./! χει ἐπισημανθῆ πὼς οἱ Η.Π.Α. στεροῦνται ἱστορικῆς συνείδησης' πὼς τὸ ἀμερικανικὸ κράτος ἀποτελεῖ μὲν μία πανἰσχυρη πολιτικὴ καὶ στρατιωτικἡ ὀντότητα, πλὴν ὅμως δὲν διαθέτει τὸ ἀναγκαῖο ἱστορικὸ θάθος, τὴν ἐμπειρία τοῦ παρελθόντος, ὥστε νὰ λαμθάνῃ στὸ παρὸν τὶς ὀρθότερες κάθε φορὰ ἀποφάσεις. Καὶ τοῦτο ἀποδίδεται στὸ γεγονός, ὅτι τὸ ἀμερικανικὸ κράτος προηγήθηκε τοῦ ἀμερικανικοῦ ἔθνους. Πρῶτα ἔγινε τὸ κράτος κι ὕστερα, ἀργότερα, ἡ πολυεθνική του κοινωνία ἄρχισε νὰ γεννᾷ τὸ ἀμερικανικὸ ἔθνος. Ἐδίδετο ἔτσι ἡ εἰκόνα ἑνὸς ἀμερικανικοῦ γίγαντα χωρὶς πόδια, ἑνὸς θεόρατου δένδρου χωρὶς ἰσχυρὲς ρίζες. Ὅλα αὐτὰ ἦταν καὶ εἶναι ἐντελῶς ἀδάσιμα. Διότι ὁλόκληρη ἡ εὐρωπαϊκὴ παράδοση -Πολιτεία καὶ Θρησκεία, Δημοκρατία καὶ Χριστιανισμός, Ἑλλάδα καὶ Σιὼν- πέρασε αὐτούσια στὴν ἀντίπερα ὄχθη τοῦ ̓Ατλαντικοῦ καὶ μάλιστα ρίζωσε εὐκολώτερα καὶ θαθύτερα στὸ παρθένο ἔδαφος τοῦ Νέου Κόσμου. Αν χρειαζόταν ὡς σήμερα ἡ ἀμερικανικὴ ὑπερδύναμη τὴν Ἱστορία γιὰ νὰ δικαιολογῇ τὴν πολιτική της καὶ τὶς ἐπιλογές της, τὴν εἶχε ἄμεσα στὴ διάθεσή τής, ὅπως ἄλλωστε κάθε δυτικοευρωπαϊκὴ χώρα. Μέχρι σήμερα ὅμως δὲν τὴ χρειάστηκε ποτέ. Διότι ἡ πορεία τοῦ ἀμερικανικοῦ κράτους τοὺς δύο πρώτους αἰῶνες τῆς ὕπαρξής του ἔδινε ἀπὸ μόνη της τὴ δικαίωση. Ἡ πορεία πρὸς τὴ δύναμη, τὴν ὑπερδύναμη καὶ τελικῶς τὴν Πλανηταρχία, εὕρισκε ἄμεσα τὴ δικαίωση στὸ παρὸν -- δὲν χρειαζόταν τὴν Ἱστορία. Ἢ ἴδια ἔγραψε ἔνδοἙη ἱστορία. Σήμερα ὅμως, ο ενικὰ ἡ ἀνάγκη τῆς Ἱστορίας καὶ τῆς ἱστορικῆς δικαίωσης εἶναι ἀπὸ τὴ ἡ Φύση τῆς ἔνοχη. Διακηρύττω πὼς αὐτὸ ποὺ πράττω τὸ ἔπραξαν ἄλλοι πρὶν ἀπὸ μένα καὶ ἐκεῖνοι δικαιώθηκαν, κέρδισαν. Ἢ ἀνάγκη αὐτὴ δηλαδὴ κρύθει τὴν ἐπιδίωξηή τῆς νομιμοποίησης ἀπὸ κάποιους ἄλλους τῶν πράξεών μας. Ὅταν λογαριάζῃς πλὴν τοῦ ἑαυτοῦ σου καὶ ἄλλους, τοὺς ὁποίοὓς εἶναι ἀνάγκη νὰ πείσῃς, τότε ἔρχεται ἡ Ἱστορία. Οὔτε ὁ Περικλῆς οὔτε ὁ Κλεισθένης οὔτε κἂν ὁ Πεισίστρατος ἔδωσαν λογαριασμὸ στὴν Ἱστορία, γιατὶ δὲν ἔδιναν λογαριασμὸ σὲ ἄλλους. (Ὅπως ἄλλωστε καὶ οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι: οὔτε «θιόλιογραφοῦσαν» τὰ ἔργα τους οὔτε παρέπεμπαν σὲ ἄλλους). Ὃ ̓Αλέξανδρος ὅμως εἶχε τὴν ἀνάγκη τῆς Ἱστορίας: «Ἡρακλέα μιμοῦμαι καὶ Περσέα ζητῶ καὶ τὰ τοῦ Διονύσου μεθ’ ἡμῶν, θεοῦ γενάρχου καὶ προπάτορος... θούλομαι πάλι ἐν Ινδίᾳ ἐγχωρεῦσαι». Τὴν ἱστορικὴ δικαίωση ἔχουν ἀνάγκη ὅσοι ὑπερασπίζονται καθεστῶτα ἢ ὅσοι ἐπιχειροῦν νὰ ἐγκαθιδρύσουν νέα. Καὶ ὅσο πιὸ ἐξουσιαστικὰ (ὁλοκληρωτικὰ) εἶναι αὐτά, τόσο συχνότερα καὶ ἐπιτακτικώτερα στρέφονται στὴν Ἱστορία ζητώντας τὴ δικαίωσή τους. Αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἡ ἀμερικανικὴ ὑπερδύναμη ἐπιχειρεῖ νὰ γίνῃ καθεστὼς καὶ μάλιστα παγκόσμιο, ἐπιχειρεῖ νὰ γίνῃ