ΔΑΥΛΟΣ/262, Ὀκτώβριος 2003 17065 Ἑλληνισμὸς εἶναι ὁ Σωκράτης, ὁ Ἀριστοτέ- λης, ὁ Πυθαγόρας, ὁΔημόκριτος, ὁ Ἱπποκρά- της, στὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου ὁρκίζονται ὅλοι οἱ γιατροὶ τοῦ κόσμου· εἶναι ὁ Ἡρόδοτος, ὁ Ὅμη- ρος, ὁ Θουκυδίδης, ὁ Ἀριστοφάνης καὶ τόσοι ἄλλοι φιλόσοφοι, φυσικοί, μαθηματικοὶ ποὺ ἔθε- σαν τὰ θεμέλια τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς ἐπιστήμης γιὰ ὅλον τὸν κόσμο. Τί ἔχει νὰ δείξῃ ὁ χριστιανισμός, κύριε πρύ- τανη; Τὸν Ἑβραῖο Σαούλ, ποὺ ὡς ἀπόστολος Παῦλος κήρυξε τὸ «μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύ- ματι», τὸ «μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ οἱ διψῶντες» καὶ τὸ «πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρα- νοῖς... δὸς ἡμῖν σήμερον...»; ὉἙλληνισμὸς ἀνέ- πτυξε τὸ ἄνθρώπινο πνεῦμα, τὸν ἄνθρωπο, ὁ ἑβραιοχριστιανισμὸς ταπείνωσε τὸν ἄνθρωπο, τὸν ἔκανε δοῦλο τοῦ Ἑβραίου θεοῦ, τοῦ ὁποίου οἱ Ἑβραῖοι εἶναι τὰ ἐκλεκτὰ τέκνα. Ὁ γνωστὸς σκηνοθέτης Σκαναβῆς σὲ μιὰ συ- νέντευξη εἶπε: «Ἐννιὰ φωνὲς μοῦ λένε πὼς εἶμαι ἀρχαῖος Ἕλληνας καὶ μία μόνο χριστιανός». Ἐμένα καὶ οἱ «δέκα φωνὲς» ἀπὸ μαθητὴς Γυ- μνασίου μοῦ λένε πὼς εἶμαι ἀρχαῖος Ἕλληνας· ἔτσι ἔφθασα νὰ ζῶ 87 χρόνια εὐχάριστα, ἐλεύ- θερος, μὲ καθαρὸ μυαλό, χωρὶς φοβίες. Ὁ ἱδρυτὴς τῶν γιατρῶν χωρὶς σύνορα Dr Ιlaezεἶπε: «Ἂν ὑπῆρχε θεὸς, τὰ πράγματα θὰ ἦταν καλύτερα – δυστυχῶς δὲν εἶναι· ὁ Θεὸς ποὺ προτιμῶ εἶναι ὁ ἀρχαιοελληνικὸς θεός· πιὸ ἐνδιαφέροντες θεοὶ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπό- τητας ἦταν οἱ θεοὶ τοῦ Ὀλύμπου· ἦταν ἀνθρώ- πινοι καὶ εὐγενικοί». Ὁπρώην πρόεδρος τῆς Γαλλικῆς Δημοκρατίας Ζισκὰρ ντ’ Ἐστὲν στὴν πρόσφατη ἐπίσκεψή του στὴν Ἀθήνα εἶπε: «Δὲν εἶμαι φιλέλληνας, εἶμαι Ἕλληνας». Δὲν ἐννοοῦσε βέβαια πὼς δὲν εἶναι Γάλλος, ἐννοοῦσε ὅτι εἶναι Ἕλληνας πολιτισμικά. Ὁ γιατρὸς Ιlaezλοιπὸν καὶ ὁ πρώην πρόεδρος Ζι- σκὰρ ντ’ Ἐστὲν συμπλέουν μὲ τὶς «γραφικὲς φι- γοῦρες», τοὺς «ἀμαθεῖς ἢ ἡμιμαθεῖς» ποὺ ἀνα- φέρει ὁ κύριος πρύτανης στὸ ἄρθρο του; Μετὰ τιμῆς Ἀθαν. Π. Καψάλης Βουλιαγμένη Ὁ κ. Χ. Χαρίσης καὶ τὰ παλαιολιθικὰ εὑρήματα στὴ Λέσβο Πρὸς τὸ περιοδικὸ «Δαυλός», Ἔχοντας διαβάσει τὸ ἄρθρο τῆς κ. Ταξιαρ- χούλας Λαδᾶ μὲ τίτλο «Λίθινα ἐργαλεῖα 200.000 ἐτῶν στὴν Λέσβο, ποὺ κατασκευάζονταν ἀπὸ εἶναι καιρὸς νὰ ἀναλάβουμε τὶς εὐθύνες μας; Ἂν δὲν κοιτάξουμε ἐμεῖς τὸ ὄφε- λός μας, ποιός θὰ τὸ κοιτάξῃ; Ὁ Ἄγγλος ἢ ὁ Ρῶσος; Ἐπίσης δὲν μοῦ ἀρέσει νὰ κάνω κριτικὴ ἐκ τῶν ὑστέρων. Κανεὶς δὲν ξέρει τί θὰ ἔπραττε, ἂν βρισκό- ταν στὴν ἐποχὴ ἐκείνη. Γι’ αὐτὸ πρέπει κάθε κριτικὴ νὰ λαμβάνῃ ὑπ’ ὄψη της τὶς συγκεκριμένες συνθῆκες ποὺ ἐπικρατοῦσαν τὴν κάθε ἱστορικὴ ἐποχή. Τὸ δεύτερο σημεῖο, ποὺ θὰ ἤθελα νὰ σταθῶ, εἶναι τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Χρυσ. Παλάβρα περὶ «Μάτριξ». Μᾶς ἀρέσει στοὺς Ἕλληνες, ὅποια ἰδιότητα καὶ νὰ ἔχουμε, νὰ μιλᾶμε καὶ νὰ κρίνουμε ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ. Ἔτσι καὶ ὁ κ. Πα- λάβρας, «μάστερ ἀρχαίας ἱστορίας», ὁμιλεῖ γιὰ κινηματογράφο καὶ ἐπιστη- μονικὴ φαντασία. Ἐγὼ δὲν συμφωνῶ μὲ τὴν ἄποψή του γιὰ τὶς συγκεκριμέ- νες ταινίες, ἀλλὰ δέχομαι νὰ τὴν ἐκφράζῃ. Ἂν δὲν αρέσουν στὸν κ. Παλάβρα καὶ στοὺς ὑπόλοιπους Ἕλληνες οἱ ταινίες τῶν ἀδελφῶν Γουατσόφσκι καὶ τοῦ Χόλυγουντ, ἂς γυρίσουμε δικές μας καλύτερες. Στὸ κάτω-κάτω ἔτσι κα- τάλαβαν αὐτοὶ τὸν Πλάτωνα, τί νὰ κάνουμε; Τὸ μόνο ποὺ θὰ ἤθελα νὰ ἐκφράσω εἶναι μία παραίνεση: Ἡσυνεχὴς κρι- τικὴ δὲν εἶναι ἐποικοδομητικὴ ἀλλὰ ψυχοφθόρα, ὅπως καὶ τὸ νὰ βλέπουμε