ΔΑΥΛΟΣ/265, Ἰανουάριος 2004 11314 ὡς μαῦρος ἢ καὶ ὠρφανεμένος. Οἱ Τοῦρχοι κατέλαθαν. τὴν περιοχὴ τὸ δεύτερο μισὸ τοῦ 15ου αἰῶνα καὶ ἀφοῦ ἔχει οὐσιαστικά ὁλοχληρωθῆ ἡ ἐγκατάσταση τῶν Σιγγύνῶν στὴν Θεσσαλία. Μοῦ φαίνεται ἀπίθανη λοιπὸν ἡ αὐτονομασία τους σὲ «Καραγχούνηδες», ὅπου τὸ «χαρα» νὰ προέρχεται ἀπὸ τὴν τουρχικὴ γλῶσσα. Ἐξίσου ἀπίθανο θεωρῶ τὸ ὅτι οἱ “Ἕλληνες. ποὺ ἤδη κατοικοῦσαν στὴν περιοχή, ἔσπευσαν νὰ μάθουν Τουρχικά. γιὰ νὰ ὅᾳφτίσουν τοὺς νεοφερμένους. Τέλος, εἶναι μᾶλλον ἀδύνατον νὰ τοὺς ὠνομάτισαν οἱ Τοῦρχοι μὲ μία λέξη ποὺ εἶναι μισὴ τουρχικἡ χαὶ μισή πανάρχαια ἑλληνική! Ἐὰν παρ ̓ ὅλα αὐτὰ οἱ ὑποθέσεις τοῦ χ. Πύρρου εὐσταθοῦν. τότε τὸ πρῶτο συνθετικὸ τῆς λέξης χαρακτηρίζει ἀποχλειστικὰ χαὶ μόνον τοὺς Καραγκούνήδες. Ὅσον ἀφορᾷ στὸ «κα. 9» στὰ ὀνόματα τῶν Ἑλλήνων (ἐκτὸς ὅσων τὸ ὄνομα εἶναι ἀμιγῶς τουρχικό, π.χ. Καραγκιόζης - Μαυρομάτης). ἔχω ἄλλη γνώμη. Καταθέτω λοιπὸν τὸν συλλογισμό μου στὴν κρίση σας. Ὅταν ὁ λαὸς λέῃ γιὰ κάποιον πὼς εἶναι «μάγκας χαὶ χαραμπουζουχλῆς», σίγουρα δὲν ἀναφέρεται στὸν χαφοχαμένο μάγχα. Παρόμοιες ἐχφράσεις ὑπάρχουν ἀρχετές. Στὸ θιθλίο τοῦ ἱστοριχοῦ Δημητρίου Φωτιάδη «Κα: ραἀσχάκης» διάδασα πὼς ὅταν ὁ ἥρωας ἔθλεπε κάποιο ἀπὸ τὰ παλληχάρια του νὰ μάχεται μὲ μεγάλη γενναιότητα. τοῦ φώναζε: «Γειά σου. ὀρὲ (Τάσιο. Νικόλα, Γιώργη) Καρατάσιο, Καρανικόλα. Καραγιώργη». Στὸ διόλίο τοῦ ̓Αριστείδη Κόλλια «Οἱ ̓Αργανίτες» διάδασα πὼς ὅταν λέγουν γιὰ κάποιον; «Μὰ τί δλάχος εἶναι αὐτός; Κα: ράδλαχος!», δὲν ἀναφέρονται στὸν ὀρφανό, ἀλλὰ στὸν ἄξεστο, τοῦ ὁποίου ἡ ἀγένεια εἶναι μεγάλη καὶ χαρακτηριστική. Ἔτσι μοῦ δημιουργήθηκε ἡ πεποίθηση ὅτι τὸ πρῶτο συνθετικό «χαρα» χαρακτηρίζει κάτι τὸ ὁποῖο Ξεχωρίζει γιὰ κάποιο λόγο ἀπὸ ἄλλα ὁμοειδῆ. Αργότερα θυμήθηκα πὼς οἱ νεαροί Σπαρτιᾶτες στὶς γιορτὲς χόρευαν καὶ τραγουδοῦσαν; ”Αμες δὲ γ ̓ ἐσόμεθα πολλῷ κάρρονες" (ἐμεῖς δὲ θὰ γίνουμε πολὺ καλύτεροι). Αὐτὴ ἡ φράση μετέτρεψε τὴν πεποίθησή μου σὲ σιγουριά, διότι ἡ λέξη κάρων στενεύει τὰ περιθώρια γιὰ ἄλλες ἑρμηνεῖες: " Κάρων Ξ ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀρχετοὺς συγκριτικοὺς 6αθμοὺς τοῦ ἀνωμάλου ἐπιθέτου ἀγαθός. Μὲ τιμὴ Γιάννης Καραγιάννης "Άλιμος. Ἡ Δροποβῆτις » Τροπολιτσᾶ » Τρίπολις Κύριε διευθυντά, Εἰς δημοσίευμα τῆς ἐφημερίδος «Ἐλευθεροτυπία», ὅπου γίνεται ἐξιοτόρησις τῶν συμδάντων τῆς ἀνακτήσεως τῆς πόλεως τῆς σήμερον (κακῶς) καλουμένης Τριπόλεως Πελοποννήσου παρὰ τῶν Ἑλλήνων τὸ 182], τῆς ἐχούσης ὄνομα Ἑλληνιχὸν - Πελασγικὸν πόλεως τῆς Δροπολίτιδος (ἢ Δροπολῖτις ἢ Δροπολίτιδα) ἢ Ντρομπολιτσᾶς (Τριπολιτσᾶς) ἐπὶ τὸ... φθογγολογιχῶς ἀναλυτικώτερον, ὁ συνεργάτης αὐτῆς κ. Φαίδων Μαλιγκούδης γράφει, χωρὶς πολλὴν δάσανον. πὼς τὸ ὄνομα Δροπολῖτις ἰτιδα (ἐξ οὗ ἡ Ντρομπολιτοῦ) εἶναι... σλαυυκόν! Καὶ ἐπιχειρεῖ νὰ τὸ «ἐτυμολογήσῃ» ἀπὸ τὴν σλανικὴν λέξιν «δρόπ», ὅπερ, χατὰ τὴν ἑρμηνείαν του, σημαίνει λεπτός, μικροχαμωμένος!.. Τοῦτο παντάπασιν ἀφίσταται τῆς πραγματιχότητος. Καὶ ἡ πραγματικότης. εἶναι ὅτι ἡ πόλις τῆς Δροπολίτιδος (Ντροπολιτσᾶς - Τριπολιτσᾶς, τῆς νῦν Τριπόλεως) δὲν ἔχει χαμμίαν ἀπολύτως σχέσιν μὲ Σλαύους καὶ ἄλλους ὁῃωτάς τῆς Ἑλλάδος, ἀλλογενεῖς τῆς Ἑλληνοκρατουμένης κατά Πλήθωνα Πε- λοποννήσου. Ἢ Δροπολῖτις-ιδα (Ντροπολιτσᾶ -Τριπολιτσᾶ, ἡ νῦν Τρίπολις) ὑπῆρξεν οἰχισμὸς ἱδρυθεὶς ἀπὸ μετανάστας Πελασγοὺς τῆς Δροπόλεως τῆς Ἠπείρου, διὸ καὶ φέρει τὸ ὄνομα τοῦτο Δροπολῖτις (Δροπολίτιδα. «Ντροπολιτσᾶ), δηλαδὴ μικρὰ Δρόπολις. Καὶ τὸ ὄνομα «Δρόπολις» εἰς τὴν Πελασγικὴν σημαίνει «Εὔχαρις, Γλυχὸς Τόπος» (πόλις), ἐκ τῶν πολλῶν ὑπαρξάντων εἰς τὴν ἄλλοτε εὐλογημένην ἀπὸ τὴν Μητέρα Θεὰν χαὶ τὸν Πάνα ἱερὰν Γῆν τῆς Αρκαδίας, πρὶν ἢ δῃωθῇ ἀπὸ τοὺς γνωστοὺς μισέλληνας. Καὶ ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ, χρέος τοῦ ὁμωνύμου δήμου εἶναι νὰ ἀποχαταστήσῃ αὐτὸ ὡς τὸ συνάδον πρὸς τὴν ἵστοοἷαν τῆς γενέσεως τοῦ οἰκισμοῦ αὐτοῦ, ἀπαλείφων ἐκεῖνο τῆς «Τριπόλεως». ἀφοῦ οὐδαμόθεν προκύπτει ὅτι ὁ οἰκισμὸς τῆς ἀρχαδικῆς πρωτευούσης ἀπηρτίσθη ἐκ τῆς συνενώσεως τριῶν μερικωτέρων πολισμάτων. Μετὰ τιμῆς Βασίλειος Γ, Γούσιος Δικηγόρος - Θεσσαλονίκη ̓Αρκεῖϊ νὰ γυρίσῃς τὰ μάτια πρὸς τὴν Ἑλλάδα Κύριε Λάμπρου, Τὸ πρῶτο τεῦχος σας ποὺ διάθασα κάπου τὸ καλοχαῖρι 2002, μοῦ ἄλλαξε τὴν ζωὴ ὁριστικά. Δηλαδή μοῦ ἔδωσε ζωή. Σᾶς εὐχαριστῶ. Καὶ θὰ μοῦ χάνετε τὴν εὔλογη ἐρώτηση: Πῶς εἶναι δυνατὸν ἕνα περιοδικὀ νὰ ἀλλάξῃ τὴν ζωὴ ἑνὸς ἀνθρώπου; Μεγάλωσα ἀπὸ τὰ δύο μου χρόνια μέχρι τὰ δεκατρία καὶ στὸ Ἵδρυμα Καλαμάκι καὶ στὴν Παιδόπολη «Ἁγία Ἑλένη». Δὲν ἔπαιζα μὲ παιδιά... Αν εἶχα διθλίᾳ τὰ διάόαζα. ἂν ὄχι, ξαπλωμένη κάτω ἀπὸ τὸν ἔναστρο οὐρανὸ ἐσχεπτόμουν: Ποιά εἶμαι, ἀπὸ ποῦ ἦλθα... “Ὅλη μου τὴν ζωή ζητοῦσα νὰ δρῶ... Κουράστηχα νὰ