Ο ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Καὶ τώρα τί θὰ κάνουμε χωρὶς Γιαχβέ; Ὦ, τὸν υἱὸν τῆς ἀπωλείας, τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως! Ὦ, τὸν ἐκβλητότερον κοπρίων! Τί ἔκανες, καταραμένε παλιό-φραγκε; Κι ἐγὼ ὁ μ..... εἶχα ἀποκοιμηθῆ «μὲ τὰ τσαρούχια» καὶ πιάστηκα στὸν ὕπνο. Ποῦ νὰ φανταστῶ πόσο ραδιοῦργος εἶσαι. Νόμιζα ὅτι εἶχες ἀποσυρθῆ στὸ σπίτι σου καὶ διάβαζες Ἀστερίξ, γιὰ νὰ διασκεδάσῃς τὴν ἀνία σου. Μᾶλλον «Δαυλὸ» διάβαζες, πανάθεμά σε, καὶ σοῦ πῆραν τὰ μυαλὰ οἱ ἄθεοι. Ἔτσι μόνο μπορῶ νὰ ἐξηγήσω τὴν εἰσήγησή σου γιὰ τὸ Εὐρωπαϊκὸ Σύνταγμα. Ἀκοῦς ἐκεῖ, οὔτε μία ἀναφορὰ στὸν ἐξωσυμπαντικὸ πατερούλη μας. Σοβαρολογεῖς, ρὲ Βαλερύ; Ποῦ ζῇς, ἤθελα νά ’ξερα, στὸ διάστημα; Σύνελθε, ἄνθρωπέ μου, καὶ λογικέψου! Δὲν ἀφουγκράζεσαι τὶς φωνές, ἢ μᾶλλον τὶς ΒΟΕΣ ( = Βατικανό, Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, Σιών), ποὺ ζητοῦν τὸν πατέρα μας ὡς ἰδεολογικὸ ἐπιστέγασμα στὴν Εὐρώπη; Τί δημοκράτης εἶσαι τέλος πάντων; Καὶ σὲ τελικὴ ἀνάλυση, μὲ ποιό δικαίωμα, ὦ μωρὲ ἐσύ, τὸν διώχνεις; Σοῦ πέρασε ἡ ἰδέα ὅτι εἶσαι ἀνώτερος ἀπὸ ἐκεῖνον; Μαῦρο φίδι ποὺ σ’ ἔφαγε, μαῦρε μου! Ἐκτὸς κι ἂν νομίζῃς ὅτι ἡ Εὐρώπη εἶναι τσιφλίκι σου. Τσιφλίκι τοῦ Παντοδύναμου εἶναι, βρὲ κακομοίρη, ἀποκτηθὲν διὰ χρησικτησίας ἐδῶ καὶ δέκα ἕξι αἰῶνες. Μὴ ζητᾷς δὲ τίτλους ἰδιοκτησίας, γιατὶ δὲν νομίζω νὰ σοῦ χρειάζωνται. Ἄλλωστε βλέπεις παντοῦ τὴν κυριαρχία του. Τί νὰ πρωτοθυμηθῇ κανείς... Νύχτες Ἁγίου Βαρθολομαίου, Ἱερὲς Ἐξετάσεις, Πόλεμοι στὸ ὄνομά Του, συνεργασίες ρασοφόρων μὲ κόκκινους καὶ μαύρους φασίστες. Ὡραῖες ἀναμνήσεις! Κι ἔρχεσαι τώρα ἐσύ, νὰ χαράξῃς νέο μέλλον στὴ γηραιὰ ἤπειρο, μακρυὰ ἀπὸ τὸ Θεὸ ποὺ σφράγισε τὴν ἱστορία σας. Καημένε μου, εἶσαι χαμένος ἀπὸ χέρι. Γίνεται, βρέ, κόσμος χωρὶς Θεὸ νὰ τὸν κουμαντάρῃ. Δὲν βλέπεις τί συμβαίνει στὴν ἄλλη ὄχθη τοῦ Ἀτλαντικοῦ; Γιὰ νὰ εἶναι πιστοὶ στὸ Γιαχβούλη μας οἱ Ἀμερικανοί, ἔχουν τὸ ἐπάνω χέρι στὸν πλανήτη καὶ παρεμβαίνουν παντοῦ σὰν διεθνεῖς χωροφύλακες. Βλέπε γιὰ νὰ παραδειγματίζεσαι, ἀνόητε. Βλέπε τί προνόμια παραχωρεῖ ὁ πολυέλεος καὶ Μεγαλοδύναμος Παντοκράτωρ στοὺς πιστούς του. Ἐνῷ σὲ σᾶς, βρὲ ταλαίπωροι Εὐρωπαῖοι, τί καλὸ νὰ δῇ γιὰ νὰ σᾶς ἐλεήσῃ, ποὺ στὸ νότο βγάζετε Ἀριστοτέληδες, Θουκυδίδηδες, Κοραῆδες, Πλήθωνες καὶ στὸ Βορρᾶ Βολταίρους, Ντιντερό, Χόλμπαχ, Ντ’ Ἀλαμπὲρ καὶ δὲν ξέρω κι ἐγὼ ποιόν ἄλλον, καὶ γίνεται τὸ στομάχι μου φιόγκος. Φωτιὰ θὰ πέσῃ νὰ σᾶς κάψῃ. Τί θὰ πῇ δηλαδὴ «Λόγος» καὶ «Δημοκρατία». Σιγὰ τ’ αὐγά! «Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος», Ἰωάννης, βρέ! Ἀλλὰ ποῦ νὰ καταλάβῃς ἐσὺ ἀπὸ αὐτά. Ξέρει ὁ βλάχος ἀπὸ παστοκύδωνο; Ἔπρεπε νὰ ζῇ ὁ τρισμέγιστος ποιμένας καὶ θεολόγος τῆς πατρίδας σου, ὁ Ντανιελού, γιὰ νὰ σοῦ τραβήξῃ λίγο τὸ αὐτί. Δυστυχῶς ἔφυγε νωρὶς (ἀπὸ τὸ πολὺ «γούτσου-γούτσου»). Κάποιος θὰ βρεθῇ νὰ στὸ κάνῃ πάντως, δὲν ἀνησυχῶ. Ἁπλᾶ πρέπει νὰ κάνω ἕνα «λίφτινγκ» στὴ νομενκλατούρα τῆς εὐρωπαϊκῆς θεοκρατίας, ὥστε νὰ ξαναλειτουργήσῃ δριμύτερη. Πρέπει ὅμως νὰ βιαστῶ, γιατὶ ἐὰν δὲν προλάβω, θὰ μοῦ κάνῃ κανένα «σκούπινγκ» τὸ Σάρωθρον