δὲν εἶχε γίνει, οἱ Ἕλληνες θὰ εἶχαν καταλάβει τοὺς Τούρκους πνευματικὰ λόγῳ τῆς μόρφωσής τους». Τὸ ἄρθρο σας ὅμως δίνει καὶ ἕνα διαφορετικὸ ἐπιχείρημα στὶς παραπάνω κριτικὲς ἀπόψεις, πού, ἂν μή τι ἄλλο, εἶναι εὔλογο καὶ τεκμηριωμένο. Μὲ μιὰ δεύτερη ἀνάγνωση σκέφτηκα τὸ ἑξῆς: Δὲν εἶναι προαιώνιο χαρακτηριστικὸ τῆς φυλῆς μας ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν ἐλευθερία; Πῶς ἦταν δυνατὸν νὰ μὴν ἐπαναστατήσῃ ὁ Ἑλληνισμός; Ἀλλὰ μήπως ὁ ἀγώνας γιὰ τὸ ἀτομικὸ συμφέρον δὲν εἶναι καὶ αὐτὸ προαιώνιο χαρακτηριστικὸ τῆς φυλῆς μας καὶ μάλιστα, σὲ μιὰ δύσκολη περίοδο ὅπως ἡ περίοδος μετὰ τὴν ἐπανάσταση, δὲν σᾶς φαίνεται λογικὸ νὰ προσπαθῇ ὁ κάθε ἐπιτήδειος νὰ ἐκμεταλλευθῇ τὶς καταστάσεις γιὰ ἴδιον ὄφελος; Κοντολογὶς δὲν νομίζω πὼς θὰ συμφωνήσω μαζί σας, πὼς «οἱ διάφορες ἐξωγενεῖς σκοπιμότητες» καὶ τὸ «βαρὺ ἀσιατικὸ πέλμα»εὐθύνονται γιὰ τὸν ἐθνικὸ μαρασμό μας, διότι δὲν μοῦ ἀρέσει νὰ μετατοπίζω τὶς εὐθύνες σὲ τρίτους. Τὸ σκεπτικὸ ὅτι «φταῖνε οἱ μεγάλες δυνάμεις» ἀκούγεται σχεδὸν γιὰ ὅλα τὰ ἱστορικά μας λάθη. Μήπως (cid:2)