ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Βίλλα τῆς Ριθιέρας κατὰ τὸ ᾿Ελληνιστικὸ πρότυπο Κύριε διευθυντά, Στὶς ἀχτὲς τῆς Ριδιέρας καὶ συγκεκριµένα στὸ Μπω- λιὲ - σὼρ - Μὲρ δρίσχεται ἡ δίλλα Κέρυλος. χτισμένη τὸ 1908 ἀπὸ τὸν φιλέλληνα Πιοσθοτε ΒείπᾶςΗ (1860-1928). Ὁ Κεϊπαςη συνεργάστηχε μὲ τὸν ἐπίσης φιλέλληνα ᾿Ιταλὸ Επιπιαπιοἱ Ῥοπίγεπιοί! (1865-1956). ἀρχιτέχτονα - ἀρχαι- ολόγο. Γιὰ τὸ χτίσιμο τῆς οἰχίας τῆς 'Ελληνιστικῆς πε- οιόδου (323-145 π.Χ.) μελετήθηκαν οἰχίες ποὺ ἔχουν ἀνα- σχαφθῆ στὴν Δῆλο καὶ στοὺς Δελφούς, Γιὰ τὸ χτίσιμο τῆς ἑλληνιστικῆς περιόδου. Μήπως ηνική(ς) πολιτεία πρέπει νὰ δηµιονογήση, Ένα ἀντίστοιχο ἔργο ἐδῶ στὴν Ελλάδα. γιὰ νὰ πηγαί- νουµε καὶ νὰ ὄλέπουμε τί πολιτισμὸ δημιουργήσαμε: Ἔχει μεγάλη διαφορὰ νὰ ὄλε λέπῃς ἀπὸ τὸ νὰ ἀκοὺς ἢ ὅια- θάζῃς, Εὐτυχῶς ποὺ ὑπῆρξαν ἄτομα ἐμπνευσμένα καὶ μὲ ὅραμα σὰν τοὺς Τμοοάοτε Βεϊπας]ι καὶ Ἐπιπιπυο! Ροπίτεπιο]!, γιὰ νὰ δίνουν ἔργα τέτοιου μεγέθους στὴν ἀνθρωπότητα. Ἡ οἰκία σήµερα λειτουργεῖ ὡς μουσεῖο. χρειάστηκαν ἕξι χρόνια (1902-1908) χαὶ 9 ἑκατομμύρια χρυσᾶ γαλλιχι φράγκα. Τὰ ἔπιπλα -φωτιστιχά, μωσαϊχά. τοιχογραφίες χ.λπ.- εἶναι ὅλα ἀντίγραφα μουσείων καὶ ἔχουν χρησιμοποιηθῆ χατὰ τὸ δυνατὸν ὑλιχὰ καὶ τεχνιχὲς Φωτογραφίες μπορεῖτε νὰ δῆτε στό: Ἀπ ρολήνννννν ροοοἰεἶες, οοπυίνη!α Κεηγ]ον. Μετὰ τιμῆς. Σῖμος Γερογιάννης Τὸ πρῶτο συνθετικὸ «καρα-» τῆς λ. «Καραγκούνης» Κύριε διευθυντά. Στὸ τεῦχος 259 τοῦ Ἰουλίου διάδασα (σελίδα 16929) ἄρθρο τοῦ φιλολόγου - λυχειάρχη κ. Γιάννη Πύρρου σχε- τιχὸ μὲ τοὺς Καραγχούνηδες. Γιὰ τὸ δεύτερο συνθετιχὸ τῆς λέξης δὲν ἔχω λόγο νὰ διαφωνήσω. Προύληματίζο- μαι ὅμως μὲ τὴν ἑρμηνεία τοῦ πρώτου συνθετιχοῦ «χαρα» Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΕΦΕΥΡΕΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ, Ο ΚΑΡΛ ΣΑΓΚΑΝ ΚΑΙ Η ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ ᾿Α ξιότιμε; κ. Λάμπρου, Σκόπιμα ἔχει καλλιεργηθῆ στὸ αρατίδιο τῆς Ρωμιοσύνης -ἀπὸ Γραικύλους- ἡ ἦ ἄποψη πὼς οἱ τεχνολογικὲς γνώσεις τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων ἦταν ἐλάχιστες καὶ ὑπολείπονται κατὰ πολὺ τῶν ἐπιστημονικῶν θεωριῶν. Μέγα ψεῦδος. Οἱ τεχνολογικὲς γνώσεις τῶν ἀρχαίων “Ἑλλήνων καὶ οἱ ἐφευρέσεις -ὅπου ἦταν ἀπαραίη τες- ἐφαρμόζονταν μὲ ἔργα ὑψηλῆς. ἐπιστημονικῆς ἀξίας καὶ προ; χωροῦσαν πια- σμένες χέρι-χέρι. Πάρα πολλὰ ἀναμφισδήτητα καὶ ἐντυπωσιακὰ ἱστορικὰ δεδομένα ἔχει πλει- στάκις παρουσιάσει ὁ «Δαυλός». ᾿Εδῶ εἰδικὰ θὰ ἀναφερθῶ στὸν μη χανικὸ καὶ ἐφευρέτη Θεόδωρον (540 π.Χ.-:), στὸν ὁποῖον ἀναφέρεται καὶ ὁ κ. Κατ! ϑαραη στὸ διδλίο του «ἰὔπξον ΚΟΞΙΊΟΣ», Ι5ΒΝ 3-426-26058-1, σ. 190. ᾿Αντιγράφω καὶ θέτω τὸ ἴδιο ἐρώτημα, ὅπως καὶ ὁ κ. (ατὶ δαβαΠ. Μόνο ποὺ τὸ δικό μου ἐρώ- τημα ἀπευθύνεται καὶ στοὺς ὑπεύθυνους τοῦ κρατιδίου τῆς Ρωμιοσύνης. «Εἶναι ἀπορίας ἄξιον, γιατὶ δὲν ἔστησαν ἀκόμη οἱ Ἕλληνες ἕ' ἕναν ἀνδριάντα γιὰ τὸν πα- σίγνωστο μηχανικὸ καὶ ἐφευρέτη τῆς κλειδαριᾶς, τοῦ χάρακος, τοῦ γωνιομέτρου, τῆς ὑδάτινης πλάστιγγας, τοῦ χυσίματος ὀρειχάλκου καὶ τῆς κεντρικῆς θερμάνσεως». ᾿Οφείλεται, κ- Λάμπρου, σὲ ἄγνοια τῶν ὑπευθύνων ἢ σὲ ἄλλους λόγους; Μετ’ ἐκτιμήσεως Γ, Χατζηθεοδώρου Δρ Πολιτικὸς Μηχανικὸς “Ὑφηγητὴς Πολυτεχνείου. "Ααχεν, Γερμανία