ΔΑΥΛΟΣ/262, Ὀκτώβριος 2003 17065 Ἑλληνισμὸς εἶναι ὁ Σωκράτης, ὁ Ἀριστοτέλης, ὁ Πυθαγόρας, ὁ Δημόκριτος, ὁ Ἱπποκράτης, στὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου ὁρκίζονται ὅλοι οἱ γιατροὶ τοῦ κόσμου· εἶναι ὁ Ἡρόδοτος, ὁ Ὅμηρος, ὁ Θουκυδίδης, ὁ Ἀριστοφάνης καὶ τόσοι ἄλλοι φιλόσοφοι, φυσικοί, μαθηματικοὶ ποὺ ἔθεσαν τὰ θεμέλια τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς ἐπιστήμης γιὰ ὅλον τὸν κόσμο. Τί ἔχει νὰ δείξῃ ὁ χριστιανισμός, κύριε πρύτανη; Τὸν Ἑβραῖο Σαούλ, ποὺ ὡς ἀπόστολος Παῦλος κήρυξε τὸ «μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι», τὸ «μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ οἱ διψῶντες» καὶ τὸ «πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς... δὸς ἡμῖν σήμερον...»; Ὁ Ἑλληνισμὸς ἀνέπτυξε τὸ ἄνθρώπινο πνεῦμα, τὸν ἄνθρωπο, ὁ ἑβραιοχριστιανισμὸς ταπείνωσε τὸν ἄνθρωπο, τὸν ἔκανε δοῦλο τοῦ Ἑβραίου θεοῦ, τοῦ ὁποίου οἱ Ἑβραῖοι εἶναι τὰ ἐκλεκτὰ τέκνα. Ὁ γνωστὸς σκηνοθέτης Σκαναβῆς σὲ μιὰ συνέντευξη εἶπε: «Ἐννιὰ φωνὲς μοῦ λένε πὼς εἶμαι ἀρχαῖος Ἕλληνας καὶ μία μόνο χριστιανός». Ἐμένα καὶ οἱ «δέκα φωνὲς» ἀπὸ μαθητὴς Γυμνασίου μοῦ λένε πὼς εἶμαι ἀρχαῖος Ἕλληνας· ἔτσι ἔφθασα νὰ ζῶ 87 χρόνια εὐχάριστα, ἐλεύθερος, μὲ καθαρὸ μυαλό, χωρὶς φοβίες. Ὁ ἱδρυτὴς τῶν γιατρῶν χωρὶς σύνορα Dr Ilaez εἶπε: «Ἂν ὑπῆρχε θεὸς, τὰ πράγματα θὰ ἦταν καλύτερα – δυστυχῶς δὲν εἶναι· ὁ Θεὸς ποὺ προτιμῶ εἶναι ὁ ἀρχαιοελληνικὸς θεός· πιὸ ἐνδιαφέροντες θεοὶ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας ἦταν οἱ θεοὶ τοῦ Ὀλύμπου· ἦταν ἀνθρώπινοι καὶ εὐγενικοί». Ὁ πρώην πρόεδρος τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας Ζισκὰρ ντ’ Ἐστὲν στὴν πρόσφατη ἐπίσκεψή του στὴν Ἀθήνα εἶπε: «Δὲν εἶμαι φιλέλληνας, εἶμαι Ἕλληνας». Δὲν ἐννοοῦσε βέβαια πὼς δὲν εἶναι Γάλλος, ἐννοοῦσε ὅτι εἶναι Ἕλληνας πολιτισμικά. Ὁ γιατρὸς Ilaez λοιπὸν καὶ ὁ πρώην πρόεδρος Ζισκὰρ ντ’ Ἐστὲν συμπλέουν μὲ τὶς «γραφικὲς φιγοῦρες», τοὺς «ἀμαθεῖς ἢ ἡμιμαθεῖς» ποὺ ἀναφέρει ὁ κύριος πρύτανης στὸ ἄρθρο του; Μετὰ τιμῆς Ἀθαν. Π. Καψάλης Βουλιαγμένη Ὁ κ. Χ. Χαρίσης καὶ τὰ παλαιολιθικὰ εὑρήματα στὴ Λέσβο Πρὸς τὸ περιοδικὸ «Δαυλός», Ἔχοντας διαβάσει τὸ ἄρθρο τῆς κ. Ταξιαρ- χούλας Λαδᾶ μὲ τίτλο «Λίθινα ἐργαλεῖα 200.000 ἐτῶν στὴν Λέσβο, ποὺ κατασκευάζονταν ἀπὸ εἶναι καιρὸς νὰ ἀναλάβουμε τὶς εὐθύνες μας; Ἂν δὲν κοιτάξουμε ἐμεῖς τὸ ὄφελός μας, ποιός θὰ τὸ κοιτάξῃ; Ὁ Ἄγγλος ἢ ὁ Ρῶσος; Ἐπίσης δὲν μοῦ ἀρέσει νὰ κάνω κριτικὴ ἐκ τῶν ὑστέρων. Κανεὶς δὲν ξέρει τί θὰ ἔπραττε, ἂν βρισκόταν στὴν ἐποχὴ ἐκείνη. Γι’ αὐτὸ πρέπει κάθε κριτικὴ νὰ λαμβάνῃ ὑπ’ ὄψη της τὶς συγκεκριμένες συνθῆκες ποὺ ἐπικρατοῦσαν τὴν κάθε ἱστορικὴ ἐποχή. Τὸ δεύτερο σημεῖο, ποὺ θὰ ἤθελα νὰ σταθῶ, εἶναι τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Χρυσ. Παλάβρα περὶ «Μάτριξ». Μᾶς ἀρέσει στοὺς Ἕλληνες, ὅποια ἰδιότητα καὶ νὰ ἔχουμε, νὰ μιλᾶμε καὶ νὰ κρίνουμε ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ. Ἔτσι καὶ ὁ κ. Παλάβρας, «μάστερ ἀρχαίας ἱστορίας», ὁμιλεῖ γιὰ κινηματογράφο καὶ ἐπιστημονικὴ φαντασία. Ἐγὼ δὲν συμφωνῶ μὲ τὴν ἄποψή του γιὰ τὶς συγκεκριμένες ταινίες, ἀλλὰ δέχομαι νὰ τὴν ἐκφράζῃ. Ἂν δὲν αρέσουν στὸν κ. Παλάβρα καὶ στοὺς ὑπόλοιπους Ἕλληνες οἱ ταινίες τῶν ἀδελφῶν Γουατσόφσκι καὶ τοῦ Χόλυγουντ, ἂς γυρίσουμε δικές μας καλύτερες. Στὸ κάτω-κάτω ἔτσι κατάλαβαν αὐτοὶ τὸν Πλάτωνα, τί νὰ κάνουμε; Τὸ μόνο ποὺ θὰ ἤθελα νὰ ἐκφράσω εἶναι μία παραίνεση: Ἡ συνεχὴς κριτικὴ δὲν εἶναι ἐποικοδομητικὴ ἀλλὰ ψυχοφθόρα, ὅπως καὶ τὸ νὰ βλέπουμε