Η Ε•ΟΥΣΙΑ ΧΡΙΕΙ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΤΗ ΤΑ•ΕΙ Ποιές «πλάτες» ἔχει ὁ κ. Βαρθολομαῖος; Ὁκ. Βαρθολομαῖος ἀξιώνει ἐπιτατικῶς πατριαρχικὰ ἐκκλησιαστικὰ δικαιώματα ἐπὶ τῶν τῆς Βορείου Ἑλλάδος Μητροπόλεων· καί, δοθείσης εὐκαιρίας, θέλω νὰ ὑπενθυμίσω ὅτι, ὅταν κάποτε στὴν ἴδια πατριαρχικὴ θέση βρισκόταν ὁ Γρηγόριος ὁ Νανζιαζηνὸς καὶ τοῦ ἀμφισβήτησαν τὰ ἐπισκοπικά, πατριαρχικά, καὶ οἰκουμενικά του δικαιώματα, εἶπε: Προκειμένου νὰ καταποντισθῇ τὸ Σκάφος τῆς Ἐκκλησίας μέσα σ’ αὐτὴν τὴν ἐκκλησιαστικὴ θύελλα, παραιτοῦμαι ἐκ πάντων. Καὶ παραιτήθηκε. Κι ἐρωτῶ τὸν κ. Βαρθολομαῖο: Ποιά δικαιώματα διεκδικεῖ; Ἔκανε καμμιὰ φορὰ ἱστορικὴ βυθοσκόπηση στὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα; Τί ἐννοῶ: Ὅτι τὰ ὕψιστα ἀξιώματα τὶς πιὸ πολλὲς φορὲς οἱ φορεῖς των τὰ ἔλαβαν ἕνεκα τῶν γεωγραφικῶν τόπων καὶ τῶν πολιτικῶν συγκυριῶν. Ὅταν λόγου χάρη ἡ Ρώμη ἦταν ἡ ἰσχυρὴ πρωτεύουσα τοῦ Ρωμαϊκοῦ Ἰμπέριουμ, τότε ὁ Ἐπίσκοπος Ρώμης ἦταν ὁ Πάπας, ὁ πατὴρ ὅλων, δηλαδὴ οἰκουμενικὸς πατριάρχης. Ἄρα τὸ ἀξίωμα τοῦτο τὄδωσε ἡ Ρώμη, ἐνῶ θὰ μποροῦσε –καὶ γιατί ὄχι– νὰ τὸ εἶχε ὁ Ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων – ἀλλὰ ποιά ἦταν τότε ἡ πόλη τῶν Ἱεροσολύμων; Ἐμφανίζεται ὅμως στὸ προσκήνιο ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος καὶ μεταφέρει τὴ «Ρώμη» στὴν Κωνσταντινούπολη. Ὁπότε ὁ Ἐπίσκοπος τῆς Νέας Ρώμης οἰκειοποιεῖται ἐκ τῶν πραγμάτων ὅσα εἶχε ἄλλοτε ὁ Πάπας τῆς Ρώμης, διότι αὐτὴ ἦταν τώρα ἡ νέα πρωτεύουσα. Ἑπομένως ὁ τόπος ὅπου ἡ ἐξουσία «χρίει» τὸν πρῶτον τῇ τάξει. Σκέφτηκε ὅμως κανείς, καὶ ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ὅτι ἂν ὁ Κωνσταντῖνος δὲν ἄλλαζε τὴν πρωτεύουσα, σήμερα δὲν θὰ ὑπῆρχε Σχίσμα τῶν Ἐκκλησιῶν, ὡς Παπικὴ καὶ Ὀρθόδοξη; Καὶ πῶς προῆλθε; Ἐπειδὴ ὁ Ρώμης ἀξίωνε τὰ δικαιώματά του, ποὺ ἔβλεπε νὰ τοῦ τὰ παίρνῃ ὁ Κωνσταντινουπόλεως, ὅπως τώρα ἀξιώνει ὁ κ. Βαρθολομαῖος. Εἶπε ὁ κ. Βαρθολομαῖος: Ἂν δὲν ὑπῆρχε ὁ Πατριαρχικὸς τόμος τοῦ 1928, οἱ νῦν Μητροπολίτες τῆς Βορείου Ἑλλάδος δὲν θὰ ἦσαν αὐτοὶ ποὺ εἶναι, ἀλλὰ θὰ ἦσαν ἄλλοι, ποὺ ἐννοεῖ ὅτι θὰ τοὺς διώριζε ὁ ἴδιος. Ἔτσι εἶναι, κύριε Βαρθολομαῖε. Ἂν δὲν πέθαινε πρόωρα ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος, ἡ Ἑλλὰς δὲν θὰ ἡττᾶτο ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους καὶ δὲν θὰ κυριαρχεῖτο ἀπὸ τὸν Χριστιανισμό. Ἂν δὲν ὑπῆρχε ὁ Κωνσταντῖνος, δὲν θὰ ὑπῆρχε διεκδίκηση πρωτείων μεταξὺ προκαθημένων Ἐκκλησίας. Ἂν δὲν παρεδίδετο ἡ Πόλη στοὺς Τούρκους μὲ τὴ σύμφωνη στάση τῶν ἀνθενωτικῶν, δὲν θὰ μιλούσαμε σήμερα γιὰ Πατριαρχεῖο. Ἂν δὲν κρατοῦσε ὁ Μωάμεθ ὁ πολιορκητὴς τὰ συμπεφωνημένα, δηλαδὴ «νὰ ποιμαίνῃς Ραγιᾶδες», δὲν θὰ μιλούσαμε σήμερα γιὰ πατριαρχικὰ δικαιώματα. Δικαιώματα ποὺ προβάλλονται ἕνεκα Σχίσματος καὶ ἕνεκα ὑποδούλωσης στὸν Τοῦρκο. Προκαλεῖ θυμηδία ὄντως ὁ ὅρος «Νέαι Χῶραι», λὲς καὶ ἡ Βόρειος Ἑλλὰς ἀνῆκε στὴν Τουρκία καὶ τὴ σφετεριστήκαμε, μεγαλώνοντας τὴν ἔκταση τῆς πατρίδος μας. Ἂν τὸ 1828 εἶχε ἀπελευθερωθῆ ὁλόκληρη ἡ Ἑλλάς, γιὰ ποιές «Νέες Χῶρες» θὰ μιλούσαμε; Μὰ γι’ αὐτὸ κάναμε τὸν Ἀγῶνα τοῦ 1821, γιὰ νὰ αὐτοδιοικούμεθα· καὶ χύθηκε πολὺ αἷμα γι’ αὐτό. Χρόνια τόσα τώρα ἀναρωτιέμαι γιὰ τὸ ποιός εἶναι ὁ λόγος διατήρησης τοῦ πατριαρχείου σὲ μία ξένη κι ἀλλόθρησκη χώρα, καὶ δὲν βρίσκω ἀπάντηση. Θέλει ἀρετὴ καὶ τόλμη ἡ Ἐλευθερία. Τολμῆστε λοιπόν, κύριε Βαρθολομαῖε, φύγετε ἀπ’ τὴν ξένη χώρα κι ἐλᾶτε στὸ Ἅγιο Ὄρος ἢ στὴν Πάτμο καὶ διοικήσετε τὴν Ἐκκλησία ὡς Ἀρχιεπίσκοπός της καὶ ὡς Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης. Κανεὶς δὲν θὰ φέρῃ ἀντίρρηση. Ὅσο ὅμως μένετε ἐκεῖ, ἐμεῖς θέλουμε νὰ αὐτοδιοικούμεθα. Ἀτταβύριος