./! χει ἐπισημανθῆ πὼς οἱ Η.Π.Α. στεροῦνται ἱστορικῆς συνεί- δησης' πὼς τὸ ἀμερικανικὸ κράτος ἀποτελεῖ μὲν µία πανἰ- σχυρη πολιτικὴ καὶ στρατιωτικἡ ὀντότητα, πλὴν ὅμως δὲν διαθέτει τὸ ἀναγκαῖο ἱστορικὸ θάθος, τὴν ἐμπειρία τοῦ πα- ρελθόντος, ὥστε νὰ λαμθάνῃ στὸ παρὸν τὶς ὀρθότερες κάθε φορὰ ἀποφάσεις. Καὶ τοῦτο ἀποδίδεται στὸ γεγονός, ὅτι τὸ ἀμερικανικὸ κράτος προηγήθηκε τοῦ ἀμερικανικοῦ ἔθνους. Πρῶτα ἔγινε τὸ κρά- τος κι ὕστερα, ἀργότερα, ἡ πολυεθνική του κοινωνία ἄρχισε νὰ γεννᾷ τὸ ἀμερικανικὸ ἔθνος. Ἐδίδετο ἔτσι ἡ εἰκόνα ἑνὸς ἀμερικανικοῦ γί- γαντα χωρὶς πόδια, ἑνὸς θεόρατου δένδρου χωρὶς ἰσχυρὲς ρίζες. Ὅλα αὐτὰ ἦταν καὶ εἶναι ἐντελῶς ἀδάσιμα. Διότι ὁλόκληρη ἡ εὐρωπαϊκὴ παράδοση -Πολιτεία καὶ Θρησκεία, Δημοκρατία καὶ Χριστιανισμός, Ἑλλά- δα καὶ Σιὼν- πέρασε αὐτούσια στὴν ἀντίπερα ὄχθη τοῦ ᾽Ατλαντικοῦ καὶ µά- λιστα ρίζωσε εὐκολώτερα καὶ θαθύτερα στὸ παρθένο ἔδαφος τοῦ Νέου Κό- σμου. Αν χρειαζόταν ὡς σήµερα ἡ ἀμερικανικὴ ὑπερδύναμη τὴν Ἱστορία γιὰ νὰ δικαιολογῇ τὴν πολιτική της καὶ τὶς ἐπιλογές της, τὴν εἶχε ἄμεσα στὴ διά- θεσή τής, ὅπως ἄλλωστε κάθε δυτικοευρωπαϊκὴ χώρα. Μέχρι σήµερα ὅμως δὲν τὴ χρειάστηκε ποτέ. Διότι ἡ πορεία τοῦ ἀμερικανικοῦ κράτους τοὺς δύο πρώτους αἰῶνες τῆς ὕπαρξής του ἔδινε ἀπὸ μόνη της τὴ δικαίωση. Ἡ πορεία πρὸς τὴ δύναμη, τὴν ὑπερδύναμη καὶ τελικῶς τὴν Πλανηταρχία, εὕρισκε ἄμε- σα τὴ δικαίωση στὸ παρὸν -- δὲν χρειαζόταν τὴν Ἱστορία. Ἢ ἴδια ἔγραψε ἔνδο- Ἑη ἱστορία. Σήµερα ὅμως, ο ενικὰ ἡ ἀνάγκη τῆς Ἱστορίας καὶ τῆς ἱστορικῆς δικαίωσης εἶναι ἀπὸ τὴ ἡ Φύση τῆς ἔνοχη. Διακηρύττω πὼς αὐτὸ ποὺ πράττω τὸ ἔπραξαν ἄλλοι πρὶν ἀπὸ μένα καὶ ἐκεῖνοι δικαιώθηκαν, κέρδισαν. Ἢ ἀνάγκη αὐτὴ δη- λαδὴ κρύθει τὴν ἐπιδίωξηή τῆς νομιμοποίησης ἀπὸ κάποιους ἄλλους τῶν πράξεών µας. Ὅταν λογαριάζῃς πλὴν τοῦ ἑαυτοῦ σου καὶ ἄλλους, τοὺς ὁποί- οὓς εἶναι ἀνάγκη νὰ πείσῃς, τότε ἔρχεται ἡ Ἱστορία. Οὔτε ὁ Περικλῆς οὔτε ὁ Κλεισθένης οὔτε κἂν ὁ Πεισίστρατος ἔδωσαν λο- γαριασμὸ στὴν Ἱστορία, γιατὶ δὲν ἔδιναν λογαριασμὸ σὲ ἄλλους. (Ὅπως ἄλλωστε καὶ οἱ Ἕλληνες φιλόσοφοι: οὔτε «θιόλιογραφοῦσαν» τὰ ἔργα τους οὔτε παρέπεµπαν σὲ ἄλλους). Ὃ ᾿Αλέξανδρος ὅμως εἶχε τὴν ἀνάγκη τῆς Ἱστορίας: «Ἡρακλέα μιμοῦμαι καὶ Περσέα ζητῶ καὶ τὰ τοῦ Διονύσου μεθ’ ἡμῶν, θεοῦ γενάρχου καὶ προπάτορος... θούλομαι πάλι ἐν Ινδίᾳ ἐγχω- ρεῦσαι». Τὴν ἱστορικὴ δικαίωση ἔχουν ἀνάγκη ὅσοι ὑπερασπίζονται καθεστῶτα ἢ ὅσοι ἐπιχειροῦν νὰ ἐγκαθιδρύσουν νέα. Καὶ ὅσο πιὸ ἐξουσιαστικὰ (ὁλοκλη- ρωτικὰ) εἶναι αὐτά, τόσο συχνότερα καὶ ἐπιτακτικώτερα στρέφονται στὴν Ἱστορία ζητώντας τὴ δικαίωσή τους. Αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἡ ἀμερικανικὴ ὑπερδύ- ναµη ἐπιχειρεῖ νὰ γίνῃ καθεστὼς καὶ μάλιστα παγκόσμιο, ἐπιχειρεῖ νὰ γίνῃ