ΜΕἩἹτΕοΟο, ΡΙΣΜΟΙ δας δὲν θὰ ἐκληφθῆ ὡς κήρυγμα ὑπὲρ ΕΕ. ποὺ τελειώνει ἡ ἐξουσία, ἀρχίζει τῆς ἀναρχίας. Καὶ τοῦτο, γιατὶ ἡ συλλοὁ ἄνθρωπος" καί, τἀνάπαλιν, ἐκεῖ γιστικὴ τῆς προηγούμενης παραγράφου ποὺ ἀρχίζει ὁ ἄνθρωπος, τελειώνει ἡ ἐὑποχρεωτικὰ ἐξυπονοεῖ ἐπίσης, ὅτι ἡ ἔουσία. Ἡ ἀλήθεια αὐτή, τῆς ὁποίας ἀναρχία ὡς ἄρνηση τῆς ἔννοιας τῆς ὁδὲν διεκδικῶ τὴν πατρότητα, ἀφοῦ αὐμάδας εἶναι ἐξ ἴσου διαστρεβλωτικὴ καὶ τὴ ἀνήκει στὸν μεγαλομάρτυρα Φρειδεἀνώμαλη κατάσταση μὲ τὴν ἐξουσία, ἀρίκο Νίτσε, ἐξυπονοεῖ ὅτι ἡ ἐξουσία φοῦ κι αὐτὴ ἀποτελεῖ ἐκτροπὴ ἀπὸ τὴ παίρνεται ἐδῶ μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἐκτροφυσικὴ ἀλήθεια --- ποὺ καὶ στὴν ἐσωτεπῆς, τῆς ἀνωμαλίας, τῆς διαστρεβλώρικὴ ἀνθρώπινη φύση ἐκφαίνεται μὲ τὸ σεως τῆς ἔναρχης κοινωνίας, τῆς στηκοινωνικὸ ἔνστικτο, ἀλλὰ καὶ στὴν ἐριζόμενης στὰ φυσικὰ κοινωνικὰ ἔνστιζωτερικὴ φύση παίρνει συγκεκριμένη κτα (αὐτόχρημα ὑγιῆ κι ἀληθινά, ἐφ ̓ ὅμορφὴ μὲ τὶς κοινότητες, τὶς συμβιώσον ἀποτελοῦν ὁμαλὴ ἔκφανση καὶ τῆς σεις τῶν ὁμοειδῶν ὄντων. Ἢ ἀναρχία ἐσωτερικῆς ἀνθρώπινης φύσεως ἀλλὰ δὲν διαφέρει ἀπὸ τὴν ἐξουσία, ἐφ ̓ ὅσον καὶ τῆς ἀντικειμενικῆς φυσικῆς ἀλήἀμφότερες ἑκτρέπονται ἀπὸ τὸ ἀληθινὸ θειας)' ὅπως καὶ ἡ ἔννοια ἄνθρωπος κι ἐφ ̓ ὅσον, ἄλλωστε, πρακτικὰ συνυχρησιμοποιεῖται ἐδῶ μὲ τὴν σημασία πάρχουν: ὅπου ἡ ἐξουσία ὑπερανατοῦ αὐτοακεραιωμένου προσώπου, τοῦ πτύσσεται, ἐκεῖ καὶ ἡ ἀναρχία τείνει νὰ μὴ διαστραφέντος ἀπὸ τὴν ὑπερανάγιγαντωθῆ. Στὴν ὁμαλὴ ἀνθρώπινη ὁπτυξη τῆς ὁρμῆς ἐπιβολῆς ἀλλ ̓ οὔτε, ἐξ μάδα, ὅπου κυριαρχεῖ ἡ ἀρχὴ τῆς ἀξίας ἀντιθέτου, ἀπὸ τὸ σύνδρομο τῆς ὑποτακὶ ὄχι τῆς ὁρμῆς ἐπιβολῆς τῶν μὲν ἐπὶ γῆς, τῆς δουλείας, τῆς συνειδητῆς ἀνετῶν δέ, δὲν νοοῦνται οὔτε ὑπάρχουν τὸ λευθερίας. Ἐξουσία καὶ δουλεία εἶναι ἐκτόπλασμα τῆς ἐξουσίας καὶ τὸ ἐκτότὸ ἴδιο ἀκριβῶς πράγμα, ἀφοῦ καὶ τὰ πλασμα τῆς ἀναρχίας. Ἐλπίζω, ὅτι γιὰ δύο ἀποτελοῦν ἄρση, ἄρνηση καὶ κατὸν νοοῦντα ἀναγνώστη δὲν χρειάζεται τάργηση τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς φυσινὰ γίνω πιὸ ἀναλυτικός --- δὲν μοῦ τὸ ἐκῆς ἐσωτερικῆς ἀλήθειας, ὅπως καὶ ὁ πιτρέπει ἄλλωστε ὁ στενὸς χῶρος ἑνὸς τύραννος καὶ ὁ δοῦλος εἶναι ἐπίσης τὸ μικροῦ ἀρθριδίου ---,.γιὰ νὰ γίνη ἀντιἴδιο πράγμα γιὰ τὸν ἴδιο ἀκριβῶς λόγο. ληπτό, ὅτι ἡ ἀνθρώπινη ὁμάδα, ἄν δὲν Αὐτὴ ἡ παλίνδρομος σχέση ἢ ταυτότης ἐκτραπῆ πρὸς τὴν παγκυριαρχία τῆς τῶν ἀντιθέτων δὲν πρέπει νὰ μᾶς διαδυνάμεως, εἶναι πρωταρχικὴ προῦπόφεύγη ποτέ, ἄν θέλουμε νὰ μὴν πελαγοθεση τῆς ἐλευθερωτικῆς κι ἐξαληθευτιδρομοῦμε στὰ τέλματα τοῦ δογματικῆς ἀνθρώπινης ζωῆς: καὶ οἱ θεωρίες σμοῦ καὶ τῆς παράνοιας, μὲ τὰ ὁποῖα ὅτι δῆθεν ἡ κοινωνικὴ συμβίωση ἐνέχει καταπλημμυρίσθηκε καὶ μέσα στὰ ὁἀφ ̓ ἑαυτῆς τὸ στοιχεῖο τῆς ἀνελευθεποῖα καταπνίχθηκε, βούλιαξε καὶ ἐκμηρίας, ἀποτελοῦν ἀπλῶς κατασκευὲς δενίσθηκε ἡ σκέψη μας καὶ ἡ συνειδηκαὶ «ἄλλοθι» τῶν ἀπολογητῶν τοῦ ἐτότητά μας. ξουσιασμοῦ καὶ τῆς δουλείας. λπίζω, ὅτι ἡ τοποθέτηση αὐτὴ τοῦ ΓΙ μορφὴ θὰ μποβοῦσε νὰ πάρη τὸ καυτοῦ προβλήματος τῆς. διαστροἰδεῶδες τῆς ἕναρχης -- μὴ ἐξουφῆς τῆς σύγχρονης ἀνθρώπινης ὁμά-