17064 ΔΑΥΛΟΣ/262, Ὀκτώβριος 2003 Οἱ σχέσεις Ἑλληνισμοῦ - Χριστιανισμοῦ καὶ ὁ κ. Γ. Μπαμπινιώτης Τὸ «Βῆμα τῆς Κυριακῆς» τῆς 3/8 δημοσίευσε ἕνα ἄρθρο μὲ τίτλο «Νεοπαγανισμός, πίσω ὁλο- ταχῶς» τοῦ πρύτανη τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ.Γ. Μπαμπινιώτη. Ὁτίτλος τοῦ ἄρθρου καὶ τὸ ὄνομα τοῦ συντάκτη του μοῦ κί- νησαν τὸ ἐνδιαφέρον καὶ τὸ διάβασα. Στὸ ἄρθρο αὐτὸ ὁ πρύτανης ἀναφέρεται σὲ 20 αἰῶνες σύ- μπλευσης χριστιανισμοῦ καὶ Ἑλληνισμοῦ. Ἀπορῶ ποῦ βλέπει τὴν σύμπλευση ὁ κ. πρύ- τανης. Ἦταν σύμπλευση ἡ κατάργηση τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων ἀπὸ τὸν χριστιανισμὸ τοῦ Βυζαντίου; Ἦταν σύμπλευση ἡ ἰσοπέδωση τῶν κλασικῶν μνημείων τοῦ Ἑλληνισμοῦ; Ἦταν σύ- μπλευση ὁ διωγμὸς τῶν φιλοσόφων τοῦ Ἑλλη- νισμοῦ, ποὺ κατέφυγαν στὴν Περσία, ὅπου βρῆκαν ἄσυλο, γιατὶ οἱ Πέρσες ἤξεραν ποιοί εἶναι οἱ Ἕλληνες; Τοὺς γνώρισαν στὶς Θερμο- πύλες, τοὺς γνώρισαν στὴν Σαλαμίνα, τοὺς γνώ- ρισαν στὸνΜαραθῶνα, ὅπου τοὺς ἔθαψε ὁ Μιλ- τιάδης, ὅπως λέει ἕνας στίχος τοῦ ποιήματος ποὺ ἔγραψε ὁ Ἄγγλος λόρδος Βύρων, μετὰ τὴν ἐπί- σκεψή του στὸν Μαραθῶνα: «Standing on the Persian graves/I could not dream myself a slave». Ἐκτιμώντας τὴν ἐλεευθερία του χάρις στὸν Μιλτιάδη, ὁ Βύρων ἦλθε στὴν ἐπαναστατημένη Ἑλλάδα γιὰ νὰ ἀγωνισθῇ γιὰ τὴν ἐλευθερία της. Οἱ εἰκόνες ὅμως τῆς Παναγίας καὶ οἱ προ- σευχὲς τῶν πατριαρχῶν, τῶν δεσποτάδων, τῶν παπάδων καὶ τῶν χιλιάδων καλογήρων τοῦ ἑβραιοχριστιανισμοῦ τοῦΒυζαντίου δὲν ἐμπό- δισαν τοὺς μωαμεθανοὺς Τούρκους· οἱ Τοῦρκοι κατέκτησαν τὸ Βυζάντιο μαζὶ καὶ τὴν Ἑλλάδα, ποὺ ἔμεινε ὑπόδουλη μέχρι τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. Ὁ κ. Χριστόδουλος μίλησε γιὰ Παπαφλέσ- σες (ἐννοώντας βέβαια τὸν κλῆρο τοῦ χρι- στιανισμοῦ). ὉΠαπαφλέσσας ὅμως ἦταν ἕνας καὶ πράγματι πολέμησε, ὁ Ἀθανάσιος Διάκος ἦταν ὁ ἄλλος ποὺ πολέμησε καὶ σουβλίσθηκε ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Οἱ πα- τριάρχες καταδίκασαν τὴν ἐπανάσταση καὶ ἀποκάλεσαν τοὺς ἡγέτες της «δοξομανεῖς καὶ ἀχάριστους», γιατὶ οἱ Τοῦρκοι ἄφησαν ἐλεύθερο τὸν χριστιανισμό· τὸν ἄφησαν ἐλεύθερο γιατὶ ὁ χριστιανισμὸς δὲν τοὺς ἐνόχλησε· οἱ δεσποτάδες καὶ οἱ παπάδες παρέμειναν ὑπηρέτες τοῦ Σουλτάνου· ὁ Σουλτᾶνος Μωάμεθ ὁ κατακτητὴς διώρισε τὸνΓεννάδιο Σχολάριο (ποὺ εἶχε ἀρνηθῆ πῶς εἶναι Ἕλλην, δέχθηκε μόνο πὼς εἶναι χριστιανὸς) πατριάρχη Κωνσταντινούπο- λης ἀμέσως μετὰ τὴν ἅλωση τῆς πόλης. Ποῦ συμπλέουν λοιπὸν ὁ Ἑλληνισμὸς μὲ τὸν χρι- στιανισμό, κύριε πρύτανη; ἀκούσει ἀπόψεις ποὺ ὡμιλοῦσαν γιὰ τὴν λαθεμένη πρακτικὴ τῆς Ἐπανα- στάσεως τοῦ ’21, ποὺ τεκμηριώνονταν ὅμως μὲ τὸ σκεπτικό, ὅτι «ἐὰν δὲν εἶχε γίνει, οἱ Ἕλληνες θὰ εἶχαν καταλάβει τοὺς Τούρκους πνευματικὰ λόγῳ τῆς μόρφωσής τους». Τὸ ἄρθρο σας ὅμως δίνει καὶ ἕνα διαφορετικὸ ἐπιχείρημα στὶς παραπάνω κριτικὲς ἀπόψεις, πού, ἂν μή τι ἄλλο, εἶναι εὔλογο καὶ τεκ- μηριωμένο. Μὲ μιὰ δεύτερη ἀνάγνωση σκέφτηκα τὸ ἑξῆς: Δὲν εἶναι προαι- ώνιο χαρακτηριστικὸ τῆς φυλῆς μας ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν ἐλευθερία; Πῶς ἦταν δυνατὸν νὰ μὴν ἐπαναστατήσῃ ὁ Ἑλληνισμός; Ἀλλὰ μήπως ὁ ἀγώνας γιὰ τὸ ἀτομικὸ συμφέρον δὲν εἶναι καὶ αὐτὸ προαιώνιο χαρακτηριστικὸ τῆς φυλῆς μας καὶ μάλιστα, σὲ μιὰ δύσκολη περίοδο ὅπως ἡ περίοδος μετὰ τὴν ἐπανά- σταση, δὲν σᾶς φαίνεται λογικὸ νὰ προσπαθῇ ὁ κάθε ἐπιτήδειος νὰ ἐκμε- ταλλευθῇ τὶς καταστάσεις γιὰ ἴδιον ὄφελος; Κοντολογὶς δὲν νομίζω πὼς θὰ συμφωνήσω μαζί σας, πὼς «οἱ διάφορες ἐξωγενεῖς σκοπιμότητες» καὶ τὸ «βαρὺ ἀσιατικὸ πέλμα»εὐθύνονται γιὰ τὸν ἐθνικὸ μαρασμό μας, διότι δὲν μοῦ ἀρέσει νὰ μετατοπίζω τὶς εὐθύνες σὲ τρίτους. Τὸ σκεπτικὸ ὅτι «φταῖνε οἱ με- γάλες δυνάμεις» ἀκούγεται σχεδὸν γιὰ ὅλα τὰ ἱστορικά μας λάθη. Μήπως �