ΜΕ ΕΞΑΝΤΑ ΚΑΙ 4ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΝ Ἐγὼ δὲ λέξω δεινὰ μέν, δίκαια δέ Καί τέλος πάντων, νά, τραβοῦμ᾽ ἐμπρός Οἱ γραμμές ποὺ ἀκολουθοῦν δὲν ἐγράφησαν σὲ «κρίσιν ἀπαισιοδοξίας» --- γράφων δὲν εἶναι αἰσιόδοξος ἢ ἀπαισιόδοξος: θεωρεῖ, ἐρευνᾶ, σκέπτεται, συνάγει. Πρόκειται, συνεπῶς, γιὰ σκέψεις βασανισμένες, γιὰ διαπιστώσεις ἔγκυρες, γιὰ προβλέψεις μὲ ἐ- παρκῆ θεμελίωσιν --- γιὰ ὑπολογισμοὺς ἐδαφισμένους γερά. “ἂν ἐπανέλθουμε, στὸ μέλ- λον, δὲν τὸ ξέρουμε ---πολεμᾶμε, δὲν θρηνοῦμε στὰ τείχη τῆς Τροίας. Ὅμως γιὰ τούτη τὴ φορὰ ἂς μᾶς ἐπιτραπεῖ νὰ καταθέσουμε τὰ στοιχεῖα μας, νὰ ἐπιδείξουμε τὴν «ταυτότη- τά» μας ---διαπιστευμένοι σὲ τέτοια Στήλη (ἐννοῶ ὅπως μᾶς ἐζητήθη ἀπ᾿ τὸν ἐκδότη καὶ διευθυντὴ τοῦ Δαυλοῦ) ὑποχρεούμεθα εἰς διαφάνειαν: Ὅποιος θέλει πρέπει νὰ μπορεῖ νὰ βλέπει κάτω ἀπ᾽ τὰ ροῦχα μας, ἀπ᾿ τὸ δέρμα μας --νὰ μᾶς περνᾶ ἀξονικὸ τοµογράφο... ᾿Ιδοὺ λοιπόν: ᾿ Ὁ ὑπογραφόμενος εἶναι πεπεισμένος, πὼς ἡ Ζωὴ ἐξαντλεῖται" πὼς ἡ γενεά του εἷ- ναι ἡ τελευταία εὐτυχισμένη γενεά" πώς ὁ πόνος ποὺ μέλλεται στὴν ἀνθρωπότητα (προ- σεχής) θὰ ᾽ναι ἀπείρως μεγαλύτερος χωρὶς τὴν πυρηνικὴ καταστροφὴ ---ὅσοι ήταν νὰ μᾶς ἀναγνωρίσουν τό Καναν κιόλας, δὲν χρειάζονται ἄλλα, πᾶμε: Σκάλα Λακωνίας. Χωριό παρὰ τὸν Εὐρώτα πεδινό, εὐφορώτατο, τρεῖς σοδειές, δυ- όμισυ χιλιάδες ψυχές ---ἄντε τρεῖς. Ἐκεῖ ποὺ προπολεμικὰ ἡ ἑλονοσία σακάτευε τὸν κοντούλη ἑλληνάκο, ὁρμόνες, λιπάσματα, τεχνικὴ τῶν θερμοκηπίων, ἐντομοκτόνα, ζι- ζανιοκτόνα κ.ἄ.π. φέρανε μέγα πλοῦτον, μεγάλη πρόοδον: ὀκτὼ σφαιριστήρια, δυὸ σκυλάδικα, ἕξη καφετερίες, τρία μπάρ... Πολιτισμός, ἐξέλιξη, ἱδρύματα, εὐποιία ---οἱ ἀντιπροσωπίες αὐτοκινήτων περιορίζονται (ἄκουσα) στὶς Μερσεντὲς καὶ τὰ Ρενεγκέϊντ... Ναί, τὰ λακωνάκια ψηλώσανε, ὁ λάκων ἀγρότης ἔβγαλε πολὺ λεφτό, ἔ- πρεπε νὰ τὸ φάει, τὸ τρώει! ᾿Αντιγράφω ἀπὸ τὶς ἐφημερίδες τρεῖς Ὀκτωβρίου 84: «...ὁ 23άχρονος Καπερώνης ἀνήμερα τοῦ Πάσχα παρασύρει σὲ μιὰ καλύβα τὸ Ι3άχρονο Πρε- κεζέ, πίνουν ἕνα μπουκάλι οὐΐσκυ (...), Κάνουν µπάνιο σὲ μιὰ στέρνα καὶ μετὰ µπαίνουνε σὲ μιὰ καλύβα, ὅπου ὁ Καπερώνης προσπαθεῖ νὰ παρασύρει τὸ μικρὸ σὲ ἀσελγεῖς πρά- δεις. Ὁ Καπερώνης εἶναι ὁμοφυλόφιλος, ἄλλοτε παθητικὸς κι ἄλλοτε ἐνεργητικός, ἐ- κείνη τὴν ἡμέρα ὅμως προτιµάει τὸ ρόλο τοῦ παθητικοῦ...» Τελικά, φαίνεται πὼς ὁ µι- κρὸς δὲν τὰ καταφέρνει καὶ τρώει τὸ κεφάλι του -- ὁ Καπερώνης τοῦ τὸ πολτοποιεῖ μὲ μιὰ πέτρα... Ἡ ἱστορία τελειώνει. Μετὰ 4ήμερον τρεῖς χωροφύλακες μεταφέρουν τὸ δο- λοφόνο στὸ Ναύπλιο --μὲ τὸ λεωφορεῖο. Στοὺς Μύλους μπαίνει ὁ πατέρας τοῦ θύματος, δυὸ σφαῖρες, καπούτ. ὁ Καπερώνης δὲν θὰ ἰδεῖ τὸ νόστιμον ἦμαρ τῆς δηµοκρατικότατης «ἀπελευθέρωσης τῶν ὁμοφυλοφίλων», τὸ νὰ κατασκευάζουν ἀποινεῖ ζιγκολό, τεµπέλη- δες, κακοποιούς, δολοφόνους... Ὅρσε, πατρίδα τῶν πατρίδων. ὅρσε, ἑλληνόπουλα (καὶ πατεράδες), ποὺ τρῶτε ὅλη σας τὴ ζωή μὲ τὰ γράμματα καὶ τὰ νούμερα (χωρὶς ἀνάπαυλα ἀπὸ Δευτέρα ὡς Σάββατο μελετώντας ἀτέλειωτα... δελτία προπό), ὅρσε, κι ἐσεῖς ποὺ ὀνειρευθήκατε τὸ λόγο σας διεγέρτην, θούριον --ῥούκτνο νὰ συνεπαίρνει ὡς τὸ παράτολµο, ἀπονενοήμένον, ὥς τὸ σκύλιασμα, τὸ µπουρλότο, τὴ µπόμπα... Ἑλλάδα, πατρίδα µου, κόσμε βουλιάζουµε --ἄστα, Μαρκόνη, παράτα τα, δὲν μᾶς σώζει οὔδ᾽ ὁ σωσµός, ἔτσι κι ἀλλιῶς καταρρέουµε: κοινωνία δίχως συνοχή, ποὺ τὴν «ἐκφράζει» ὁ «δημοσία δαπάνη» συνθέτης, ἡ... Μαντουμπάλα κι ὁ Νάνος Βαλωρίτης δὲν εἶναι ποὺ χάνεται: εἶναι ποὺ πρέπει νὰ χαθεῖ]μπάς καὶ ὑπάρξουν πιὸ τυχεροί αὐτὴ τὴ