ΔΑΥΛΟΣ/263, Νοέμβριος 2003 17149 Ἡ ὀρθὴ ὀνομασία ἑνὸς τουρκικοῦ χωριοῦ Ἀναφέρομαι στὴν σελίδα 16917 τοῦ περιοδικοῦ σας, τ. Ἰουλίου 2003 μὲ αὔξοντα ἀριθμὸ 259 καὶ στὸ ἄρθρο τοῦ ἀξιότιμου καθηγητῆ κ. Χρυσόστομου Παλάβρα. Χωρὶς νὰ θέλω νὰ θίξω τίποτε, ὀφείλω νὰ πῶ ὅτι τὸ ὄνομα τοῦ τουρκικοῦ χωριοῦ ἔχει ἀποδοθῇ λανθασμένα. Τὸ σωστὸ εἶναι Μπογάζκιοϊ Bog˘azköy. Εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ 15 χωριὰ τῆς πόλεως Μπογάζκαλε = Bog˘azkale καὶ ἀποτελεῖται ἀπὸ τὶς λέξεις Μπογὰζ καὶ κιόι. Ὡς γνωστὸν τὸ κιόι σημαίνει χωριὸ καὶ τὸ Μπογάζ: λαιμός, λαρύγγι, πορθμός, φαράγγι, χαράδρα, πέρασμα. Φιλικὰ Στυλιανὸς Λ. Τσάμης Ἅλιμος Ἀττικῆς Ὁ «Μάτριξ» καὶ τὰ ἐλαφρυντικὰ τῆς βλακείας Κύριε διευθυντά, Ἀφορμὴ αὐτῆς τῆς ἐπιστολῆς εἶναι τὸ ἄρθρο ποὺ δημοσιεύτηκε στὸ περιοδικό σας (τ. 259-260) μὲ τίτλο «Ὁ Μάτριξ». Θὰ ἤθελα νὰ καταθέσω τὴν ἄποψή μου ἐπὶ τοῦ θέματος τοῦ ἄρθρου, ποὺ εἶναι διάφορος ἀπὸ τὴν (ἐσφαλμένη, κατ’ ἐμὲ) κριτικὴ τῆς ἐν λόγῳ ταινίας. Θὰ πρέπει νὰ δηλώσω ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὅτι διαφωνῶ μὲ τὰ συμπεράσματα τοῦ συγγραφέα τοῦ ἄρθρου, καθηγητοῦ κ. Παλάβρα. Καὶ αὐτὸ διότι: Ναὶ μέν, ὅπως ἀναφέρει, «τὸ τε1. λευταῖο καταφύγιο τῶν ἀνθρώπων εἶναι ἡ πόλη τῆς Σιών», ἀλλὰ τελικὰ ἡ πόλη αὐτὴ καταστρέφεται ἀπὸ τὶς μηχανὲς ὕστερα ἀπὸ τὴν ἀσυμφωνία τῶν κατοίκων της σχετικὰ μὲ τὴν ἄμυνα. Ὁ «Μεσσίας» τελικὰ ἀποδει2. κνύεται ὅτι δὲν εἶναι ἐκεῖνος ποὺ θὰ σώσῃ τὸν κόσμο. Εἶναι ἁπλᾶ ἕνα βοήθημα τῶν μηχανῶν, στὴν προσπάθειά τους νὰ ἐλέγξουν καλύτερα τοὺς ἀνθρώπους μέσῳ τῆς εἰκονικῆς πραγματικότητας στὴν ὁποία ζοῦν. Εἶναι πραγματικὰ καταπληκτικὴ ἡ ἀλληγορία αὐτή, ὅτι τελικὰ οἱ ἄνθρωποι δὲν σῴζονται ἀπὸ τὸν πολυαναμενόμενο «Μεσσία», ἀλλὰ ἀπὸ μόνοι τους. Ἡ σκηνὴ ποὺ ὁ πρωταγωνιστὴς συνειδητοποιεῖ τὴν ἀλήθεια μέσῳ τοῦ διαλόγου μὲ τὸν «Διαχειριστὴ» τοῦ προγράμματος Matrix, εἶναι ἀποκαλυπτική. Διαπιστώνουμε καθαρὰ πὼς οὔτε «προφήτισσα» ὑπάρχει (εἶναι ἕνα ἀνεξάρτητο πρόγραμμα μέσα στὸ Matrix), οὔτε «προφητεία» (ἀμφισβητοῦνται τὰ λεγόμενα τῆς «προφήτισσας» ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ φανερώνεται ἡ ἰδιότητά της στὸν πρωταγωνιστή), οὔτε βέβαια «Μεσσίας». Οἱ φιλοσοφικοὶ διάλογοι στὸ 3. ἔργο φανερώνουν ὅτι οἱ συντελεστές του εἶναι «διαβασμένοι». Ὅπως ὅμως μπορεῖ ὁ καθένας νὰ ἀντιληφθῇ, τὸ κοινὸ στὸ ὁποῖο ἀπευθύνεται τὸ ἐν λόγῳ ἔργο δὲν εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ἔχῃ τὶς ἴδιες γνώσεις. Ἑπόμενο εἶναι λοιπὸν νὰ γίνωνται «παρεκκλίσεις» ἀπὸ τὰ φιλοσοφικὰ κείμενα, καὶ νὰ ἀναμειγνύωνται διαφορετικὲς θεωρήσεις. Μὲ ἐκτίμηση Εὐάγγελος Βαλμᾶς Ἀπόφοιτος Μεταπτυχιακοῦ Τμήματος Διεθνῶν καὶ Εὐρωπαϊκῶν Σπουδῶν Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν