ΜΕἩἹτΕοΟο, ΕΕ. ποὺ τελειώνει ἡ ἐξουσία, ἀρχίζει ὁ ἄνθρωπος" καί, τἀνάπαλιν, ἐκεῖ ποὺ ἀρχίζει ὁ ἄνθρωπος, τελειώνει ἡ ἐ- ἔουσία. Ἡ ἀλήθεια αὐτή, τῆς ὁποίας δὲν διεκδικῶ τὴν πατρότητα, ἀφοῦ αὐ- τὴ ἀνήκει στὸν μεγαλομάρτυρα Φρειδε- ρίκο Νίτσε, ἐξυπονοεῖ ὅτι ἡ ἐξουσία παίρνεται ἐδῶ μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἐκτρο- πῆς, τῆς ἀνωμαλίας, τῆς διαστρεβλώ- σεως τῆς ἔναρχης κοινωνίας, τῆς στη- ριζόμενης στὰ φυσικὰ κοινωνικὰ ἔνστι- κτα (αὐτόχρημα ὑγιῆ κι ἀληθινά, ἐφ᾽ ὅ- σον ἀποτελοῦν ὁμαλὴ ἔκφανση καὶ τῆς ἐσωτερικῆς ἀνθρώπινης φύσεως ἀλλὰ καὶ τῆς ἀντικειμενικῆς φυσικῆς ἀλή- θειας)' ὅπως καὶ ἡ ἔννοια ἄνθρωπος χρησιμοποιεῖται ἐδῶ μὲ τὴν σημασία τοῦ αὐτοακεραιωμένου προσώπου, τοῦ μὴ διαστραφέντος ἀπὸ τὴν ὑπερανά- πτυξη τῆς ὁρμῆς ἐπιβολῆς ἀλλ᾽ οὔτε, ἐξ ἀντιθέτου, ἀπὸ τὸ σύνδρομο τῆς ὑποτα- γῆς, τῆς δουλείας, τῆς συνειδητῆς ἀνε- λευθερίας. Ἐξουσία καὶ δουλεία εἶναι τὸ ἴδιο ἀκριβῶς πράγμα, ἀφοῦ καὶ τὰ δύο ἀποτελοῦν ἄρση, ἄρνηση καὶ κα- τάργηση τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς φυσι- κῆς ἐσωτερικῆς ἀλήθειας, ὅπως καὶ ὁ τύραννος καὶ ὁ δοῦλος εἶναι ἐπίσης τὸ ἴδιο πράγμα γιὰ τὸν ἴδιο ἀκριβῶς λόγο. Αὐτὴ ἡ παλίνδρομος σχέση ἢ ταυτότης τῶν ἀντιθέτων δὲν πρέπει νὰ μᾶς δια- φεύγη ποτέ, ἄν θέλουμε νὰ μὴν πελαγο- δρομοῦμε στὰ τέλματα τοῦ δογματι- σμοῦ καὶ τῆς παράνοιας, μὲ τὰ ὁποῖα καταπλημμυρίσθηκε καὶ μέσα στὰ ὁ- ποῖα καταπνίχθηκε, βούλιαξε καὶ ἐκμη- δενίσθηκε ἡ σκέψη μας καὶ ἡ συνειδη- τότητά μας. λπίζω, ὅτι ἡ τοποθέτηση αὐτὴ τοῦ καυτοῦ προβλήματος τῆς. διαστρο- φῆς τῆς σύγχρονης ἀνθρώπινης ὁμά- ΡΙΣΜΟΙ δας δὲν θὰ ἐκληφθῆ ὡς κήρυγμα ὑπὲρ τῆς ἀναρχίας. Καὶ τοῦτο, γιατὶ ἡ συλλο- γιστικὴ τῆς προηγούμενης παραγράφου ὑποχρεωτικὰ ἐξυπονοεῖ ἐπίσης, ὅτι ἡ ἀναρχία ὡς ἄρνηση τῆς ἔννοιας τῆς ὁ- μάδας εἶναι ἐξ ἴσου διαστρεβλωτικὴ καὶ ἀνώμαλη κατάσταση μὲ τὴν ἐξουσία, ἀ- φοῦ κι αὐτὴ ἀποτελεῖ ἐκτροπὴ ἀπὸ τὴ φυσικὴ ἀλήθεια --- ποὺ καὶ στὴν ἐσωτε- ρικὴ ἀνθρώπινη φύση ἐκφαίνεται μὲ τὸ κοινωνικὸ ἔνστικτο, ἀλλὰ καὶ στὴν ἐ- ζωτερικὴ φύση παίρνει συγκεκριμένη μορφὴ μὲ τὶς κοινότητες, τὶς συμβιώ- σεις τῶν ὁμοειδῶν ὄντων. Ἢ ἀναρχία δὲν διαφέρει ἀπὸ τὴν ἐξουσία, ἐφ᾽ ὅσον ἀμφότερες ἑκτρέπονται ἀπὸ τὸ ἀληθινὸ κι ἐφ᾽ ὅσον, ἄλλωστε, πρακτικὰ συνυ- πάρχουν: ὅπου ἡ ἐξουσία ὑπερανα- πτύσσεται, ἐκεῖ καὶ ἡ ἀναρχία τείνει νὰ γιγαντωθῆ. Στὴν ὁμαλὴ ἀνθρώπινη ὁ- μάδα, ὅπου κυριαρχεῖ ἡ ἀρχὴ τῆς ἀξίας κὶ ὄχι τῆς ὁρμῆς ἐπιβολῆς τῶν μὲν ἐπὶ τῶν δέ, δὲν νοοῦνται οὔτε ὑπάρχουν τὸ ἐκτόπλασμα τῆς ἐξουσίας καὶ τὸ ἐκτό- πλασμα τῆς ἀναρχίας. Ἐλπίζω, ὅτι γιὰ τὸν νοοῦντα ἀναγνώστη δὲν χρειάζεται νὰ γίνω πιὸ ἀναλυτικός --- δὲν μοῦ τὸ ἐ- πιτρέπει ἄλλωστε ὁ στενὸς χῶρος ἑνὸς μικροῦ ἀρθριδίου ---,.γιὰ νὰ γίνη ἀντι- ληπτό, ὅτι ἡ ἀνθρώπινη ὁμάδα, ἄν δὲν ἐκτραπῆ πρὸς τὴν παγκυριαρχία τῆς δυνάμεως, εἶναι πρωταρχικὴ προῦπό- θεση τῆς ἐλευθερωτικῆς κι ἐξαληθευτι- κῆς ἀνθρώπινης ζωῆς: καὶ οἱ θεωρίες ὅτι δῆθεν ἡ κοινωνικὴ συμβίωση ἐνέχει ἀφ᾽ ἑαυτῆς τὸ στοιχεῖο τῆς ἀνελευθε- ρίας, ἀποτελοῦν ἀπλῶς κατασκευὲς καὶ «ἄλλοθι» τῶν ἀπολογητῶν τοῦ ἐ- ξουσιασμοῦ καὶ τῆς δουλείας. ΓΙ μορφὴ θὰ μποβοῦσε νὰ πάρη τὸ ἰδεῶδες τῆς ἕναρχης -- μὴ ἐξου-