Πῶς ἡ Θεοκρατία ἐκτρέπει τὴν Ἐπιστήμη ἀπὸ τὴν ἀριστοτελικὴ Ἀρχὴ τῆς Αἰτιότητας T ὸ παρὸν πόνημα εἶναι συνέχεια τοῦ ἄρθρου μὲ τίτλο «Οἱ Θεωρίες περὶ τῆς Ὕλης ὡς “Δεκανίκι” τῆς Ἐξουσίας» (Δαυλός, τ. 258, Ἰούνιος 2003, σελ. 16845). Σὲ αὐτὸ ἐσχολιάσαμε τὴ διαμάχη μεταξὺ ἐπιστημόνων γιὰ τὸ θέμα τῆς Αἰτιότητος-Ἀπροσδιοριστίας στὴν Κβαντικὴ Μηχανική. Τὸ ἔναυσμα μοῦ δίνει τὸ περιοδικὸ «New Scientist» (10 Μαΐου 2003, σελ. 2831), ὅπου ὁ Michael Brooks σὲ ἄρθρο του μὲ τίτλο «Curiouser and Curiouser» («Παραδοξότητες...») ἀναφέρεται στὶς νέες ἐπιστημονικὲς ἔρευνες, οἱ ὁποῖες ἀποδεικνύουν τὴν ὑπέρβαση τῆς ἀρχῆς τῆς ἀπροσδιοριστίας (indeterminism) τοῦ Heisenberg καὶ ἐπιβεβαιώνουν τὴν ἀρχαιοελληνικὴ ἀρχὴ τῆς αἰτιότητας (determinism) στὴ Φύση. Μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτὴν θὰ ἤθελα νὰ εὐχαριστήσω τὸν κ. Παν. Ἀναλυτῆ, ὁ ὁποῖος στὸ ἐνδιαφέρον ἄρθρο του «Ἀπὸ Τυχαῖα Περιστατικὰ Δημιουργεῖται ὁ “Ἰδανικὸς” Σχεδιασμὸς τοῦ Σύμπαντος» («Δαυλός», τ. 260-261, Αὔγ.-Σεπτ. 2003, σελ. 17043) γιὰ τὴν εὐκολώτερη κατανόηση τοῦ ζητήματος γράφει: «... ὑποτίθεται ὅτι ὁ ἀναγνώστης ἔχει μία γενικὴ φιλολογικὴ γνώση τῶν ὑπαρχουσῶν βασικῶν φυσικῶν καὶ κοσμολογικῶν θεωριῶν. Γιὰ μία περιληπτικὴ ἐπισκόπηση μπορεῖ νὰ ἀνατρέξῃ στὸ ἄρθρο αὐτὸ τοῦ δρ I. Κυπαρισσοῦ, ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ “Δαυλό”, σχετικὰ μὲ τὴν “καθαρὴ” ἐπιστήμη καὶ στὸ προτεινόμενο ἄρθρο τοῦ “New Scientist” (βιβλ. II. III)». Στὸ ἄρθρο του ὁ κ. Ἀναλυτῆς δίνει περαιτέρω σημαντικὴ πληροφορία γράφοντας: «Κλονίζονται θεωρίες καὶ ἀρχὲς τῆς φυσικῆς», «... γίνονται σήμερα καὶ πειράματα, ποὺ σχεδὸν ἀνατρέπουν τὶς ὑπάρχουσες θεωρίες. Τελευταίως π.χ. ἀνεφέρθη πείραμα ταυτόχρονης μετρήσεως τῆς ἀκριβοῦς θέσεως καὶ κινητικῆς ροπῆς στοιχειωδῶν σωματιδίων, ποὺ σχεδὸν ἀνατρέπει τὴν ἀρχὴ τῆς ἀπροσδιοριστίας». Ἡ ἐπισήμανση αὐτὴ μὲ παρεκίνησε νὰ προμηθευθῶ καὶ νὰ σχολιάσω τὸ ἀποκαλυπτικὸ ἄρθρο τοῦ περιοδικοῦ, τὸ ὁποῖον ἀποτελεῖ ἐπαλήθευση τῶν σκέψεων τῶν ἐπιστημόνων ποὺ ὑπερασπίζονται τὴν ἀρχὴ τῆς αἰτιότητος. 1. Παλαιότερη καὶ σύγχρονη ἐπιστημονικὴ ἔρευνα ¶ρὸς ἐνημέρωση τῶν ἀναγνωστῶν τοῦ «Δ» ἐπὶ τῶν ἐπὶ 80ετία διισταμένων ἀπόψεων μεταξὺ τῶν διεθνοῦς κύρους ἐπιστημόνων στὸ θέμα τῆς αἰτιότητος-ἀπροσδιοριστίας τῶν κβαντικῶν σωματιδίων ἀναφέρω τὰ λόγια τοῦ Jean Pecker, μέλους τῆς Ἀκαδημίας Ἐπιστημῶν τῆς Γαλλίας: «Στὴ μεγάλη μάχη τοῦ 20οῦ αἰῶνα ἀντιπαρετέθησαν διάσημοι συνομιλητές. Ἀπὸ τὴ μία πλευρά, κάτω ἀπὸ τὴ σημαία τοῦ ρεαλισμοῦ καὶ τῆς αἰτιοκρατίας ὁ Einstein, ὁ Louis de Broglie στὴν πρώτη γραμμή, ἀλλὰ καὶ οἱ Plank, Langevin καὶ κυρίως ὁ Schröndiger, ἔδιναν τὴν ἴδια μάχη». Σὲ αὐτοὺς θὰ μπορούσαμε νὰ προσθέσωμε τοὺς Bohr (γνωστὸ γιὰ τὴν πρότασή του περὶ τῶν «λανθανουσῶν παραμέτρων» γιὰ τὴ λύση τοῦ κβαντικοῦ ἀδιε-