11314 ΔΑΥΛΟΣ/265, Ἰανουάριος 2004 ὡς μαῦρος ἢ καὶ ὠρφανεμένος. Οἱ Τοῦρχοι κατέλαθαν. τὴν περιοχὴ τὸ δεύτερο μισὸ τοῦ 15ου αἰῶνα καὶ ἀφοῦ ἔχει οὐσιαστικά ὁλοχληρωθῆ ἡ ἐγκατάσταση τῶν Σιγγύ- νῶν στὴν Θεσσαλία. Μοῦ φαίνεται ἀπίθανη λοιπὸν ἡ αὐτονομασία τους σὲ «Καραγχούνηδες», ὅπου τὸ «χαρα» νὰ προέρχεται ἀπὸ τὴν τουρχικὴ γλῶσσα. Ἐξίσου ἀπί- θανο θεωρῶ τὸ ὅτι οἱ “Ἕλληνες. ποὺ ἤδη κατοικοῦσαν στὴν περιοχή, ἔσπευσαν νὰ μάθουν Τουρχικά. γιὰ νὰ ὅᾳ- φτίσουν τοὺς νεοφερµένους. Τέλος, εἶναι μᾶλλον ἀδύνα- τον νὰ τοὺς ὠνομάτισαν οἱ Τοῦρχοι μὲ μία λέξη ποὺ εἶναι μισὴ τουρχικἡ χαὶ μισή πανάρχαια ἑλληνική! Ἐὰν παρ᾽ ὅλα αὐτὰ οἱ ὑποθέσεις τοῦ χ. Πύρρου εὐσταθοῦν. τότε τὸ πρῶτο συνθετικὸ τῆς λέξης χαρακτηρίζει ἀποχλειστικὰ χαὶ μόνον τοὺς Καραγκούνήδες. Ὅσον ἀφορᾷ στὸ «κα. 9» στὰ ὀνόματα τῶν Ἑλλήνων (ἐκτὸς ὅσων τὸ ὄνομα εἶναι ἀμιγῶς τουρχικό, π.χ. Καραγκιόζης - Μαυρομά- της). ἔχω ἄλλη γνώμη. Καταθέτω λοιπὸν τὸν συλλογισμό μου στὴν κρίση σας. Ὅταν ὁ λαὸς λέῃ γιὰ κάποιον πὼς εἶναι «μάγκας χαὶ χαραμπουζουχλῆς», σίγουρα δὲν ἀναφέρεται στὸν χα- φοχαμένο μάγχα. Παρόμοιες ἐχφράσεις ὑπάρχουν ἀρχε- τές. Στὸ θιθλίο τοῦ ἱστοριχοῦ Δημητρίου Φωτιάδη «Κα: ραἀσχάκης» διάδασα πὼς ὅταν ὁ ἥρωας ἔθλεπε κάποιο ἀπὸ τὰ παλληχάρια του νὰ μάχεται μὲ μεγάλη γενναιό- τητα. τοῦ φώναζε: «Γειά σου. ὀρὲ (Τάσιο. Νικόλα, Γιώρ- γη) Καρατάσιο, Καρανικόλα. Καραγιώργη». Στὸ διόλίο τοῦ ᾿Αριστείδη Κόλλια «Οἱ ᾿Αργανίτες» διάδασα πὼς ὅταν λέγουν γιὰ κάποιον; «Μὰ τί δλάχος εἶναι αὐτός; Κα: ράδλαχος!», δὲν ἀναφέρονται στὸν ὀρφανό, ἀλλὰ στὸν ἄξεστο, τοῦ ὁποίου ἡ ἀγένεια εἶναι μεγάλη καὶ χαρα- κτηριστική. Ἔτσι μοῦ δημιουργήθηκε ἡ πεποίθηση ὅτι τὸ πρῶτο συνθετικό «χαρα» χαρακτηρίζει κάτι τὸ ὁποῖο Ξεχωρίζει γιὰ κάποιο λόγο ἀπὸ ἄλλα ὁμοειδῆ. Αργότερα θυµήθη- κα πὼς οἱ νεαροί Σπαρτιᾶτες στὶς γιορτὲς χόρευαν καὶ τραγουδοῦσαν; ”Αμες δὲ γ᾽ ἐσόμεθα πολλῷ κάρρονες" (ἐμεῖς δὲ θὰ γίνουμε πολὺ καλύτεροι). Αὐτὴ ἡ φράση µε- τέτρεψε τὴν πεποίθησή µου σὲ σιγουριά, διότι ἡ λέξη κάρ- ων στενεύει τὰ περιθώρια γιὰ ἄλλες ἑρμηνεῖες: " Κάρων Ξ ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀρχετοὺς συγκριτικοὺς 6αθ- μοὺς τοῦ ἀνωμάλου ἐπιθέτου ἀγαθός. Μὲ τιμὴ Γιάννης Καραγιάννης "Άλιμος. Ἡ Δροποβῆτις » Τροπολιτσᾶ » Τρίπολις Κύριε διευθυντά, Εἰς δημοσίευμα τῆς ἐφημερίδος «Ἐλευθεροτυπία», ὅπου γίνεται ἐξιοτόρησις τῶν συµδάντων τῆς ἀνακτή- σεως τῆς πόλεως τῆς σήμερον (κακῶς) καλουµένης Τρι- πόλεως Πελοποννήσου παρὰ τῶν Ἑλλήνων τὸ 182], τῆς ἐχούσης ὄνομα Ἑλληνιχὸν - Πελασγικὸν πόλεως τῆς Δροπολίτιδος (ἢ Δροπολῖτις ἢ Δροπολίτιδα) ἢ Ντρο- μπολιτσᾶς (Τριπολιτσᾶς) ἐπὶ τὸ... φθογγολογιχῶς ἀνα- λυτικώτερον, ὁ συνεργάτης αὐτῆς κ. Φαίδων Μαλι- γκούδης γράφει, χωρὶς πολλὴν δάσανον. πὼς τὸ ὄνομα Δροπολῖτις ἰτιδα (ἐξ οὗ ἡ Ντρομπολιτοῦ) εἶναι... σλαυ- υκόν! Καὶ ἐπιχειρεῖ νὰ τὸ «ἐτυμολογήσῃ» ἀπὸ τὴν σλαν- ικὴν λέξιν «δρόπ», ὅπερ, χατὰ τὴν ἑρμηνείαν του, ση- μαίνει λεπτός, μικροχαμωμένος!.. Τοῦτο παντάπασιν ἀφίσταται τῆς πραγματιχότητος. Καὶ ἡ πραγµατικότης. εἶναι ὅτι ἡ πόλις τῆς Δροπολίτιδος (Ντροπολιτσᾶς - Τρι- πολιτσᾶς, τῆς νῦν Τριπόλεως) δὲν ἔχει χαμμίαν ἀπολύ- τως σχέσιν μὲ Σλαύους καὶ ἄλλους ὁῃωτάς τῆς Ἑλλάδος, ἀλλογενεῖς τῆς Ἑλληνοκρατουμένης κατά Πλήθωνα Πε- λοποννήσου. Ἢ Δροπολῖτις-ιδα (Ντροπολιτσᾶ -Τριπο- λιτσᾶ, ἡ νῦν Τρίπολις) ὑπῆρξεν οἰχισμὸς ἱδρυθεὶς ἀπὸ μετανάστας Πελασγοὺς τῆς Δροπόλεως τῆς Ἠπείρου, διὸ καὶ φέρει τὸ ὄνομα τοῦτο Δροπολῖτις (Δροπολίτιδα. «Ντροπολιτσᾶ), δηλαδὴ μικρὰ Δρόπολις. Καὶ τὸ ὄνομα «Δρόπολις» εἰς τὴν Πελασγικὴν σημαίνει «Εὔχαρις, Γλυχὸς Τόπος» (πόλις), ἐκ τῶν πολλῶν ὑπαρξάντων εἰς τὴν ἄλλοτε εὐλογημένην ἀπὸ τὴν Μητέρα Θεὰν χαὶ τὸν Πάνα ἱερὰν Γῆν τῆς Αρκαδίας, πρὶν ἢ δῃωθῇ ἀπὸ τοὺς γνωστοὺς μισέλληνας. Καὶ ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ, χρέος τοῦ ὁμωνύμου δήμου εἶναι νὰ ἀποχαταστήσῃ αὐτὸ ὡς τὸ συνάδον πρὸς τὴν ἵστο- οἷαν τῆς γενέσεως τοῦ οἰκισμοῦ αὐτοῦ, ἀπαλείφων ἐκεῖνο τῆς «Τριπόλεως». ἀφοῦ οὐδαμόθεν προκύπτει ὅτι ὁ οἰκισμὸς τῆς ἀρχαδικῆς πρωτευούσης ἀπηρτίσθη ἐκ τῆς συνενώσεως τριῶν µερικωτέρων πολισμάτων. Μετὰ τιμῆς Βασίλειος Γ, Γούσιος Δικηγόρος - Θεσσαλονίκη ᾿Αρκεῖϊ νὰ γυρίσῃς τὰ μάτια πρὸς τὴν Ἑλλάδα Κύριε Λάμπρου, Τὸ πρῶτο τεῦχος σας ποὺ διάθασα κάπου τὸ καλο- χαῖρι 2002, μοῦ ἄλλαξε τὴν ζωὴ ὁριστικά. Δηλαδή μοῦ ἔδωσε ζωή. Σᾶς εὐχαριστῶ. Καὶ θὰ μοῦ χάνετε τὴν εὔλο- γη ἐρώτηση: Πῶς εἶναι δυνατὸν ἕνα περιοδικὀ νὰ ἀλλάξῃ τὴν ζωὴ ἑνὸς ἀνθρώπου; Μεγάλωσα ἀπὸ τὰ δύο μου χρόνια μέχρι τὰ δεκατρία καὶ στὸ Ἵδρυμα Καλαμάκι καὶ στὴν Παιδόπολη «Ἁγία Ἑλένη». Δὲν ἔπαιζα μὲ παιδιά... Αν εἶχα διθλίᾳ τὰ διά- όαζα. ἂν ὄχι, ξαπλωμένη κάτω ἀπὸ τὸν ἔναστρο οὐρανὸ ἐσχεπτόμουν: Ποιά εἶμαι, ἀπὸ ποῦ ἦλθα... “Ὅλη μου τὴν ζωή ζητοῦσα νὰ δρῶ... Κουράστηχα νὰ