H K I N H ™ I ™ T ø N I ¢ E ø N H K I N H ™ I ™ T ø N I ¢ E ø N MAPIA BENETH, «Θεωρητικὴ Ἐπιστήμη» καὶ Μεταφυσική Ἡ νομὴ καὶ ἐμπορία τοῦ Ἀγνώστου ἀνήκει πάντοτε στὰ χέρια τῆς Μεταφυσικῆς, τὴν ὁποία σήμερα δὲν ἐκφράζουν μόνο τὰ παραδοσιακὰ θρησκευτικὰ δόγματα ἀλλὰ καὶ μία πλημμυρίδα ὀργανώσεων, ποὺ ἐντάσσονται στὴ σφαῖρα τοῦ «μυστικοῦ», τοῦ «ἀπόκρυφου», τοῦ παράλογου ἢ τοῦ ἁπλοῦ τσαρλατανισμοῦ. Ὅλος αὐτὸς ὁ συρφετός, στὴ μακραίωνη προσπάθειά του νὰ ἀποκτήσῃ ἱστορικὸ καὶ φιλοσοφικὸ ὑπόβαθρο, διακηρύττει πὼς ὁ Ἀριστοτέλης ὑπῆρξε ὁ πρῶτος τάχα διδάξας τὶς δοξασίες τους! Τὸ δὲ ἔργο του «Μετὰ τὰ Φυσικά», στὸ ὁποῖο ὁ φιλόσοφος πραγματεύεται τὴ γνώση τῶν γενικῶν ἀρχῶν τῆς Ὑπάρξεως, ἔφτασαν νὰ τὸ ὀνομάσουν «Μεταφυσικὴ» καὶ νὰ τὸ θεωρήσουν ὡς τὸ πρῶτο «μεταφυσικὸ» κείμενο. Ἡ συγγραφέας τοῦ ἐν λόγῳ δοκιμίου ὄχι μόνο ἀποκαλύπτει τὴ «συναρπαγὴ» τοῦ ἔργου τοῦ Ἀριστοτέλους, ἀλλὰ προχωρεῖ καὶ σὲ μία συγκριτικὴ ἐξέταση τῶν ἐννοιῶν τῆς «θεωρητικῆς ἐπιστήμης» καὶ τῆς μεταφυσικῆς, καταδεικνύοντας εὔκολα τὸ μεταξύ τους ἀσύμβατο καὶ ἀσυμβίβαστο. Στὰ προλεγόμενα τοῦ βιβλίου ἀναφέρει χαρακτηριστικά: «Ἡ λέξη μεταφυσικὴ δὲν εἶναι γνήσια λέξη καμμιᾶς γλώσσας. Δὲν εἶναι οὔτε ἑλληνικὴ οὔτε λατινική. Στὴν πραγματικότητα ἀποτελεῖ παράφραση ἐκ συναρπαγῆς τοῦ τίτλου “Μετὰ τὰ Φυσικὰ” ἑνὸς ἔργου τοῦ Ἀριστοτέλους, ποὺ ἀσχολεῖται μὲ ζητήματα Ὀντολογίας. Αὐτὸς ὁ τίτλος ἀπὸ τοὺς μεταφραστὲς τοῦ Ἀριστοτέλους, οἱ ὁποῖοι ἴσως δὲν εἶχαν εὐχέρεια στὴ χρήση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας, βρέθηκε σχεδὸν δέκα αἰῶνες μετὰ τὸν θάνατο τοῦ φιλοσόφου νὰ ἀποδίδεται ὡς metaphysica, ἴσως γιατὶ τὸ “Μετὰ τὰ Φυσικὰ” ἠχοῦσε πιὸ ἀνοίκειο, πιὸ δυσνόητο ἢ πιὸ περίπλοκο στὴ δική τους ἀκοή. Εἶναι γεγονὸς ὅτι ὁ τίτλος μετὰ τὴν ἀτυχῆ συρρίκνωσή της σὲ metaphysica, χρησιμοποιήθηκε πράγματι ὡς κάτι ἀλλότριο γιὰ τὴ γλωσσικὴ ἰδιοσυγκρασία τῶν Δυτικῶν, οἱ ὁποῖοι βρίσκοντάς την γοητευτικὰ ἀπόμακρη καὶ προκλητική, τὴν ἐπένδυσαν μὲ ὅ,τι πιὸ χιμαιρικό, πιὸ ἀπόλυτο ἢ πιὸ ὑπερβατικό...». Παν. Λ. Κουβαλάκης ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ ΑΣΚΗΤΙΣΜΟΣ Ἔχει ἀπόλυτο δίκαιο ὁ κύριος Μαυρομμάτης γιὰ τὰ ὅσα περὶ Μοναχισμοῦ πραγματεύεται στὸ ἄρθρο του μὲ τίτλο «Χριστιανικὸς Ἀσκητισμὸς» («Δ», τ. 259, σελ. 16947), καὶ λίγα εἶναι τὰ ὅσα ἀναφέρει, μὰ κι ὅσα κι ἂν ποῦμε δὲν καλύπτεται τὸ θέμα. Τοῦτο μόνο ὅμως θέλω νὰ ἐπισημάνω: ὅτι ὁ Ἰησοῦς οὔτε μοναχὸς ὑπῆρξε καὶ οὔτε καμμία ἢ κανένα παρώτρυνε πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνση. Καὶ ὅσοι ψάχνουν στηρίγματα πάνω στὰ λόγια του γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὶς μοναχικὲς ἀπόψεις των, ἢ ἔχουν λόγους ὑπαρξιακοὺς ἢ ἔχουν ἄγνοια, μὲ τὴν καλὴ ἔννοια. Διότι ἑρμηνεύουν τὸν Ἰησοῦ ὡς ἕνα Γαλιλαῖο Σωκράτη, ὅπερ ἄτοπον. Ὁ Ἰησοῦς τῶν Εὐαγγελίων κυριολεκτικὰ εἶναι ἕνας Ἑβραῖος ἐπαναστάτης. Βέβαια αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἀδυνατῶ ἕνεκα χώρου καὶ χρόνου νὰ παρατάξω ὅλα τ’ ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα περὶ αὐτοῦ, γιατὶ τά ’χω πεῖ ἐπανειλημμένα σὲ παλαιότερα τεύχη τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ ὁ καλοπροαίρετος ἀναγνώστης μπορεῖ νὰ τὰ ἀναζητήσῃ ἐκεῖ. Ἐδῶ θέλω νὰ ἐπισημάνω γιὰ πολλοστὴ φορά, ὅτι ὁ ὅρος «βασιλεὺς» εἶναι τίτλος καὶ θεσμὸς διακυβέρνησης τῆς Πολιτείας. Εἶναι ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς, δηλαδὴ ὁ Θεὸς κυβερνᾷ δι’ αὐτοῦ. Ἑπομένως ἐξουσιάζει τὴ ζωὴ καὶ τὴν περιουσία τῶν ὑπηκόων του καὶ αὐτὸς ὁ ἴδιος εἶναι ὁ Νόμος. Ἡ ἀντίληψη δὲ αὐτὴ εἶναι διάχυτη στὴ συνείδηση τοῦ κάθε Ἑβραίου ἕνεκα τῶν θεοκρατικῶν του ἀντιλήψεων. Ἔτσι στὴ θεοκρατικὴ ἰουδαϊκὴ ἀντίληψη καὶ παραδοχὴ οἱ ὅροι: «Χριστός», «Υἱὸς Θεοῦ», «Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου» εἶναι ἕνας καὶ ὁ αὐτὸς ὅρος, ἐνέχουν πολιτειακὴ ἔννοια καὶ ὑπονοοῦν τὸν ἑκάστοτε «Βασιλέα τῶν Ἑβραίων». Ἀκόμα καὶ αὐτὸ τὸ «ὁ φιλῶν (cid:4)