ΠΡΟΚΑΤΑΚΛΥΣΜΙΑΙΑ ἢ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΟΝ ΕΙΡΗΝΙΚΟ Ἐπισήμανση ἀτόπων ἑρμηνειῶν στὶς ἔρευνες τοῦ δρ Νὸρς Γιόζεφσον υκλοφόρησαν καὶ στὴν γλῶσσα μας τὰ θιθλία τοῦ καθηγητοῦ Νοτν /οδορίκοη «Ἕνας Αρχαϊκὸς Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς στὴν Νῆσο τοῦ Πάσχα» καὶ «Ἑλληνικὰ Γλωσσιχὰ Στοιχεῖα στὶς Πολυνησιακὲς Γλῶσσες -- Ἑλληνικὸς Εἰρηνικός». Καὶ τῶν δύο αὐτῶν διθλίων τὴν ὕπαρξη ἔκανε γνωστὴ στὴν Ἑλλάδα ὁ «Λαυλὸς» μὲ τὰ τεύχη του 169 καὶ 170, Ἰανουάριος χαὶ Φεθρουάριος 1996 καὶ 214, Ὀκτώθριος 1999. Στὰ διόλία τοῦ καθηγητοῦ Γιόζεῴσον ἀναφέρονται τὰ ἀποτελέσματα πολυετῶν ἐρευνῶν]μελετῶν του στὶς Πολυνησιαχὲς γλῶσσες, ὅπου ἐντοπίζει 1.059 ἀρχαιοελληνικὲς λέξεις-ρίζες. Παράλληλα μὲ τὰ γλωσσικὰ στοιχεῖα ἀναφέρεται καὶ στὴν ὕπαρξη μουσικῶν καὶ ἀρχιτεκτονικῶν. ἀρχαιοελληνικῶν ἐπιδράσεων στοὺς πολιτισμοὺς τῶν λαῶν αὐτῶν. Τις ἐπιδράσεις αὐτὲς ὁ καθηγητὴς ἀποδίδει σὲ μεταναστεύσεις-ἀποικισμοὺς Ἑλλήνων στὴν Νοτιοαμερικανικὴ ἤπειρο κατὰ τοὺς ἀρχαϊκοὺς χρόνους (1000-800 π.Χ.) ἢ καὶ νεωτέρους (ἀναφέρει ἀκόμα καὶ τὸ 5ό0π.Χ.). ΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ ΤΟΠΩΝΥΜΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΑ τὸν «Δαυλὸ» ('Οκτώόριος 2003, τεῦχ. 262, σελ. 17106) δημοσιεύθηκε μία περίληψη Σ τοῦ ὑπὸ ἔκδοση διδλίου μου: «Τὰ ̓Αγγλικὰ εἶναι ἑλληνικὴ διάλεκτος». Εὔλογες ἔπομένως οἱ ἀπορίες τῶν ἀναγνωστῶν τοῦ «Δαυλοῦ» (τεῦχος 264, στήλη ̓Επιλογὴ Ἔπιστολῶν). ̓Εδῶ θὰ δώσω μερικὲς λακωνικὲς ἐπεξηγήσεις: δ»: Πρωτο- Ελληνες Πελασγοὶ Αἰγαῖοι ξεχύνονται μὲ τὰ πλοῖα τους ἀπὸ τὸ Αἰγαῖο πρὸς τὴν Δύση. ̓Αντιχρύξουν τὴν περιοχὴ ποὺ πατάω αὐτὴ τὴν στιγμή, ἀπὸ τὴν Βραυρῶνα ἕως τὴν Σαλαμῖνα, χαὶ τὴν ὀνοματοδοτοῦν: ̓Αχτιχὴ («Ξτ) -» Αττική, δηλαδὴ περιοχὴ γεμάτη μὲ ἀντὲς (« Αττική). Νὰ ὑπενθυμίσω ὅτι καὶ ἡ «ἀγγλικὴ» λέξη «οοαε!» εἶναι ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ «ἀκτὴ» (μὲ παραφθορὰ καὶ ἀντιμετάθεση), ὅπως ἡ λέξη «[ογνη» προέρχεται ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ «μορφή». [7 ὑτοὶ οἱ Πρωτο- Έλληνες ναυτιχοὶ περνᾶνε ἀπὸ τὴν «Σιχελία» καὶ τὴν ὀνοματοδοτοῦν μὲ δάση τὴν γεωμετρία «Τρινακρία», ἐπειδὴ εἶχε τρεῖς ἄκρες ἢ γωνίες, («θρινακρία», Οδύσσεια, Λ 07). ΓΤ ἴδιοι πρόγονοίμας ὀνοματοδοτοῦν γιὰ πρώτη φορὰ καὶ ὅλες τὶς πόλεις τῆς Μεσογείου: ̓Ασπάλαθος (σήμερα Σπλίτ), Μονόοιχος (-- Μονακό), Νίκαια (- ἡ γαλλυχὴ Νίς), Μαλακὴ (- ἡ ἱσπανικὴ Μάλαγκα) κ.ο.κ. ο ὄγαίνουν ἀπὸ τὶς Στῆλες τοῦ Ἡρακλέους (σημερινὸ Γιδραλτὰρ) οἱ ναῦτες παραπονιοῦνται στὸν καπετάνιο τρομοκρατημένοι, γιατὶ ξεφεύγουν ἀπὸ τὸν τότε γνωστὸ κόσμο τοῦ Ηροδότου, ποὺ ἦταν δυτιχὰ τὸ ἀκρότατο σημεῖο. καπετάνιος ὡς γνήσιος ἡγέτης- ἀρχηγὸς τοὺς λέει: «Μὴ φοδᾶστε, τὸν χόσμο τὸν κρατάει γερὰ ὁ "Άτλας!» καὶ ὀνοματοδοτοῦν τὸν ὠκεανὸ ποὺ ἀντιχρύξουν μπροστά τους ̓Ατλαντικὸ Ὠκεανύ: ΑΙἰαιηίο Όοεαπ (καὶ οἱ δύο λέξεις εἶναι ἑλληνικώτατες!) ΓΣ προχωροῦν πρὸς Βορρᾶ, ἀντικρύζουν τὰ νησιὰ μιᾶς περιοχῆς, τὰ ὁποῖα εἶναι σὲ γωνιακὴ γεωμετρικὴ διάταξη (σχηματίζουν καὶ αὐτὰ μία γωνία, ὅπως οἱ τρεῖς γωνίες τῆς Σικελίας) καὶ ὀνοματοδοτοῦν τὴν περιοχή: »