H K I N H ™ I ™ T ø N I ¢ E ø N H K I N H ™ I ™ T ø N I ¢ E ø N JEAN HUMBERT, Συντακτικὸ τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Γλώσσης Ἔργο ἐκδοθὲν τὸ 1954 στὸ Παρίσι καὶ μεταφρασθὲν τὸ 1957 ὑπὸ τοῦ ἀειμνήστου καθηγητοῦ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν Γ. Κουρμούλη. Ὁ Humbert στηρίζεται στὴν ἱστορικὴ μέθοδο κατανόησης τῆς σύνταξης, δὲν περιγράφει δηλαδὴ μόνο τὰ συντακτικὰ φαινόμενα, ἀλλὰ καὶ τὰ ἑρμηνεύει βασιζόμενος στὴν ἱστορικὴ ἐξέλιξη τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας. Δυστυχῶς ὅμως γιὰ τὸν κατὰ τ’ ἄλλα ἄξιο ἑλληνιστὴ καθηγητὴ ὅλοι οἱ συντακτικοὶ τύποι τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς ἀποτελοῦν γεννήματα τῆς «Ἰνδοευρωπαϊκῆς μητέρας γλώσσης», οἱ ὁποῖοι διῆλθαν ἀπὸ τὴν «ἀρχαιοτάτην Ἰνδοευρωπαϊκὴν» καὶ τὴν «ὕστερον Ἰνδοευρωπαϊκὴν» καταλήγοντες στὴ μορφὴ τῆς ἀρχαϊκῆς καὶ κλασικῆς περιόδου. Βεβαίως τὸ ἀτόπημα τοῦτο ἀποτελεῖ γενικὸ κανόνα τῆς Σύγχρονης Γλωσσολογίας καὶ ἑπομένως δὲν χρεώνεται προσωπικὰ στὸν Humbert. Διότι, χωρὶς προσωπικῶς νὰ κατέχουμε εἰδικὲς γλωσσολογικὲς ἢ φιλολογικὲς γνώσεις, ἡ μέθοδος αὐτὴ μᾶς ὑποχρεώνει νὰ πιστέψουμε πὼς ἡ ὁμηρικὴ διάλεκτος, τὰ ἡσιόδεια κείμενα καί, γιατί ὄχι, ὁλόκληρος ἡ ἀρχαία γραμματεία κατὰ τὸν τύπο καὶ τὴν οὐσία ἀπέρρευσαν ἀπ’ τὸν γραπτὸ λόγο ἑνὸς λαοῦ-φαντάσματος, ποὺ πρὸ τῶν Ἑλλήνων διαβιοῦσε στὶς οὑγγρικὲς πεδιάδες, κατ’ ἄλλους στοὺς πρόποδες τοῦ Καυκάσου ἢ στὶς ἀχανεῖς στέππες τῆς Μογγολίας. Καὶ τὸ τραγικώτερο, πὼς τελικῶς δὲν ὑπάρχει γενεσιουργὸς σχέση μεταξὺ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ Λόγου, ἀλλὰ ἁπλῆ μεταχείριση προϋπάρχοντος ξένου λόγου. Καθεὶς ἀντιλαμβάνεται πὼς τὸ ζήτημα αὐτὸ ἀποτελεῖ μέγα πρόβλημα τῆς ἱστορικῆς ἐπιστήμης, καθὼς ἀφορᾷ στὰ θεμέλια τοῦ Πολιτισμοῦ. Ἡ πρώτη ἀπάντηση στὴν πλάνη αὐτὴ ἐδόθη ἀπὸ τὸν Ἠλία Τσατσόμοιρο στὸ ἔργο του «Ἱστορία Γενέσεως τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας» (Ἐκδόσεις «Δαυλός, 1991, Φιλολογικὴ ἐπιμέλεια Δημ. Λάμπρου) καὶ ἐπιβάλλεται ἡ συνέχεια. Παν. Λ. Κουβαλάκης √ ¶∞Δƒπ∞ΡΧ∏™ μ∞ƒ£√§√ª∞π√™, √π ∂μƒ∞π√π ∫∞π √ ™∂μ∞™ª√™ ™Δ∏¡ ¢π∞º√ƒ∂Δπ∫√Δ∏Δ∞ Ὁ Ροζὲ Γκαρωντὺ εἶναι Ἑβραῖος. Συμβαίνει νὰ εἶναι καὶ Γάλλος καὶ ἀντισιωνιστὴς καὶ κομμουνιστής. Ἐπίσης συμβαίνει νὰ εἶναι ἔντιμος καὶ ἀνθρωπιστής. Σημειώνει λοιπὸν μεταξὺ πολλῶν ἄλλων στὸ μετεφρασμένο σὲ πάμπολλες γλῶσσες βιβλίο του «Οἱ θεμελιώδεις μῦθοι τῆς Ἰσραηλινῆς πολιτικῆς»: • Ὁ Ἀλαὶν Ρενὲ στὴν ταινία του «Νύχτα καὶ ὀμίχλη» (1955) ἀναφέρεται σὲ 9.000.000 νεκροὺς τοῦ «Ὁλοκαυτώματος» τῶν Ἑβραίων. • Στὰ ἔγγραφα Ἱστορίας τοῦ Πολέμου (στρατόπεδα συγκεντρώσεως), ἐπίσημη γαλλικὴ ἔκδοσις, 1945, σελ. 7, ἀναφέρονται 8.000.000. • Ἡ Σοβιετικὴ Ἔκθεσις, Δικαστήριο Νυρεμβέργης, γιὰ τοὺς ἐκτελεσθέντες Ἑβραίους στὸ Ἄουσβιτς - Μπιρκεντάου βεβαιώνει 4.000.000. • Ὁ Λεὸν Πολάκωφ στὸ βιβλίο του «Ἀκολουθία τοῦ Μίσους», ἐκδ. Calmann Levy, 1974, σελ. 498, γιὰ τὸ ἴδιο θέμα, 2.000.000. • Ὁ Ραοὺλ Χίλμπεργκ, «Ὁ Ἀφανισμὸς τῶν Ἑβραίων τῆς Εὐρώπης», ἐκδ. Holmes and Mayer, 1985, σελ. 895, γιὰ τὸ ἴδιο θέμα, 1.000.000. • Ἡ Ἔκθεσις τοῦ μηχανικοῦ Λώυχτερ (14.008) ἀναφέρει: «Ἡ γνώμη μου εἶναι ὅτι οὐδέποτε ὑπῆρξαν ἀποτεφρωτικὲς τάφροι στὸ Μπιρκεντάου». • Τὸ «American Jewish Year Book», ἀρ. (cid:2)