ΔΑΥΛΟΣ/265, Ἰανουάριος 2004 17315 ψάχνω. 16 ἐτῶν έφυγα γιὰ τὴν ̓Αμερική. Παιδὶ ἀχόμα. μακριά ἀπὸ τὸ μῖσος τῆς οἰκογενείας μου καὶ μαχριὰ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες. Μετι Πόνεσα τὰ ἀρχαῖα ἐρείπια. τὴν πτώση τῶν Ἑλλήνων. ἀλλὰ ἡ τύχη μὲ ἔφερε μπροστὰ στὸ περιοδικό «Λαυλός». Καὶ ἐγώ. πιστὴ χριστιανή. ἔμεινα ἄφωνη ὅταν διάδασα τὰ ἄρθρα σας στὸ τεῦχος 247. Ἰούλιος 2/84. ̓Απερίγραπτη ἦταν ἡ λύπη μου καὶ ὁ θυμός μου. Διψάω νὰ μάθω. Καὶ διαδάζω συνεχῶς. ἐγὼ ποῦ ἀπέΦευγα κάθε διδλίο: τὸ ξένο. ποὺ τὸ ἔδλεπα πάντοτε ἄχα- 90, καὶ ποὺ στὸ πλεῖστον ἔτσι εἶναι καὶ τὸ ἑλληνιχὸ. τὸ πανέμορφο χλασσι: ἡνιχὸ φιλοσοφικό. ποὺ μὲ ἔμαθαν σὰν παιδί νὰ τὸ ἀποφεύγω σὰν χάτι δαιμονιχό. Ἐὰν ὁ Ἕλληνας θέλῃ νὰ 6ρῇ τὴν ψυχή τον. ἀρχεῖ νὰ γυρίσῃ τοὺς ὀφθαλμούς του πρὸς τὸ ἑλληνιχὸ φῶς. Τὸ δημιούργημα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων. Αἰωνίως εὐχαριστῷ. Οεοτρίὰ ὁπι]η Βοχεπηδι, ΜΤ.. Η.Π.Α. Ἡ Σιών. ὃ Μεσσίας καὶ ἡ ταινία «Μάτριξ» Κύριε διευθυντά, Θὰ ἤθελα νὰ σταθῶ στὴν ἐπιστολὴ τοῦ κ. Εὐάγγελου Βαλμᾶ στὸ τεῦχος 263, μὲ τὴν ὁποῖα χάνει ἀντίλογο στὸ ἄρθροτοῦ χαθηγητοῦ «. Παλόδρα. Ἐπίχεντρο τοῦ λόγου ντιλόγου ὁ ἀποσυμδολισμὸς τῶν ταινιῶν «Μαιῆχ». Οἱ ταις ἔχουν σὰν δάση τὸ ἐρώτημα τί εἶναι ἀληθινὸ καὶ τί πλασματικό, χαὶ χατὰ πόσο μποροῦμε νὰ εἴμαστε οἷγουροι γιὰ τὸ τί εἶναι ἀληθινὸ καὶ τὶ ὄχ. Τὸ θέμα δὲν εἶναι καινούργιο. Ὁ Πλάτων τὸ εἶ; καὶ ἀργότερα ὁ Αἰδη Ροε θὰ γράψῃ ὅτι «ἡ ζωή εἶναι ἕνα ὄνειρο μέσα σ ̓ ἕνα ὄνειρο». Ἐπίσης ὁ ΡΗΙΠρ ὈΪΚ, συγγραφέας διδλίων τοῦ φανταστικοῦ (σὲ διθλία του ἔχουν δασιστῆ ταινίες τοῦ. Ἠο]ψνοσν). ἔχει σὰν χαρακτηριστικό στὰ ἔργα του τὴν ἐναλλαγὴ τῆς πραγματικότητας μὲ τὴν ψευδαίσθηση. Οἱ σεναριογράφοι τῆς τριλογίας «Μοιήχ» χρησιμοποίησαν τὴν πλατωνιχὴ θεώρηση σὰν δάση, πάνω στὴν ὁποία ἔχει σαν τὸ ὑπόλοιπο σενάριο. τὸ ὁτοῖο παρασάγγας ἀπέχει ἀπὸ φιλοσοφιχὰ ἐρωτήματα. Τί ἐννοεῖ ὁ κ. Βαλμᾶς, ὅταν γράφῃ ὅτι ὁ «Νεο» δὲν εἶναι τελικὰ ὁ μεσσίας χαὶ ὅτι ἡ Σιὼν χαταστρέφεται: Γιατὶ δασιζόμενος στὰ γραφόμενά του πῆγα νὰ δὼ τὸ τρίτο μέρος τῆς τριλογίας. τὸ ὁποῖο μὲ ἀπογοήτευσε ὅσο καὶ ἡ ἐχτίμηση τοῦ κ. Βαλμᾶ. Ὄχι μόνον ἡ Σιὼν σώζεται (ὡς τίμημα τοῦ πολέμου εἶναι οἱ ἀνα- μενόμενες καταστροφὲς σὲ χτήρια χαὶ ἡ ἀπώλεια μαχητῶν). ἀλλὰ καὶ ὁ «Νοο-μεσσίας» δίνει τὴν ζωή του γιὰ τὴν «εἰρήνη», σῴζοντας ἔτοι τοὺς ἀνθρώπους (μήπως σὰς θυμίζει κάτι αὐτὸ). Ἀποθνήσχει δὲ μὲ τὰ χέρια ἀνοιχτά. κάνοντας σαφῆ παραπομπή στὸν «ἐσταυρωμένον. Ἡ δὲ «προφῆτις» στὸ τέλος τῆς ταινίας ὅταν ἐρωτᾶται ἂν ἤξερεῦτι θὰ γίνουν ὅλα αὐτά, ἀπανιᾷ: «Όχι. Αλλὰ πίστενα». "ἃς μοῦ διευχοινίσῃ χαὶ ἐμένα κάποιος τί «προφῆτις» εἶναι αὐτὴ τὴν ὁποία συμδουλεύονται οἱ μαχητὲς στὴν 2η χαὶ 3η ταινία, ἡ ὁποία οὐσιαστιχὰ δὲν ξέρει τί τῆς γίνεται. Δὲν ἔχω Χαμμία πρόθεση μὲ τὴν παραπάνω κατάθεση σχέψεων νὰ προσδάλω τὸν κ. Βαλμὰ. Θέλω νὰ προλάθὼ ὁποιαδήποτε παρεξήγηση. Διαφωνῶ ὅμως μὲ τὶς θὲσεις του καὶ θὰ ἦταν ἐποιχοδομητιχύτερο χαὶ πρὸς ὄφελος ὅλων τῶν ἀναγνωστῶν τοῦ «Δαυλοῦ» (ἐφ ̓ ὅσον τὸ ἐπιθυμεῖ καὶ ἴδιος) νὰ χάνῃ μία ἀνάλυση τῶν φιλοσοφικῶν θεμάτων ποὺ πραγματεύεται τὸ «ΜαιήΧ», ὅπως ἐχεῖνος τὰ ἀντιλαμδάνεται καὶ κατανοεί. διότι χατὰ τὰ φαινόμενα ἡ δική μου ἀντίληψη μὲ προδίδει. Φιλικὰ Γιάννης Μαραγκάκης Κεραισίνι Η γενικὴ κριτικὴ τοῦ «Δ» καὶ ἡ «ψυχι: κόπωση» κάποιων θεωρίες τοῦ κ. Γ. Μπαμπινιώτη περὶ συμπόρευσης Χριστιανισμοῦ καὶ Αρχαίου Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Ἡ σημείωσὴ σας. ποὺ δημοσιεύσατε μετὰ τὴν ἐπιστολὴ τοῦ κ. Παπαντωνοπούλον. ὁ ὁποῖος δίχως ἐπιχειρήματα προτείνει τὴν χατάργηση τῆς χριτιχῆς. διότι ἡ κριτική εἶναι ψυχοφθόρα. εἶναι ἡ ἀπάντηση στὰ γραφόμενά του. Κάλὰ θὰ χάνῃ ὁ ἐπιστολογράφος νὰ μὴ διαδάζῃ τὰ χριτιχὰ κείμενα τοῦ «Δ». γιὰ νὰ ἀποφεύγῃ τὴν “ψυχικὴ κόπωσή» του. ὅπως ὁμολογεῖ ὁ ἴδιος. Πάντως στὴν ἐπιστολή του δρίσχει τὴν εὐκαιρία νὰ χάνῃ ἐπίδειξη γνώσεως, Άγηλη νο ποῦ τὴν πρώτη φράση τὴν γράφει μὲ λληνικοὺς χαραχτῆρες χαὶ τὰ ὑπόλοιπα ἀγγλιχά. Μετὰ τιμῆς Γιάννης Τοπορας Κύριε διευθυντά, Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐπιστολὴ τοῦ χ. Παπαντωνοπούλου στὸ τεῦχος 262 τοῦ «Δ» ἐπιθυμῶ νὰ παρατηρήσω μὲ λίγα λόγια τὰ ἑξῆς: ἐπιστολογράφος. ἀφοῦ ὁμολογεῖ ὅτι τὸ εἰσαγωγικὸ. ἐχδοτιχὸ σημείωμά σας τοῦ φάνηκε «ἄχφως πρωτοποοιαχὸ στὴ συλλογισιική τον», ἀναφέρει στὴ συνέχεια ὅτι ἡ συνεχὴς κριτική δὲν εἶναι ἐποικοδομητιχὴ ἀλ Κατὰ τὴν γνώμη μου ἡ χριτιχὶ ἀλλὰ ἐπιδάλλεται. ἐφ ̓ ὅσον χαταδι χόμενη μὲ τὴν πέννα. χάθε διαστρέδλωση τῆς ἀλήθειας ἀπὸ ὁποιονδήποτε. ὁ ὁποῖος ἀπὸ ἄγνοια ἢ ἰδιοτέλεια ἢ ἐνίοτε καὶ ἀπὸ σχοτεινὲς προθέσεις προσπαθεῖ νὰ ἀγυφώσῃ τὴν τεκμηριωμένη ἱστοριχὴ ἀλήθεια. ψαφεύοντας στὰ θολὰ νερὰ τῆς πνευματικῆς σύγχυσης μιᾶς μερίδας τῶν ὁμοϊδεατῶν του. ὅπως π.χ. οἱ ἀνιστόρητες