ΔΗΜΗΤΡΗΣ Ι. ΔΛΑΜΠΙΡΟΥ Κοινοβουλευτισμὸς καὶ ἑλληνικὴ δημοκρατία" ΟΣ ΥΧ ΨΌΙΕΕΕΕΈΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΈΕΕΕΕΕΕ ΚΕ ΕΙΕΕΕ ΕΑ --υ- ---υ--υ-υ-υ-ου ΚΞ ΚΌΚΚΙΝΗ Κύρια ἰδεολογικὴ βάση τοῦ κοινοβουλευτισμοῦ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς ἰσότητας(όρᾶ- Ι{ό). Οἱ πολῖτες στὸ κοινοβουλευτικὸ καθεστὼς ἔχουν ψῆφο τῆς ἴδιας ἀξίας. Ἡ ψῆφος τοῦ βλακὸς ἔχει τὸ ἴδιο βάρος μὲ τὴν ψῆφο τοῦ εὐφυοῦς, ἡ ψῆφος τοῦ διεφθαρμένου με- τρᾶ τὸ ἴδιο μὲ τὴν ψῆφο τοῦ ἔντιμου, ἡ ψῆφος τοῦ ἱκανοῦ δὲν ἔχει καμμιὰ διαφορὰ ἀπὸ τὴν ψῆφο τοῦ ἀνικάνου κ.ο.κ. Στὸν κοινοβουλευτισμὸ ἡ ἔννοια τῆς ποιότητας εἶναι ἀ- παράδεκτη καὶ «ἀντιδημοκρατική», οἱ ἄνθρωποι ἰσοπεδώνονται ἀπὸ κάποιο δογματι- κὸ ὁδοστρωτῆρα, κυριαρχεῖ ἡ ἔννοια τῆς ποσότητας, τοῦ ἀριθμοῦ τῆς πλειοψηφίας. Οἱ ἐκλεγόμενοι, ἀντιπρόσωποι ἤ κόμματα, στὴν πραγματικότητα δὲν ἀντιπροσωπεύουν τίποτε ἄλλο ἀπὸ ἕναν ἀριθμὸ, ἕνα ἄθροισμα ψήφων, ποιοτικὰ καὶ ἠθικὰ ἄχροων, οὐδε- τέρων, ἀδιάφορων. Αὐτὰ τὰ «ἀθροίσματα --- βουλευτὲς» ἤ τὰ «ἀθροίσματα --- κόμμα- τα» δὲν ἔχουν, ἐπίσης, ποιοτικὴ ἤ ἠθικὴ διαβάθµιση, εἶναι ἰσοπεδωμένα, σὰν τὶς ψή- φους ποὺ τὰ ἀνέδειξαν. Δὲν χαρακτηρίζονται ἀπὸ τίποτε, ἔξω ἀπὸ τὴν ἱκανότητα νὰ συγκεντρώνουν μεγαλύτερο ἀριθμὸ ψήφων ἀπὸ τὸν ἀριθμὸ ψήφων ποὺ παίρνουν οἱ μὴ ἐκλεγόμενοι, καὶ δὲν χρειάζεται καμμιὰ ἀποδειγμένη προσφορά, ἀξία ἤ ἄλλο γνώρι-, σμα ποὺ νὰ τοὺς καθιστᾶ ἄξιους νὰ κυβερνοῦν ἐκείνους ποὺ τοὺς ἐκλέγουν. Πρακτι- κά, ἡ ἀπόρριψη τῆς ἀρχῆς τῆς ποιότητας καὶ ἡ ἀντικατάστασή της ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ποσότητας ὁδηγεῖ στὴν ἐκλογὴ καὶ παρουσία στὸ Κοινοβούλιο καὶ στὴν ἐξουσία ἀτό- μῶν ποὺ συνήθως δὲν ἔχουν προσφέρει τίποτε στὸ Ἔθνος τους, σὲ κανένα τοµέα, τῶν λεγομένων «ἐπαγγελματιῶν πολιτικῶν». ᾿ Αὐτὴ ἡ ἰδεολογικὴ ἀρχὴ τῆς ἰσότητας καὶ ἡ συναφὴς πρὸς αὑτὴν ἀρχὴ τῆς ποσό- τητας εἶναι ξένες ὄχι μόνο πρὸς τὴν ἑλληνικὴ δημοκρατία, ἀλλὰ καὶ γενικὰ πρὸς κάθε ἐκδήλωση τῆς ἑλληνικῆς ἀντιλήψεως περὶ ζωῆς. Οἱ Ἕλληνες, θιασῶτες τῶν ἰδεῶν τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς δικαιοσύνης, θὰ ἦταν ἀδιανόητο νὰ ἀσπασθοῦν ἕνα δόγμα, ὅπως εἴ- ναι ἡ αὐθαίρετη καὶ ἄδικη ἀρχὴ τῆς ἰσότητας--- δεδομένου ὅτι ἰσότητα δὲν ὑπάρχει πουθενά, οὔτε στὴ φύση οὔτε στὶς βιολογικὲς ἤ πνευματικὲς ἱκανότητες τῶν ἀνθρώ- πων, ἀλλά, ἀντίθετα, ἰσχύει ἡ ποιοτικὴ διαφοροποίηση καὶ διαβάθμιση σ᾽ ὅλα. Αὐτὴ τὴν ὁλοφάνερη ἀλήθεια --- ποὺ τὴν ἔχει πιὰ συσκοτίσει ἐντελῶς τὸ δόγμα τῆς ἰσότητας -- ἔθεταν σὰν ἰδεολογικὴ βάση τῶν πολιτειῶν τους, δημοκρατικῶν ἤ ὄχι, οἱ Ἕλληνες. Καὶ γι᾿ αὐτὸ κυρίαρχη ἑλληνικὴ πολιτικὴ ἰδέα εἶναι ἡ ἰδέα τῆς δικαιοσύνης, τῆς δίκαιας δηλαδὴ ἀντιστοιχίας μεταξὺ προσφορᾶς καὶ δικαιώματος, μεταξὺ πραγματι- κῆς ἀξίας καὶ δυνατότητας ἀναλήψεως δημοσίων καθηκόντων. Στὴν ᾿Αθηναίων Πολι- τεία, ἐκτὸς τοῦ γεγονότος ὅτι δὲν εἶχαν τὸ δικαίωμα ψήφου τὸ 80690 τοῦ ἐνήλικου πλη- θυσμοῦ περίπου (δοῦλοι, γυναῖκες, μέτοικοι, ἄτιμοι, ἀσεβεῖς κλπ.), ἡ ἀξία τῆς ψήφου καὶ τὰ λοιπὰ πολιτικὰ δικαιώματα, σὲ διάφορες φάσεις, ἰδίως στὶς περιόδους ἀκμῆς, διαφοροποιοῦνταν μεταξύ τῶν πεντακοσιομεδίμνων, τῶν ἱππέων, τῶν ζευγιτῶν καὶ τῶν θητῶν, ἀνάλογα πρὸς τὶς ὑποχρεώσεις κάθε τάξεως, τὴν προσφορὰ καὶ τὴν ἀπο- δεδειγμένη μὲ ἔργα ἠθικὴ καὶ πνευματικὴν ἀξία τοῦ καθενὸς ψηφοφόρου. Καὶ οἱ προ- σφέροντες π.χ. ἵππο γιὰ τὸ ἱππικὸ ἤ οἱ ἐξοπλίζοντες τριήρη γιὰ τὸ ναυτικὸ εἶχαν περισ- σότερη πολιτικὴ βαρύτητα στὴν Πνύκα, σὲ σχέση μὲ τοὺς μὴ προσφέροντες ἤ τοὺς ἐ- πιστρατευόμενους γιὰ βοηθητικὲς ὑπηρεσίες (ὅπως οἱ θῆτες). ᾿Αλλὰ καὶ οἱ ἐκλεγόμε- νοι εἶχαν νὰ ἐπιδείξουν σημαντικὸ πολεμικὸ ἤ ἄλλης φύσεως δημόσιο ἔργο, δὲν ἦσαν » ᾿Απὸ τὸ Δοκίμιο ᾿Ελληνικῆς ᾿Ιδεολογίας «᾿Αναζήτηση»,-᾿ Αθήνα 198], σελ. 191-4.