ΚΤΗΜΑ ΣΥΓΓΡΟΥ: ΕΝΑΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ M ία βόλτα στὸ Κτῆμα Συγγροῦ, καὶ ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου γεμίζει θλίψη ἀπὸ τὴν ἀσχήμια καὶ τὴν ἐγκατάλειψη. Κι ὅμως ὁ χῶρος εἶναι μαγικός. Ἡ φύση ἀλλὰ καὶ ἡ φροντίδα κάποιων στὸ παρελθὸν «δούλεψαν» γι’ αὐτὸν τὸν σκοπό. Σήμερα τὸ Κτῆμα Συγγροῦ γνωρίζει τὴν ἀδιαφορία, τὴν ἀνευθυνότητα τῶν ὑπευθύνων ἀλλὰ καὶ τὴν βαρβαρότητα. Τὰ σκουπίδια, τὰ σκουριασμένα παλιοσίδερα, τὰ ἐγκαταλελειμμένα ἄλλοτε καλαίσθητα κτήρια, οἱ κάθε εἴδους καταστροφὲς ἀμαυρώνουν τὴν εἰδυλλιακὴ εἰκόνα τοῦ χώρου. Καὶ μέσα σ’ ὅλα αὐτὰ ἀκούγονται καὶ κάποιες «προτάσεις» γιὰ ἄλλου εἴδους χρήση τοῦ κτήματος, πιὸ «κερδοφόρα». Ἄξιος μαθητὴς ἑνὸς ἄξιου δασκάλου, τοῦ Θεόφιλου Καΐρη, ὁ Ἀνδρέας Συγγρὸς ὑπῆρξε ἄνθρωπος ἐμπνευσμένος καὶ σ’ αὐτὸν ὀφείλεται ἡ χρηματοδότηση καὶ δημιουργία ὑψίστης ἐθνικῆς σημασίας ἔργων ὅπως ἡ ἀνέγερση τοῦ Δημοτικοῦ Θεάτρου Ἀθηνῶν, τῶν μουσείων Ὀλυμπίας καὶ Δελφῶν, ἡ ἵδρυση τῶν φερώνυμων σωφρονιστικῶν φυλακῶν, τοῦ φερώνυμου νοσοκομείου μεταδοτικῶν νοσημάτων, ἡ ἀποπεράτωση τοῦ Ἰσθμοῦ τῆς Κορίνθου καὶ τοῦ θεραπευτηρίου «Εὐαγγελισμὸς» καὶ τέλος ἡ διάνοιξη τῆς Λεωφόρου Συγγροῦ, ἡ ὁποία συνδέει τὴν Ἀθήνα μὲ τὸ Παλαιὸ Φάληρο. Τὸ Κτῆμα Συγγροῦ βρίσκεται στὴν περιοχὴ τῶν Ἀναβρύτων, δεξιὰ κατὰ τὴν ἔξοδο ἀπὸ Ἀθήνα τῆς λεωφόρου Κηφισίας καὶ ἔχει ἔκταση 1.000 στρεμμάτων. Ἐκεῖ βρίσκεται ἡ Γεωπονικὴ Σχολὴ μὲ τὰ φυτώριά της, καθὼς ἐπίσης καὶ τὸ σχολικὸ συγκρότημα τῶν Ἀναβρύτων, ποὺ ὑπῆρξε στὸ παρελθὸν σχολεῖο ἀγροτόπαιδων ἀλλὰ καὶ τέκνων τῆς ἐκπεσούσης βασιλικῆς οἰκογένειας, στὴν συνέχεια δὲ στέγασε τὸ κλασικὸ Λύκειο Ἀμαρουσίου καὶ σήμερα φιλοξενεῖ τὸ Πειραματικὸ Λύκειο καὶ τὸ Γυμνάσιο Ἀμαρουσίου, καθὼς ἐπίσης τὸ T.E.E. Ἀναβρύτων. Μὲ ρητὴ ἐντολὴ στὴν διαθήκη του ὁ Συγγρὸς ἀνέθεσε στὴν σύζυγό του Ἰφιγένεια Συγγροῦ νὰ δωρήσῃ στὴν Γεωργικὴ Ἑταιρεία τὸ κτῆμα, ὅπου ἱδρύθηκε τὸ 1927 τὸ Πρακτικὸ Γεωργικὸ Σχολεῖο. Σύμφωνα μὲ διάταξη τῆς διαθήκης ἐπιθυμία τοῦ Συγγροῦ ἦταν ἡ ἀνάπτυξη τῆς Ἑλληνικῆς Γεωργίας, ἡ ἐκπαίδευση νέων γεωργῶν καὶ ἡ προσφορὰ στοὺς κατοίκους τῆς περιοχῆς μιᾶς δασικῆς ἔκτασης ἀναψυχῆς. Σήμερα τὴν εὐθύνη διαχείρισης τοῦ κτήματος ἔχει τὸ Ἰνστιτοῦτο Γεωπονικῶν Ἐπιστημῶν (ποὺ ὑπάγεται στὸ ὑπουργεῖο Γεωργίας). Ὁ Δῆμος Ἀμαρουσίου συνεργάζεται μὲ τὸ Ἰνστιτοῦτο Γεωπονικῶν Ἐπιστημῶν στὸ θέμα τῆς καθαριότητας καὶ τῆς δασοπροστασίας τοῦ κτήματος. Ὁ δήμαρχος κ. Τζανίκος τάσσεται ὑπὲρ τῆς ὑλοποιήσεως τῶν στόχων τοῦ ΙΓΕ, οἱ ὁποῖοι συνοψίζονται στὴν προστασία τοῦ κτήματος καὶ τὴν ἀνάδειξή του «σὲ χῶρο πρασίνου, οἰκολογίας, περιβάλλοντος καὶ βέβαια μὲ τὶς πολιτιστικές, ἐλαφρὲς ἀθλητικὲς καὶ ἐκπαιδευτικὲς χρήσεις». Καὶ οἱ δύο φορεῖς δηλώνουν κατηγορηματικὰ ὅτι τάσσονται κατὰ ὁποιασδήποτε νέας χρήσης τοῦ κτήματος καὶ συγκεκριμένα ὅτι «ἡ βούληση τῆς διαθέτιδος εἶναι ἀπόλυτα ἐφαρμόσιμη σήμερα καὶ οὐδεὶς πρέπει νὰ ἐπέμβῃ». Σήμερα, 25.10.03, ἡ κατάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι τραγικὴ καὶ τὰ μεγαλόπνοα σχέδια τοῦ ΙΓΕ ὄχι μόνο δὲν ἔχουν πραγματοποιηθῆ, ἀλλὰ μοιάζουν πολὺ μακρινά. Ἡ κατοικία τοῦ A. Συγγροῦ ἀποτελεῖ πλέον ἕνα θλιβερὸ ἐρείπιο, μάλιστα βρωμερὸ καὶ ἐπικίνδυνο. Τὰ ἄθλια λυόμενα, τραγικὲς παραφωνίες μέσα στὸν χῶρο τῆς ἔκστασης καὶ τῆς ὀμορφιᾶς, ἐξακολουθοῦν νὰ χρησιμοποιοῦνται ἀπὸ τοὺς μαθητές. Ἐν κατακλεῖδι, τὸ μόνο ποὺ (μέχρι στιγμῆς) προστατεύει τὸ κτῆμα ἀπὸ τὴν ἐξαφάνισή του –ὅπως ἔγινε σὲ ἄλλους πνεύμονες τοῦ Λεκανοπεδίου– εἶναι ἡ ρητῶς διατυπωμένη βούληση τοῦ Ἀνδρέα καὶ τῆς Ἰφιγένειας Συγγροῦ (ὅπως ἐκφράσθηκε στὴν διαθήκη της) γιὰ τὴν ὀρθὴ χρήση τοῦ κληροδοτήματός τους. Σ.