ι´. Τὰ αὐθεντικὰ παρασκήνια τῆς ὑπόθεσης, ὅπως περιγράφονται ἀπὸ τὸν Τύπο τῆς ἐποχῆς ῾∏ἐφημερίδα «Ἀθηνᾶ» ἀπὸ τὶς στῆλες της (28 Ὀκτωβρίου 1839) κατήγγειλε ὅτι τὸ φιλορωσικὸ κατεστημένο καὶ ὁ κλῆρος ἐπιχειροῦν νὰ καταστρέψουν τὴν παιδεία στὴν Ἑλλάδα. Τὸ δημοσίευμα εἶναι ἄκρως ἀποκαλυπτικό: «Μέχρι τοῦδε δὲν ἐδημοσιεύθη ἡ κατὰ τοῦ Διδασκάλου Θεοφίλου Καΐρου ἀπόφασις τῆς ἱερᾶς Συνόδου. Ἡ φυλακή του ὅμως ἐξακολουθεῖ εἰς τὸ πλοῖον, τὸ ὁποῖον τὸν περιφέρει τῇδε κἀκεῖσε, ἐπειδὴ φαίνεται, ὅτι ὁ κύριος Γλαράκης, ὡς ἰατρός, θέλει νὰ τὸν διασκεδάζῃ μὲ τὰ ταξείδια, ὡς ὠφέλιμα μάλιστα καὶ εἰς τὴν πάσχουσαν ἤδη ὑγείαν του. Χθὲς μάλιστα ἐπανῆλθε τὸ πλοῖον εἰς τὸν Πειραιᾶ διὰ νὰ λάβῃ ἴσως τὰς περὶ Καΐρου τελευταίας τῆς Γραμματείας διαταγάς». Τὰ μέλη τῆς Συνόδου ἐνστερνίζονταν τὶς παρακάτω ἀπόψεις περὶ τῆς παιδείας τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, σύμφωνα μὲ τὶς ἀποκαλύψεις τῆς «Ἀθηνᾶς»: «Ἁγιός τις εὑρεθεὶς προχθὲς εἰς συναναστροφήν, παρόντων πολλῶν, ὡμολόγησεν ὅτι ἡ κατὰ τοῦ Θεοφίλου Καΐρου καταδρομὴ πηγάζει ἀπὸ ἀνωτάτας πηγάς, καὶ ὄχι τόσον ἀπὸ θρησκευτικὸν ζῆλον. Τί τὰ θέλουν, εἶπεν ὁ Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ π. Γ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ «Νὰ σὲ κάψω Γιάννη, νὰ σ’ ἀλείψω μέλι.» °ιὰ περιπτώσεις σὰν κι αὐτὴν ποὺ ἀποτελεῖ ὁ παπα-Γιώργης Μεταλληνὸς ἐκφράζεται θυμόσοφα μὲ τὴν παροιμία αὐτὴν ὁ λαός μας, γιὰ νὰ δείξῃ ἐπακριβῶς πόσο λοιδωρεῖ τὸν παραλογισμὸ καὶ τὴν τραγικὴ ἀντίφαση. Καὶ ἰδοὺ ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τὸν ἀλλοπρόσαλλο τρόπο γραφῆς τοῦ βιβλίου τοῦ προαναφερθέντος κληρικοῦ καὶ πανεπιστημιακοῦ, ποὺ ἔχει τὸν ἀντιφατικὸ τίτλο «Παράδοση καὶ Ἀλλοτρίωση». Γράφει λοιπόν: «Ὁ Ἀδαμάντιος Κοραῆς ἀποτελεῖ μοναδικὴ ἡγεμονικὴ μορφή, ἀπ’ αὐτὲς ποὺ σπάνια ἐμφανίζονται στοὺς αἰῶνες [...] Ὑπῆρξε φύση ἀδούλωτη, ἀνυπότακτη, ἐπαναστατική». Ἐδῶ περιμένει ὁ ἀναγνώστης νὰ τεκμηριωθῇ ὁ, ὑπερβολικὸς ἔστω, χαρακτηρισμὸς «ἡγεμονικὴ μορφή», ὅμως πέφτει στὸ κενὸ τῆς ἀντίφασης στὴν ἴδια ἀκριβῶς σελίδα, ὅπου διαβάζουμε: «Ὁ Κοραῆς, ὡς ἀρχηγέτης τοῦ διαφωτισμοῦ καὶ πατριάρχης του στὸν ἑλληνικὸ χῶρο, εἶχε προσκολληθῆ στὴ στενὴ κρατικὴ ἰδέα, μὴ ἔχοντας τὶς ἐσωτερικὲς προϋποθέσεις ἢ καὶ μὴ θέλοντας μέχρις ἑνὸς σημείου νὰ δεχθῇ τὴν οἰκουμενικότητα τῆς Ἑλληνορθόδοξης Ρωμ(ν)ηοσύνης, ταυτιζόμενος ἔτσι μὲ τὴν εὐρωπαϊκὴ πολιτικὴ στὸ διαμελισμὸ τῆς Ρωμ(ν)ηοσύνης καὶ στὸ θάψιμό της» (σελ. 142). Ἐμεῖς δὲν σχολιάζουμε. (cid:2)