Η ΡΑΧ ΑΤΗΕΝΑπCΑ, Η ΡΑΧ AMERICANA, Ο «ΔΑΥΛΟΣ» Αἰσθανόμαστε τὴν ἀνάγκη νὰ ποῦμε δημόσιᾳ ὅτι ἐντόνως ἀρνητικὰ συναι- σθήματα μᾶς προκάλεσε ἡ διαπίστωση, ὅτι ἀπόψεις μας ποὺ δημοσιεύουμε ἐδῶ καὶ χρόνια στὴ στήλη αὐτή, σήμερα «κυκλοφοροῦν» στὸν Λευκὸ Οἶκο σὲ διαστρεβλωμένη μορφή, ἀπευθυνόμενες στὴν ἀμερικανικὴ ἡγεσία ὑπὸ τύ- πον συμβουλῶν ἀφορωσῶν στὴ χάραξη τῆς πολιτικῆς τῶν H.Π.A. ὡς Πλανηταρ- χίας ἔναντι τοῦ ὑπόλοιπου κόσμου. Σύμφωνα μὲ τοὺς «Τάιμς τῆς Νέας Ὑόρκης» (βλ. στὴ συνέχεια τοῦ ἄρθρου) οἱ συμβουλὲς αὐτὲς δίδονται ἀπὸ ἄνθρωπο φίλα προσκείμενο κατὰ τὰ φαινόμενα στὸν «Δαυλὸ» (πρόκειται γιὰ τὸν γνωστὸ στοὺς ἀναγνῶστες μας ἑλληνιστὴ V.D. Hanson), ὁ ὁποῖος σύμφωνα πάντοτε μὲ τοὺς «Τάιμς τῆς Νέας Ὑόρκης» τὰ τελευταῖα δύο χρόνια «ἔχει γίνει ἕνας ἀπὸ τοὺς βα- σικοὺς συμβούλους τῆς Κυβέρνησης Μπούς, εἶναι ὁ ἄνθρωπος τὸν ὁποῖο ἀκούει τυφλὰ ὁ Μποὺς καὶ σύμφωνα μὲ ἔγκυρες πηγὲς οἱ ἰθύνοντες τῆς Ἀμερικῆς τὸν ἀκοῦνε κρατώντας τὴν ἀνάσα τους». Ἀντὶ δικῶν μας σχολίων θὰ παραθέσουμε τὰ δεδομένα, ποὺ συνιστοῦν αὐτὴν τὴν ἐξαιρετικὰ δυσάρεστη γιὰ ἐμᾶς ὑπόθεση. βριος 1990) τοῦ «Δαυλοῦ», σσ. 5972-5973, γράφαμε στὴ στήλη μας αὐτὴ τὰ ἀκόλουθα: 1.Πρὶν ἀπὸ 13 χρόνια, στὸ τεῦχος 104-105 (Αὔγουστος - Σεπτέμ- « δικαιοσύνη τῆς εἰρήνης”. Pax “Americana” 1990... Ἡ “τάξη πραγμάτων” ὁλόκληρου τοῦ κόσμου μας σήμερα εἶναι πανομοιό- μορφη. Εἶναι πανομοιότυπη. Εἶναι πα- νειρηνική. Εἶναι πανδημοκρατική. Καὶ εἶναι “παναμερικανική”. (Τὰ εἰσαγω- γικὰ στὸν τελευταῖο χαρακτηρισμὸ θὰ ἐξηγηθοῦν στὸ τέλος.) »Ὅταν μετὰ τὰ “Μηδικὰ” ἴσχυσε σ’ ὁλόκληρο τὸν Ἑλληνικὸ Κόσμο (πλὴν τῆς Σπάρτης) γιὰ λίγο ἡ ἴδια κατάστα- ση, στηριγμένη στὰ ἴδια ἀκριβῶς μὲ τὰ σημερινὰ ἰδεολογικὰ καὶ πολιτικὰ βά- θρα (ἂς τὴν ποῦμε “Pax Athenaıca”), σύμπαντες οἱ Μήλιοι ἐσφάγησαν ἀπ’ αὐτὴν (τὴ “διεθνῆ” δημοκρατία καὶ εἰρήνη), μὲ βάση τὸ φρικαλεώτερο “σκεπτικὸ” ποὺ συνέλαβάν ποτε καὶ τὰ πιὸ διεστραμμένα ἀνθρώπινα μυαλὰ (Θουκυδίδης, E´ 85-114), γιατὶ οἱ φτω- χοὶ αὐτοὶ νησιῶτες ἀμφισβήτησαν “τὴ »Χίλιοι Μυτιληναῖοι, τὸ ἄνθος τῆς νεολαίας, θανατώθηκαν ἀπ’ αὐτήν, τὴν “εἰρήνη”, καὶ τὴν τελευταία στιγ- μὴ ματαιώθηκε ἡ σφαγὴ ὁλόκληρου τοῦ πληθυσμοῦ τῆς πολυανθρωπότα- της γιὰ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη Μυτιλήνης, γιατὶ διετάραξαν “τὴν εἰρήνη” (Θου- κυδίδης, Γ´ 1-56). Καὶ ὁ ἴδιος ὁ Δίκαι- ος Ἀριστείδης κατάντησε νὰ περιφέ- ρεται μὲ τὸν “στόλο τῆς δημοκρατίας καὶ τῆς εἰρήνης”, γιὰ νὰ ἀπομυζᾷ ὑπὸ τύπον φορολογίας (ὑπὲρ τῆς εἰρήνης καὶ τῆς δημοκρατίας) καὶ τὴν τελευ- ταία ἰκμάδα τῶν οἰκονομικῶν πόρων τῶν “ἐλευθέρων καὶ εὐτυχισμένων” πόλεων - κρατῶν - μελῶν τῆς Pax Athenaıca (Ἡρόδοτος, Θ´ 61-73). »Σήμερα ὅποιος τολμήσῃ νὰ μὴν εἶναι ἀπολύτως προσαρμοσμένος πρὸς τὴν τάξη πραγμάτων τῆςΡax