ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ ΕΠΙΔΙΩΚΑΝ Συγκλονιστικὲς μαρτυρίες τῶν I. Καποδίστρια καὶ Θ. Φαρμακίδη γιὰ Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀπὸ καιροῦ ἀρξαμένη, συνεχιζομένη καὶ πλήττουσα πισώπλατα τὸ Ἑλληνικό μας Ἔθνος «διαμάχη» τῶν δύο (ἰουδαιοπαυλο)χριστιανῶν ὀρθοδόξων ρασοφόρων ἡγετῶν μας μὲ τὰ ψευδοδιλήμματά τους, ἐθεώρησα σκόπιμο καὶ ἄκρως ἐπίκαιρο καὶ ἀνέσυρα ἀπὸ τὴν βιβλιοθήκη μου τὴν «Ἀπολογίαν» τοῦ πράγματι σοφοῦ Θεοκλήτου Φαρμακίδου (ἔκδ. Ἀγγ. Ἀγγελίδου, Ἀθῆναι 1840). Παραθέτω στὴν συνέχεια –χωρὶς σχόλια– κάποια ἀποσπάσματα τῆς ἄνω «Ἀπολογίας» (αὐτούσια, μὲ τὴν σύνταξη καὶ τὴν ὀρθογραφία τους) γιὰ νὰ διαφωτισθοῦν οἱ ἀναγνῶστες σας καὶ λογικὰ νὰ ἑρμηνεύσουν τὰ τρέχοντα: «...Ὅτι καὶ οἱ παναγιώτατοι καὶ οἰκουμενικοὶ πατριάρχαι καὶ ἡ σύνοδος τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐμβαίνουσι παρὰ τὸν ὁποῖον φέρουσιν ἱερὸν χαρακτῆρα καὶ παρὰ τὰ ἱερὰ αὐτῶν καθήκοντα εἰς πολιτικὴν ῥαδιουργίαν καὶ ὄργανα αὐτῆς γινόμενοι τυφλὰ συμπράττουσι καὶ συνεργοῦσιν ἀσυνειδήτως εἰς ὄλεθρον ἄλλων, δὲν εἶναι καμμία περὶ τούτου ἀμφιβολία. Ἀλλὰ δὲν εἶναι καμμία ἀμφιβολία καὶ ὅτι ἤθελον γίνεσθαι εὐκολώτερον ὄργανα πολιτικῆς ῥαδιουργίας πρὸς βλάβην τῆς αὐτονομίας καὶ ἀνεξαρτησίας τῆς Ἑλλάδος· ἐὰν ἡ βλάβη αὐτὴ συνέφερεν εἰς ἄλλους· ἐὰν ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὑπέκειτο ὑπὸ τὸν ἀρχιεπίσκοπον τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Αὐτοκέφαλος εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ ὅμως πόση καὶ ὁποία ἐπιβουλὴ γίνεται ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς Θρησκείας καὶ τῆς Ἐκκλησίας κατ’ αὐτῆς ταύτης τῆς ἐθνικῆς ἡμῶν ὑπάρξεως! Ἀλλ’ ἄν τις ἀμφιβάλῃ περὶ τῆς πολιτικῆς ῥαδιουργίας, ἡ ὁποία ἐδύνατο νὰ γίνηται διὰ τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει συνόδου κατὰ τῆς Ἑλλάδος, θέλει πεισθῆ ἀναντιῤῥήτως ἐκ τῆς ἀκολούθου διηγήσεως ἱστορίας ἀληθοῦς καὶ γνωστῆς. »Κατὰ τὸνΦεβρουάριον τοῦ 1828 ἔτους αὐθόρμητος ὁ τότε ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κωνσταντινουπόλεως Ἀγαθάγγελος ἐζήτησε τὴν ἄδειαν παρὰ τῆς Ὀθωμανικῆς ἐξουσίας εἰς τὸ νὰ μεταχειρισθῇ καὶ αὐτὸς τὰ ὁποῖα ἔδιδεν εἰς χεῖρας αὐτοῦ ἡ θρησκεία ὅπλα πρὸς ὄλεθρον τῶν Ἑλλήνων· καὶ λαβὼν ταύτην ἀπέστειλεν εἰς τὴν Ἑλλάδα τέσσαρας ἐπισκόπους καὶ τὸν μέγαν πρωτοσύγκελλον (Γεν. Ἐφημ. Ἀριθ. 39 τοῦ 1828 ἔτους), διὰ νὰ διαιρέσωσι τοὺς Ἕλληνας, καὶ ὑπὸ τὸ πρόσχημα θρησκευτικῶν παραινέσεων ν’ ἀποτοξεύσωσιν εἰς αὐτοὺς ἐμφύλιον πόλεμον, ὅ ἐστιν ἐν τῷ τέλει ἤδη τοῦ ἱεροῦ ἡμῶν ἀγῶνος νὰ φέρωσι διὰ τῆς θρησκείας τὸν παντελῆ ἡμῶν ὄλεθρον! Ἰδού καταχθόνιον ἐπινόημα! Οἱ ἀπεσταλμένοι ἦλθον εἰς τὴν Ἑλλάδα κατὰ τὸν Μάϊον τοῦ αὐτοῦ ἔτους· ἀλλ’ ἐὰν δὲν ἐδυνήθησαν νὰ φέρωσιν εἰς πέρας τὸν ὀλεθριώτατον τῆς ἑαυτῶν ἀποστολῆς σκοπόν, τοῦτο χρεωστεῖται εἰς τὰς τότε περιστάσεις. Ἀλλ’ εἶναι περίεργον ν’ ἀκούσῃ τις τὴν ἐφημερίδα τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, λαλοῦσαν περὶ τούτου, ἢ μᾶλλον αὐτὸν τὸν κυβερνήτην I.A. Καποδίστριαν λαλοῦντα δι’ αὐτῆς περὶ αὐτοῦ: »“Ὁ ζόφος εἰς τὸν ὁποῖον εὑρίσκεται τὸ Ὀθωμανικὸν ὑπουργεῖον μετὰ τὴν ἀπο-