ι´. Τὰ αὐθεντικὰ παρασκήνια τῆς ὑπόθεσης, ὅπως περιγράφονται ἀπὸ τὸν Τύπο τῆς ἐποχῆς ῾∏ἐφημερίδα «Ἀθηνᾶ» ἀπὸ τὶς στῆλες της (28 Ὀκτωβρίου 1839) κα- τήγγειλε ὅτι τὸ φιλορωσικὸ κατεστημένο καὶ ὁ κλῆρος ἐπιχειροῦν νὰ καταστρέψουν τὴν παιδεία στὴν Ἑλλάδα. Τὸ δημοσίευμα εἶναι ἄκρως ἀποκαλυπτικό:«Μέχρι τοῦδε δὲν ἐδημοσιεύθη ἡ κατὰ τοῦ Διδασκά- λου Θεοφίλου Καΐρου ἀπόφασις τῆς ἱερᾶς Συνόδου. Ἡ φυλακή του ὅμως ἐξα- κολουθεῖ εἰς τὸ πλοῖον, τὸ ὁποῖον τὸν περιφέρει τῇδε κἀκεῖσε, ἐπειδὴ φαίνε- ται, ὅτι ὁ κύριος Γλαράκης, ὡς ἰατρός, θέλει νὰ τὸν διασκεδάζῃ μὲ τὰ ταξεί- δια, ὡς ὠφέλιμα μάλιστα καὶ εἰς τὴν πάσχουσαν ἤδη ὑγείαν του. Χθὲς μάλι- στα ἐπανῆλθε τὸ πλοῖον εἰς τὸνΠειραιᾶ διὰ νὰ λάβῃ ἴσως τὰς περὶ Καΐρου τε- λευταίας τῆς Γραμματείας διαταγάς». Τὰ μέλη τῆς Συνόδου ἐνστερνίζονταν τὶς παρακάτω ἀπόψεις περὶ τῆς παιδείας τοῦ ἑλληνι- κοῦ κράτους, σύμφωνα μὲ τὶς ἀποκαλύψεις τῆς «Ἀθηνᾶς»: «Ἁγιός τις εὑρεθεὶς προχθὲς εἰς συ- ναναστροφήν, παρόντων πολλῶν, ὡμολόγησεν ὅτι ἡ κατὰ τοῦΘεοφίλου Καΐρου καταδρομὴ πηγάζει ἀπὸ ἀνωτάτας πηγάς, καὶ ὄχι τόσον ἀπὸ θρησκευτικὸν ζῆλον. Τί τὰ θέλουν, εἶπεν ὁ Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ π. Γ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΥ «Νὰ σὲ κάψω Γιάννη, νὰ σ’ ἀλείψω μέλι.» °ιὰ περιπτώσεις σὰν κι αὐτὴν ποὺ ἀποτελεῖ ὁ παπα-Γιώργης Μεταλληνὸς ἐκφρά- ζεται θυμόσοφα μὲ τὴν παροιμία αὐτὴν ὁ λαός μας, γιὰ νὰ δείξῃ ἐπακριβῶς πό- σο λοιδωρεῖ τὸν παραλογισμὸ καὶ τὴν τραγικὴ ἀντίφαση. Καὶ ἰδοὺ ἕνα παρά- δειγμα ἀπὸ τὸν ἀλλοπρόσαλλο τρόπο γραφῆς τοῦ βιβλίου τοῦ προαναφερθέντος κληρικοῦ καὶ πανεπιστημιακοῦ, ποὺ ἔχει τὸν ἀντιφατικὸ τίτλο «Παράδοση καὶ Ἀλλο- τρίωση». Γράφει λοιπόν: «Ὁ Ἀδαμάντιος Κοραῆς ἀποτελεῖ μοναδικὴ ἡγεμονικὴ μορ- φή, ἀπ’ αὐτὲς ποὺ σπάνια ἐμφανίζονται στοὺς αἰῶνες [...] Ὑπῆρξε φύση ἀδούλωτη, ἀνυ- πότακτη, ἐπαναστατική». Ἐδῶ περιμένει ὁ ἀναγνώστης νὰ τεκμηριωθῇ ὁ, ὑπερβολικὸς ἔστω, χαρακτηρισμὸς «ἡγεμονικὴ μορφή», ὅμως πέφτει στὸ κενὸ τῆς ἀντίφασης στὴν ἴδια ἀκριβῶς σελίδα, ὅπου διαβάζουμε: «Ὁ Κοραῆς, ὡς ἀρχηγέτης τοῦ διαφωτισμοῦ καὶ πατριάρχης του στὸν ἑλληνικὸ χῶρο, εἶχε προσκολληθῆ στὴ στενὴ κρατικὴ ἰδέα, μὴ ἔχοντας τὶς ἐσωτερικὲς προϋποθέσεις ἢ καὶ μὴ θέλοντας μέχρις ἑνὸς σημείου νὰ δεχθῇ τὴν οἰκουμενικότητα τῆς Ἑλληνορθό- δοξης Ρωμ(ν)ηοσύνης, ταυτιζόμενος ἔτσι μὲ τὴν εὐρωπαϊκὴ πολιτικὴ στὸ διαμελισμὸ τῆς Ρωμ(ν)ηοσύνης καὶ στὸ θάψιμό της» (σελ. 142). Ἐμεῖς δὲν σχολιάζουμε. �