ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Βίλλα τῆς Ριθιέρας κατὰ τὸ ̓Ελληνιστικὸ πρότυπο Κύριε διευθυντά, τῆς ἑλληνιστικῆς περιόδου. Στὶς ἀχτὲς τῆς Ριδιέρας καὶ συγκεκριμένα στὸ ΜπωΜήπως ηνική(ς) πολιτεία πρέπει νὰ δημιονογήση, λιὲ - σὼρ - Μὲρ δρίσχεται ἡ δίλλα Κέρυλος. χτισμένη τὸ Ένα ἀντίστοιχο ἔργο ἐδῶ στὴν Ελλάδα. γιὰ νὰ πηγαίνουμε καὶ νὰ ὄλέπουμε τί πολιτισμὸ δημιουργήσαμε: 1908 ἀπὸ τὸν φιλέλληνα Πιοσθοτε ΒείπᾶςΗ (1860-1928). Ὁ Ἔχει μεγάλη διαφορὰ νὰ ὄλε λέπῃς ἀπὸ τὸ νὰ ἀκοὺς ἢ ὅιαΚεϊπαςη συνεργάστηχε μὲ τὸν ἐπίσης φιλέλληνα ̓Ιταλὸ Επιπιαπιοἱ Ῥοπίγεπιοί! (1865-1956). ἀρχιτέχτονα - ἀρχαιθάζῃς, Εὐτυχῶς ποὺ ὑπῆρξαν ἄτομα ἐμπνευσμένα καὶ ολόγο. Γιὰ τὸ χτίσιμο τῆς οἰχίας τῆς 'Ελληνιστικῆς πεμὲ ὅραμα σὰν τοὺς Τμοοάοτε Βεϊπας]ι καὶ Ἐπιπιπυο! οιόδου (323-145 π.Χ.) μελετήθηκαν οἰχίες ποὺ ἔχουν ἀναΡοπίτεπιο]!, γιὰ νὰ δίνουν ἔργα τέτοιου μεγέθους στὴν σχαφθῆ στὴν Δῆλο καὶ στοὺς Δελφούς, Γιὰ τὸ χτίσιμο ἀνθρωπότητα. Ἡ οἰκία σήμερα λειτουργεῖ ὡς μουσεῖο. χρειάστηκαν ἕξι χρόνια (1902-1908) χαὶ 9 ἑκατομμύρια Φωτογραφίες μπορεῖτε νὰ δῆτε στό: χρυσᾶ γαλλιχι φράγκα. Τὰ ἔπιπλα -φωτιστιχά, μωσαϊχά. Ἀπ ρολήνννννν ροοοἰεἶες, οοπυίνη!α Κεηγ]ον. τοιχογραφίες χ.λπ.- εἶναι ὅλα ἀντίγραφα μουσείων καὶ Μετὰ τιμῆς. ἔχουν χρησιμοποιηθῆ χατὰ τὸ δυνατὸν ὑλιχὰ καὶ τεχνιχὲς Σῖμος Γερογιάννης Τὸ πρῶτο συνθετικὸ «καρα-» τῆς λ. «Καραγκούνης» Κύριε διευθυντά. τιχὸ μὲ τοὺς Καραγχούνηδες. Γιὰ τὸ δεύτερο συνθετιχὸ Στὸ τεῦχος 259 τοῦ Ἰουλίου διάδασα (σελίδα 16929) τῆς λέξης δὲν ἔχω λόγο νὰ διαφωνήσω. Προύληματίζοἄρθρο τοῦ φιλολόγου - λυχειάρχη κ. Γιάννη Πύρρου σχεμαι ὅμως μὲ τὴν ἑρμηνεία τοῦ πρώτου συνθετιχοῦ «χαρα» Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ, Ο ΚΑΡΛ ΣΑΓΚΑΝ ΚΑΙ Η ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ̓Α ξιότιμε; κ. Λάμπρου, Σκόπιμα ἔχει καλλιεργηθῆ στὸ αρατίδιο τῆς Ρωμιοσύνης -ἀπὸ Γραικύλους- ἡ ἦ ἄποψη πὼς οἱ τεχνολογικὲς γνώσεις τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ἦταν ἐλάχιστες καὶ ὑπολείπονται κατὰ πολὺ τῶν ἐπιστημονικῶν θεωριῶν. Μέγα ψεῦδος. Οἱ τεχνολογικὲς γνώσεις τῶν ἀρχαίων “Ἑλλήνων καὶ οἱ ἐφευρέσεις -ὅπου ἦταν ἀπαραίη τες- ἐφαρμόζονταν μὲ ἔργα ὑψηλῆς. ἐπιστημονικῆς ἀξίας καὶ προ; χωροῦσαν πιασμένες χέρι-χέρι. Πάρα πολλὰ ἀναμφισδήτητα καὶ ἐντυπωσιακὰ ἱστορικὰ δεδομένα ἔχει πλειστάκις παρουσιάσει ὁ «Δαυλός». ̓Εδῶ εἰδικὰ θὰ ἀναφερθῶ στὸν μη χανικὸ καὶ ἐφευρέτη Θεόδωρον (540 π.Χ.-:), στὸν ὁποῖον ἀναφέρεται καὶ ὁ κ. Κατ! θαραη στὸ διδλίο του «ἰὔπξον ΚΟΞΙΊΟΣ», Ι5ΒΝ 3-426-26058-1, σ. 190. ̓Αντιγράφω καὶ θέτω τὸ ἴδιο ἐρώτημα, ὅπως καὶ ὁ κ. (ατὶ δαβαΠ. Μόνο ποὺ τὸ δικό μου ἐρώτημα ἀπευθύνεται καὶ στοὺς ὑπεύθυνους τοῦ κρατιδίου τῆς Ρωμιοσύνης. «Εἶναι ἀπορίας ἄξιον, γιατὶ δὲν ἔστησαν ἀκόμη οἱ Ἕλληνες ἕ' ἕναν ἀνδριάντα γιὰ τὸν πασίγνωστο μηχανικὸ καὶ ἐφευρέτη τῆς κλειδαριᾶς, τοῦ χάρακος, τοῦ γωνιομέτρου, τῆς ὑδάτινης πλάστιγγας, τοῦ χυσίματος ὀρειχάλκου καὶ τῆς κεντρικῆς θερμάνσεως». ̓Οφείλεται, κ- Λάμπρου, σὲ ἄγνοια τῶν ὑπευθύνων ἢ σὲ ἄλλους λόγους; Μετ’ ἐκτιμήσεως Γ, Χατζηθεοδώρου Δρ Πολιτικὸς Μηχανικὸς “Ὑφηγητὴς Πολυτεχνείου. "Ααχεν, Γερμανία