Ὁ Γιάννης Ζουγανέλης μιλᾶ ἔξω ἀπὸ τὰ δόντια ὉΓιάννης Ζουγανέλης εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς γνωστότερους καὶ πιὸ πολυτάλαντους Ἕλληνες καλλιτέχνες μὲ σημαντική θητεία στὸ θέατρο, τὴν τηλεόραση, τὸ ραδιόφωνο καὶ τὴ μουσική, ὅπου διαπρέπει ὡς συνθέτης καὶ ἐκτὸς Ἑλλάδας. Ἄνθρωπος μὲ εὐαισθησίες, κατὰ κανόνα τολμηρὸς στὶς ἰδέες του καὶ σεμνὸς καὶ διακριτικός, δέχτηκε νὰ παραχωρήσῃ τὴν ἀκόλουθη συνέντευξη στὸν «Δαυλό», ὅπου μὲ εἰλικρίνεια ἀπάντησε σὲ ὅλες τὶς ἐρωτήσεις μας. Ἡ συνάντησή μας ἔγινε στὸ θέατρο «Ἀκροπὸλ» τῆς ὁδοῦ Ἱπποκράτους μετὰ τὴν ὁλοκλήρωση μιᾶς πρόβας του. Ἀναμενόμενη λοιπὸν ἡ πρώτη ἐρώτησή μας, ποὺ εἶχε νὰ κάνῃ μὲ τὴν παράσταση στὴν ὁποία πρωταγωνιστεῖ. ΣΥΝΤ.:Τί ἑτοιμάζετε ἐδῶ στὸ «Ἀκροπόλ»; ΓΙΑΝΝΗΣ ΖΟΥΓΑΝΕΛΗΣ: Στὸ θέατρο «Ἀκροπὸλ» λειτουργεῖ γιὰ τέταρτο χρόνο ἡ Ἐθνικὴ Λυρικὴ Σκηνή, ἡ ὁποία ἔχει ἀναλάβει μία σημαντικὴ ἀποστολή· μετατρέπει σὲ ὀπερέτες ἔργα Ἑλλήνων συγγραφέων. Τὰ προηγούμενα χρόνια ἔχουν ἀνεβῇ οἱ «Ἀπάχηδες τῶν Ἀθηνῶν», τὸ «Φιόρο τοῦ Λεβάντε», πέρσι τὸ «Κορίτσι τῆς Γειτονιᾶς» τοῦ Χατζηαποστόλου καὶ φέτος ἀνεβάζουμε τὸν «Γενικὸ Γραμματέα» τοῦ Ἠλία Καπετανάκη, ἕνα ἔργο ποὺ εἶναι γραμμένο στὸ τέλος τοῦ 19ου αἰῶνα, τὸ 1880 περίπου. Ὁ Καπετανάκης δὲ εἶναι ὁ μόνος συγγραφέας στὴ νεοελληνικὴ γραμματεία, ποὺ ἔχει τοποθετήσει στὸ θέατρο τὴν ἐποχὴ του, ὅπως ἀκριβῶς ἦταν. Δηλαδὴ οἱ πολιτικὲς ἀντιπαραθέσεις, τὸ προσωπικὸ συμφέρον, ἡ ξενομανία ποὺ ἐκφραζόταν ἀπὸ τὴ μεγαλοαστικὴ (ἐντὸς εἰσαγωγικῶν) τάξη τῆς ἐποχῆς, ὅλα αὐτὰ δίνονται πιστά. Πρόκειται γιὰ ἕνα ἰδιαίτερο ἔργο, πολὺ δυνατό, κωμῳδία. Ἔχουμε σεβαστῆ ἀπόλυτα τὸ ὕφος καὶ τὴ λαλιὰ τοῦ συγγραφέα, ποὺ εἶναι ἰδιαίτερη, γιατὶ ὁ ἴδιος ὁ Καπετανάκης μέσα ἀπὸ ἕναν προσωπικὸ αὐτοσαρκασμὸ (εἶχε διατελέσει γενικὸς γραμματέας σὲ κάποιο ὑπουργεῖο) βλέπει τὰ πράγματα πρωτίστως βιωματικὰ ἐκτὸς ἀπὸ αἰσθητικὰ καὶ καλλιτεχνικά. Ὁ Ἠλίας Καπετανάκης μέσα ἀπὸ τὸ ἔργο του ὑποβάλλει τὴν ἑλληνικότητα, ἐνῶ ἀπορρίπτει σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα τὴν ξενομανία. Ἔχει πάρει σωστὲς ἀποστάσεις ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία δὲν παίζει καθοριστικὸ