ΔΑΥΛΟΣ/264, Δεκέμβριος 2003 17225 Ἡ Βριτόμαρτις, ἡ Βρεττία καὶ ἡ Βρεττανία 1 Κύριε διευθυντά, Στὸ τεῦχος Ὀκτωβρίου (ἀριθ. 262, σελ. 17106) διάβασα τὴν ἄποψι τοῦ κ. Σταύρου Θεοφανίδη, καθηγητοῦ τοῦ Παντείου Πανεπιστημίου, γιὰ τὴν προέλευσι τοῦ ὀνόματος «Βρεττανία» ἀπὸ τὴν νύμφη Βριτόμαρτιν. Ἐπειδὴ πρόκειται περὶ μᾶλλον αὐθαιρέτου ἑρμηνείας, ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ τὸ βιβλίο μου «Ἡ Γένεση κατὰ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες», βιβλίο τρίτο «Οὐρανίδες», κεφ. Νύμφες, σελ. 218-223 ἔχω γράψει ἀναλυτικὰ ὅ,τι ἀναφέρεται στὶς γνωστὲς μέχρι τώρα πηγὲς γιὰ τὴν πανάρχαια αὐτὴν πελασγικὴ θεότητα, θὰ ἤθελα νὰ κάνω γνωστὸ τόσο στὸν κύριο Θεοφανίδη ὅσο καὶ στοὺς ἀναγνῶστες σας, ὅτι ἡ Βριτόμαρτις ἢ Βριτόμαρπις ἔζησε κατὰ τὴν παράδοσι στὴν Κρήτη καὶ τὸ μακρύτερο ταξίδι ποὺ ἀναφέρεται ὅτι ἔκανε ἦταν μέχρι τὴν Αἴγινα, ὅπου καὶ συναντοῦμε ἴχνη πανάρχαιας λατρείας της. Ἂν ὁ κ. Θεοφανίδης ἔχει τεκμήρια ταξιδίου της στὰ Βρεττανικὰ νησιά, θὰ παρακαλοῦσα νὰ μᾶς τὰ προσκομίσῃ. Θὰ ἤθελα ὅμως μὲ τὴν εὐκαιρία νὰ παραθέσω ἄλλες ἀπόψεις γιὰ τὴν ὀνομασία τῆς Βρεττανίας, οἱ ὁποῖες φαίνονται πειστικώτερες καὶ γιὰ μένα πραγματικές: Βρεττανοί: ἔθνος ἀπὸ Κελτοὺς τῆς Βρεττάνου θυγατρός, Βρεττία δέ, ἡ νῆσος ἐν τῷ Ἀδρίᾳ, ποταμὸν ἔχουσα Βρέττιον. Οἱ δὲ Βρεττανίδαι καλοῦσι. (Μέγα Ἐτυμολογ. λ. Βρεττανοί). Βρεττία: Νύμφη ἐπώνυμος τῆς Ἀβρεττηνῆς, περιοχῆς τῆς Μυσίας (Στέφ. Βυζάντ. λ. Ἀβρεττηνή). Βρέττος (α): πόλις τῶν Τυρρηνῶν ἐξ ἧς ἡ περιοχὴ Βρεττία καὶ οἱ κάτοικοι Βρέττιοι ἀπεκλήθησαν (λατ. Bruttii ἢ Brittii). Βρέττος (β): υἱὸς τοῦ Ἡρακλέους καὶ τῆς θυγατρὸς τοῦ Βαλήτου Βαλητίας, ἐπώνυμος τῆς τυρρηνικῆς πόλεως (Ἀντίοχος ἀπ. 5 FHGI, σελ. 182 καὶ Στέφ. Βυζάντιος λ. Βρέττος). Βρεττία ἢ Βρεττιανὴ ἢ Βρεττανὶς ἢ Βρουτία: ἡ χώρα τῶν Βρεττίων ἢ Βρουτίων ἐν Νοτίῳ Ἰτα- Ἡ ὡς ἄνω δημοσιευθεῖσα ἀνακοίνωσις ἀναφέρεται καθ’ ὁλοκληρίαν εἰς τὸ κατὰ πόσον τοῖς ἑκατὸ ηὐξήθησαν οἱ σπουδασταὶ ἐν συγκρίσει πρὸς τὰ προηγούμενα ἔτη, γεγονὸς διὰ τὸ ὁποῖον καὶ δικαίως ἐπαίρονται. Οὐδαμοῦ ὅμως ἀναφέρεται ἐν ἀναλύσει πόσοι οἱ μέλλοντες ἱερεῖς καὶ πόσοι ἐξ αὐτῶν εἶναι προσήλυτοι. Ἐπίσης ἀναφέρεται ὅτι μεγάλος ἀριθμὸς τῶν ἐγγεγραμμένων προέρχονται ἀπὸ μὴ ἑλληνικὰς κοινότητας, ὅπως Ἀλβανοί, Σέρβοι, Βούλγαροι, Ρουμάνοι καὶ ἄλλοι πολλοί. Ἐκ πρώτης ὄψεως τοῦτο ἀποτελεῖ εὐχάριστον εἴδησιν, διότι ἀποδεικνύει τὴν ἱκανότητα καὶ τὴν ἀποδοτικότητα τῆς Σχολῆς ὡς πρὸς τὴν διδασκαλίαν, ἄλλως δὲν θὰ τὴν προετίμουν οἱ ξένοι. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν διευθετεῖ τὸ πρόβλημα τῶν ἑλληνικῶν κοινοτήτων, ἀντιθέτως περισσότερον τὸ δυσχεραίνει. Ὡς φαίνεται, ἡ ὁμογενειακὴ ἱεραρχία δὲν τὸ θεωρεῖ ὡς πρόβλημα, ἐνδιαφερομένη μόνον διὰ τὴν Ὀρθοδοξίαν καὶ ὄχι τὸν Ἑλληνισμόν, μὲ ἀποτέλεσμα τὶς τραγικὲς καταστάσεις ποὺ ἀντιμετωπίζονται σὲ ὡρισμένες ἑλληνικὲς κοινότητες καὶ τὴν ἀγωνίαν τῶν ὁμογενῶν, ποὺ ἔχει κορυφωθῆ, βλεπόντων τὴν ἐπερχομένην καταστροφήν. Ἂς σημειωθῇ ἐδῶ ὅτι ἡ ἐκμάθησις τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης εἶναι ἀνάγκη καὶ διόλου εἶναι δύσκολον νὰ διδαχθῇ εἰς τὴν Θεολογικὴν Σχολήν. Καλὴ θέλησις χρειάζεται. Εἶναι ἀπαράδεκτον προσήλυτοι ἀλλοεθνεῖς ὀρθόδοξοι ἱερεῖς τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν νὰ ὁμιλοῦν καὶ ὁμογενεῖς νὰ τὴν ἀγνοοῦν. Ἡλίου φαεινότερον πλέον ὅτι ἡ ἱεραρχία μας ἀδιαφο(cid:2)