ΜΕ ΕΞΑΝΤΑ ΚΑΙ 4ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΝ Ἐγὼ δὲ λέξω δεινὰ μέν, δίκαια δέ Καί τέλος πάντων, νά, τραβοῦμ ̓ ἐμπρός Οἱ γραμμές ποὺ ἀκολουθοῦν δὲν ἐγράφησαν σὲ «κρίσιν ἀπαισιοδοξίας» --- γράφων δὲν εἶναι αἰσιόδοξος ἢ ἀπαισιόδοξος: θεωρεῖ, ἐρευνᾶ, σκέπτεται, συνάγει. Πρόκειται, συνεπῶς, γιὰ σκέψεις βασανισμένες, γιὰ διαπιστώσεις ἔγκυρες, γιὰ προβλέψεις μὲ ἐπαρκῆ θεμελίωσιν --- γιὰ ὑπολογισμοὺς ἐδαφισμένους γερά. “ἂν ἐπανέλθουμε, στὸ μέλλον, δὲν τὸ ξέρουμε ---πολεμᾶμε, δὲν θρηνοῦμε στὰ τείχη τῆς Τροίας. Ὅμως γιὰ τούτη τὴ φορὰ ἂς μᾶς ἐπιτραπεῖ νὰ καταθέσουμε τὰ στοιχεῖα μας, νὰ ἐπιδείξουμε τὴν «ταυτότητά» μας ---διαπιστευμένοι σὲ τέτοια Στήλη (ἐννοῶ ὅπως μᾶς ἐζητήθη ἀπ ̓ τὸν ἐκδότη καὶ διευθυντὴ τοῦ Δαυλοῦ) ὑποχρεούμεθα εἰς διαφάνειαν: Ὅποιος θέλει πρέπει νὰ μπορεῖ νὰ βλέπει κάτω ἀπ ̓ τὰ ροῦχα μας, ἀπ ̓ τὸ δέρμα μας --νὰ μᾶς περνᾶ ἀξονικὸ τομογράφο... ̓Ιδοὺ λοιπόν: ̓ Ὁ ὑπογραφόμενος εἶναι πεπεισμένος, πὼς ἡ Ζωὴ ἐξαντλεῖται" πὼς ἡ γενεά του εἷναι ἡ τελευταία εὐτυχισμένη γενεά" πώς ὁ πόνος ποὺ μέλλεται στὴν ἀνθρωπότητα (προσεχής) θὰ ̓ναι ἀπείρως μεγαλύτερος χωρὶς τὴν πυρηνικὴ καταστροφὴ ---ὅσοι ήταν νὰ μᾶς ἀναγνωρίσουν τό Καναν κιόλας, δὲν χρειάζονται ἄλλα, πᾶμε: Σκάλα Λακωνίας. Χωριό παρὰ τὸν Εὐρώτα πεδινό, εὐφορώτατο, τρεῖς σοδειές, δυόμισυ χιλιάδες ψυχές ---ἄντε τρεῖς. Ἐκεῖ ποὺ προπολεμικὰ ἡ ἑλονοσία σακάτευε τὸν κοντούλη ἑλληνάκο, ὁρμόνες, λιπάσματα, τεχνικὴ τῶν θερμοκηπίων, ἐντομοκτόνα, ζιζανιοκτόνα κ.ἄ.π. φέρανε μέγα πλοῦτον, μεγάλη πρόοδον: ὀκτὼ σφαιριστήρια, δυὸ σκυλάδικα, ἕξη καφετερίες, τρία μπάρ... Πολιτισμός, ἐξέλιξη, ἱδρύματα, εὐποιία ---οἱ ἀντιπροσωπίες αὐτοκινήτων περιορίζονται (ἄκουσα) στὶς Μερσεντὲς καὶ τὰ Ρενεγκέϊντ... Ναί, τὰ λακωνάκια ψηλώσανε, ὁ λάκων ἀγρότης ἔβγαλε πολὺ λεφτό, ἔπρεπε νὰ τὸ φάει, τὸ τρώει! ̓Αντιγράφω ἀπὸ τὶς ἐφημερίδες τρεῖς Ὀκτωβρίου 84: «...ὁ 23άχρονος Καπερώνης ἀνήμερα τοῦ Πάσχα παρασύρει σὲ μιὰ καλύβα τὸ Ι3άχρονο Πρεκεζέ, πίνουν ἕνα μπουκάλι οὐΐσκυ (...), Κάνουν μπάνιο σὲ μιὰ στέρνα καὶ μετὰ μπαίνουνε σὲ μιὰ καλύβα, ὅπου ὁ Καπερώνης προσπαθεῖ νὰ παρασύρει τὸ μικρὸ σὲ ἀσελγεῖς πράδεις. Ὁ Καπερώνης εἶναι ὁμοφυλόφιλος, ἄλλοτε παθητικὸς κι ἄλλοτε ἐνεργητικός, ἐκείνη τὴν ἡμέρα ὅμως προτιμάει τὸ ρόλο τοῦ παθητικοῦ...» Τελικά, φαίνεται πὼς ὁ μικρὸς δὲν τὰ καταφέρνει καὶ τρώει τὸ κεφάλι του -- ὁ Καπερώνης τοῦ τὸ πολτοποιεῖ μὲ μιὰ πέτρα... Ἡ ἱστορία τελειώνει. Μετὰ 4ήμερον τρεῖς χωροφύλακες μεταφέρουν τὸ δολοφόνο στὸ Ναύπλιο --μὲ τὸ λεωφορεῖο. Στοὺς Μύλους μπαίνει ὁ πατέρας τοῦ θύματος, δυὸ σφαῖρες, καπούτ. ὁ Καπερώνης δὲν θὰ ἰδεῖ τὸ νόστιμον ἦμαρ τῆς δημοκρατικότατης «ἀπελευθέρωσης τῶν ὁμοφυλοφίλων», τὸ νὰ κατασκευάζουν ἀποινεῖ ζιγκολό, τεμπέληδες, κακοποιούς, δολοφόνους... Ὅρσε, πατρίδα τῶν πατρίδων. ὅρσε, ἑλληνόπουλα (καὶ πατεράδες), ποὺ τρῶτε ὅλη σας τὴ ζωή μὲ τὰ γράμματα καὶ τὰ νούμερα (χωρὶς ἀνάπαυλα ἀπὸ Δευτέρα ὡς Σάββατο μελετώντας ἀτέλειωτα... δελτία προπό), ὅρσε, κι ἐσεῖς ποὺ ὀνειρευθήκατε τὸ λόγο σας διεγέρτην, θούριον --ῥούκτνο νὰ συνεπαίρνει ὡς τὸ παράτολμο, ἀπονενοήμένον, ὥς τὸ σκύλιασμα, τὸ μπουρλότο, τὴ μπόμπα... Ἑλλάδα, πατρίδα μου, κόσμε βουλιάζουμε --ἄστα, Μαρκόνη, παράτα τα, δὲν μᾶς σώζει οὔδ ̓ ὁ σωσμός, ἔτσι κι ἀλλιῶς καταρρέουμε: κοινωνία δίχως συνοχή, ποὺ τὴν «ἐκφράζει» ὁ «δημοσία δαπάνη» συνθέτης, ἡ... Μαντουμπάλα κι ὁ Νάνος Βαλωρίτης δὲν εἶναι ποὺ χάνεται: εἶναι ποὺ πρέπει νὰ χαθεῖ]μπάς καὶ ὑπάρξουν πιὸ τυχεροί αὐτὴ τὴ