Φορμὴ τοῦ παρόντος ἀρθριδίου εἶναι οἱ συνεχῶς πληθυνόμενες πληροφορίες ᾽ ἐπισήμων ᾽Αμερικανῶν ἀλλὰ καὶ ἐγκυροτάτων παρατηρητῶν (6λ. τὸ θέμα ὑπὸ τὸν τίτλο «Δικτατορία στὶς ΗΠΑ;» στὴ σελ. 17325 τοῦ παρόντος τεύχους μας), σύμφωνα μὲ τὶς ὁποῖες ἡ Ραχ (δῆθεν) Απιοτίοαπα, ποὺ ἀντιγράφει τυφλὰ τὴν πο- θεία τῆς πάλαι ποτὲ Ραχ Κοπιαπα, ἐξαλλασσόμενη ὅπως τὸ µοντέλλο της, ἡ Ρώμη, ἀπὸ πολιτικὸ ἐξουσιαστικὸ ὀργανισμὸ σὲ θεοκρατικὴ πολιτικὴ νεοπλασία (μὲ παθογένεση προερχόμενη ἀπὸ τὴν ἴδια καὶ πάλι αἰτία, τὴν ἀσιατικὴ - ἑδραιοχριστιανικὴ παρά- νοια), προχωρεῖ στὴν υἱοθέτηση ἑνὸς ἀκόμη «καρμπὸν» τῆς παραχμῆς τῆς Ρώμης, δη- λαδὴ στὴν ἐξαλλαγή της ἀπὸ «δημοκρατία» σὲ «δικτατορία», ἀπὸ ΡΙεῦ» σὲ Ιπιρεγίμηι - καὶ φυσικὰ στὴ συνέχεια μοιραῖα στὴν κατρακύλα πρὸς ἕνα νέο Μεσαίωνα μὲ ἀπό- λυτη ἐπικράτηση τοῦ θεοκρατικοῦ φόδου-ζόφου. Ποιές φαντασιώσεις κυριεύουν τοὺς ἐγκεφάλους τῆς Πλανηταρχίας; ο Ὅτι, ἂν ἀντικατασταθοῦν οἱ σημερινοὶ «δηµοκράτες» κυδερνῶντες τους ἀπὸ ἀπο- λυταρχικοὺς ἐξουσιαστές, θὰ ἐξουδετερωθοῦν εὐκολώτερα οἱ τρομοκράτες; “Ὅτι ; καταργώντας τὴ «δημοκρατία» τους, θὰ καταργηθοῦν ταυτόχρονα ὡς διὰ µα- γείας οἱ χοινόκτητες πιὰ σ᾽ ὅλη τὴν Ὑφήλιο Τεχνολογία καὶ Πληροφορική, ποὺ ἀκριδῶς. αὐτὲς εἶναι ποὺ κάνουν κοινόκτητη καὶ τὴ δύναμη -ἰσχὺ καὶ γιὰ τοὺς πλανη- ταρχικοὺς καὶ γιὰ τοὺς ἀντιπλανηταρχικοὺς- καὶ δὲν θὰ φορᾶνε πιὰ οἱ φενταγὶν τὶς ζῶνες μὲ τὰ ἐκρηκτικὰ ἢ δὲν θὰ ἐπιπίπτουν οἱ «μάρτυρες» τῆς ᾿Αλ Κάιντα μὲ τὰ πλα- νηταρχικὰ ἀεροπλᾶνα στὰ πλανηταρχικὰ μέγαρα; “Οτι, ὅταν θὰ διοικοῦν τὰ «Απάτσι» καὶ τοὺς «Τόμαχοκς» (ποὺ τώρα κατακρε- ουργοῦν τοὺς σημερινοὺς «ἀπίστους», ὅπως τὸ ρωμαϊκὸ ξίφος κατακρεούργησε τοὺς τότε ἀπίστους «ἐθνικοὺς») κάποιοι ἀνθύπατοι τῆς μελετώμενης δικτατορίαςτους, ποὺ θὰ τοὺς στείλουν στὴ Βαγδάτη ἢ στὴν Καμπούλ, θὰ νικήσουν τὴν Τρομοκρατία; “ Ὅτι -γιὰ νὰ μιλήσουμε στὴ γλῶσσα τοῦ κ. Τζώρτξ Μποὺς καὶ τοῦ ἁρμόδιου γιὰ τὴ Μέση ᾿Ανατολὴ ὑφυπουργοῦ Εθνικῆς Αμυνας κ. Οὐίλλιαμ Τξέρρυ Μπόικιν (6λέ- πετε προηγούμενο τεῦχος τοῦ «4αυλοῦ»)-- ἕνας Γιαχθὲ ποὺ θὰ εὐλογῇ μιὰ «δικτατο- ρία» θὰ εἶναι πιὸ ἀποτελεσματικὸς ἀπὸ ἕνα Γιαχδὲ ποὺ εὐλογοῦσε ἕως τώρα μιὰ «δη- µοκρατία» στὸν ἀγῶνα της γιὰ τὴ συντριδὴ τοῦ Αλλάχ; « Ἢ τέλος ὅτι ὁ «Φόθος τοῦ Κυρίου» μιᾶς δικτατορίας θὰ εἶναι καλύτερη «ἀρχὴ σο- φίας» ἀπὸ τὸν «Φόδο Κυρίου» τῆς ἕως τώρα «Πλανηταρχίας τοῦ Φόδου» (όλ. «Δ», τ. 259); λε ηλώνοντας τὴν πλήρη ἀδυναμία µας νὰ παρακολουθήσουμε τὴν ἀνωτέρω πα- ρανοϊκὴ συλλογιστική, ἂς μᾶς ἐπιτραπῇ νὰ ἐπαναλάδωμε ἐδῶ μερικὲς σχετικὲς παλαιότερες ἀπόψεις µας, ποὺ θεωροῦμε ὅτι καὶ σήµερα δὲν ἔχασαν τὴν ἐπικαι- οότητά τους: (0 ἀπὸ 14 χρόνια ἐγράφαμε (τότε ὑπέγραφα σὲ κάποια ἄλλη στήλη τοῦ «4» ψευδωνύμως ὡς «Μετέωρος») τὰ ἑξῆς: {( Ἡ ἀπόλεμη ᾽Ισχὺς καὶ ἡ πιθανὴ αὐτοκτονία της »Ἡ σημερινὴ Διεθνὴς Ἐξ-ουσία, τυπικὴ περίπτωση ἐξ-ουσιατικῆς (μὴ οὐσιαστικῆς) ἀντι- λήψεως τῆς πραγματικότητας, στήριζε ἀποκλειστικὰ τὴν ὕπαρξή της σὲ µία θεώρηση τῆς ὁμαδικῆς ἀνθρώπινης ζωῆς ποὺ ἐλάμθανε ὑπ’ ὄψιν της µία µόνο παράµετρό της