Γ. Μεταλληνός: «Μιὰ στὸ καρφὶ καὶ μιὰ στὸ πέταλο» μρέθηκα στὴ Θεσσαλονίκη τὸν περασμένο Μάιο καὶ παρακολούθησα (ὅσο μπόρεσα) τὴν πρώτη μέρα τοῦ συνεδρίου τῆς «Ἑνώσεως Ὀρθοδόξων Σπουδῶν» (κατὰ τοῦ Δωδεκαθεϊσμοῦ, τῆς ὑποτίμησης τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης καὶ τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων) ὄχι ἀπὸ περιέργεια, ἀλλ’ ἀνταποκρινόμενος στὴν τηλεοπτικὴ πρόσκληση τοῦ ἐκδότη ἑνὸς ἄλλου περιοδικοῦ, μὲ στόχο τὴν προσπάθεια ν’ ἀκουστῇ κάποιος ἀντίλογος. Τελικὰ ἀντίλογος δὲν ἀκούστηκε βέβαια, οὔτε ἦταν δυνατὸν νὰ ὑψωθῇ ἀντίθετη φωνὴ ἀπέναντι σ’ ἕνα μισαλλόδοξο ἀκροατήριο, ποδηγετημένο ἀπὸ ἐπιτήδειους φανατικούς. Στέκομαι ὅμως στὸν ἰθύνοντα νοῦ αὐτῆς τῆς ἄκρως «ἐπιστημονικῆς» ἐπιδίωξης τῶν συνέδρων ν’ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς τῆς ὀρθοδοξίας. Ὁ κ. Γεώργιος Μεταλληνός, ἱερωμένος καὶ καθηγητὴς τῆς θεολογικῆς σχολῆς, εἶχε μέχρι τώρα προβληθῇ(;) μέσῳ διαφόρων τηλεοπτικῶν συζητήσεων σὰν ἕνας μετριοπαθὴς καὶ μᾶλλον «φωτισμένος», μὲ σύγχρονη σκέψη ἐκπρόσωπος τῆς ἐπίσημης ἢ ἀνεπίσημης Ἐκκλησίας. Στὸ συνέδριο αὐτὸ καὶ σὲ τηλεοπτικὴ ἐκπομπή, ὅπου προσκλήθηκε στὴ συνέχεια, ἔφυγαν τὰ ψιμύθια κι ἀποκαλύφθηκε τὸ ἄλλο του πρόσωπο. Ὁ π. Μεταλληνὸς ἐμφανίζεται ὡς θεολόγος μὲ ἐπιστημονικὲς δάφνες φιλολογίας καὶ φιλοσοφίας, συμπεριφέρεται ὅμως γλωσσικὰ σὰν πονηρὸς παπᾶς. Προβάλλει τὸ ἐπιχείρημα τῆς διαφορᾶς γλωσσικῶν κωδίκων, γιὰ νὰ δικαιολογήσῃ ἕνα καλόγερο, ὁμιλητῆ τοῦ «συνεδρίου», ποὺ ἀποκάλεσε τὴν Ἀφροδίτη «θεὰ τῆς πορνείας». Κατὰ τὸ γλωσσικὸ κώδικα τοῦ κ. Μεταλληνοῦ ἡ ἔννοια «Ἔρωτας» σημαίνεται μὲ τὴ λέξη «πορνεία». Προσποιεῖται ὅτι δὲν ἀντελήφθη προπηλακισμούς, ποὺ συνέβησαν δίπλα του, ἀλλὰ τοὺς καταδικάζει ἐφόσον «ἀποδειχθοῦν». Καί, καταδικάζοντάς τους, τοὺς ἐξαγνίζει σὰν συμπτώματα ἑλληνικότητας, ἀφοῦ τοὺς διέπραξαν ἄνθρωποι ποὺ βράζει τὸ αἷμα τους ἀπὸ ἀγανάκτηση, ὅπως ὅλων «ἐμᾶς» (βάζει καὶ τὸν ἑαυτό του μέσα) τῶν... Ἑλλήνων! Προσποιεῖται ὅτι δὲν ἄκουσε ἐκεῖνον τὸν ἐπιστρατευθέντα συνταγματολόγο Κρίπα ν’ ἀπειλῇ καθαρά, μὲ ἀφορμὴ τὸ «Δαυλό», κάθε στόμα κριτικῆς καὶ νὰ ὑποδεικνύῃ (... ἐπιστημονικώτατα) στοὺς εἰσαγγελεῖς ὅτι χαρακτηρισμοὶ κατὰ τοῦ χριστιανισμοῦ ἀποτελοῦν τάχα ποινικὰ διώξιμη παράβαση τοῦ ἄρθρ. 191 τοῦ Π.Κ., δηλ. βλασφημία. Κατάληξε ἀπολογητὴς τοῦ φανατισμοῦ καὶ θεωρητικὸς τοῦ σκοταδισμοῦ. Τὰ ἐπιχειρήματά του δὲν εἶναι μόνο ἕωλα πιὰ καὶ ρηχά. Εἶναι καὶ ἄχρηστα. Δὲν πείθουν τοὺς σκεπτόμενους, ἐνῷ εἶναι περιττὰ γιὰ τοὺς μὴ σκεπτόμενους τοῦ κοπαδιοῦ του («ποιμνίου» κατὰ τὸν ἄλλο γλωσσικὸ κώδικα). Ἀναρωτιέ-