Ὁ ΒΙ0Σ ΚΑΙ Π ΠΟοΔΙΤΕΙΑ ΕΝΟΣ ΠΕΡΕΑ ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΟΥ Εἴκοσι χρόνια κάθειρξη, ἀλλά: οὔτε φυλακὴ οὔτε ἀποσχηματισμός τὰ ἀνατριχιαστικὴ καὶ συνάμα ἀηδιαστικὴ ὑπόθεση ἐξελίχθηχε πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια. “ἕνας ἱερέας, ὀνόματι Πέτρος Παπουτσάκης, ἰδιοκτήτης ἑνὸς «ἱδούματος» θηλέων, ἀσελγοῦσε σεξουαλικὰ στὰ ἀθῷα κορμιά. Ὁ ὅρος «ἀσέλγεια» εἶναι πολὺ λίγος, γιὰ νὰ περιγράψουμε τὴν φρίκη ποὺ ἔζησαν αὐτὰ τὰ παιδιά, ποὺ στὴν πλειοψηφία τους ἦταν ἀναγκασμένα νὰ ζήσουν μακριὰ ἀπὸ τοὺς γονεῖς τους, ἐὰν διέθεταν. Στὴν ἔρευνα θὰ χρησιμοποιήσουμε ὕφος καὶ περιγραφὲς ποὺ δὲν θὰ ἀρέσουν. Εἶναι ὅμως ἡ ἴδια ἣ ἀλήθεια: καὶ δὲν θὰ τὴν χρύψουμε, θὰ τὴν μεταφέρουμε ἔτσι ὅπως τὴν ἔζησαν τὰ κορίτσια, μὲ λεπτομέρειες ποὺ σοκάρουν. Εἶναι ἣ πρώτη φορὰ μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ὁρᾶμιι ποὺ μία ἀπὸ τὶς κοπέλλες ἀποφάσισε νὰ μιλήσῃ. νὰ σπάσῃ τὴν σιωπή τῆς καὶ νὰ προθῇ σὲ ἀποκάλυψη λεπτομερειῶν ἀποκλειστικὰ στὸν «Δαυλό». Γιὰ εὐνόητους λόγους δὲν δημοσιεύουμε τὸ ὄνομά τῆς καί, γιὰ νὰ διευκολύνουμε τὴν ἀποτύπωση τῆς ἔρευνάς μας, θὰ χρησιμοποιήσουμε ἕνα τυχαῖο ψευδώνυμο: «Αφροδίτη». Εἶναι σήμερα γύρω στὰ 25, ὄμορφη καὶ μὲ ἕνα δέρμα ποὺ μοιάζει σὰν πορσελάνη. Θαρρεῖς καὶ ποτὲ δὲν τὸ ἄγγιξαν τὰ τεράστια καὶ ἄσχημα χέρια του ἱερέα. Δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ ὑπάρχῃ τίποτα ποὺ νὰ τῆς! θυμί ζῃ τὸν πιώπό της ἑαυτὸ καὶ ὅσα ἔζησε. Απέκτησε τὴν παιδεία καὶ τὴν μόρφωση ποὺ ἔδωσαν στὸ οἰκοτροφεῖο, καὶ δρῆτε στὸ διάθα της ἀνθρώπους ποὺ σήμερα τὴν ἀγαποῦν πολύ. Ἔχει ὄνειρα. στόχους ἀλλὰ καὶ τὴν θύμηση μιᾶς δυσάρεστης παιδικῆς ἡλικίας. Μετὰ ἀπὸ χρόνια θέλει πιὰ νὰ μιλήσῃ, νὰ ἀφήσῃ τὴν ὀργὴ νὰ θγῇ ἀπὸ μέσα της, νὰ μάθῃ ὁ κόσμος ὅσα τὴν σφράγισαν καὶ νὰ τιμωρηθῇ αὐτὸ τὸ ρασοφόρο τέρας μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἀντιστοιχεῖ στὴν ποινὴ ποὺ τοῦ ἐπέθαλαν. Μιλᾶ στὸ «Δ» μία ἀπὸ τὶς παθοῦσες - ̓Αφροδίτη. πῶς ἦταν ἡ ζωὴ στὸ ἵδρυμα; - Βρέθηκα ἐκεῖ ἀπὸ τὰ τέσσερά μου χρόνια. Ἠταν ἕνα ἵδρυμα, ποὺ ἔδινε στέγη καὶ τροφὴ σὲ κορίτσια μέχρι τὴν ὥρα ποὺ θὰ παντρευόντουσαν. Μέχρι τότε δὲν ἐπέτρεπε καμμία οὐ αιαστικὴ ἐπαφὴ μὲ τοὺς γονεῖς μας. Μία φορὰ τὸν μῆνα μόνο, καὶ αὐτὸ κάτω ἀπὸ πίεση χρόνου. Καὶ τὸ χειρότερο ἀπὸ ὅλα εἶναι ὅτι μᾶς μιλοῦσαν ἀρνητικὰ γιὰ ἐκείνους, προκειμένου νὰ μᾶς ἀπομακρύνουν. Τοὺς ἔδιωχναν, ὅταν ἐρχόντουσαν αὐτὴ τὴν μία καὶ μοναδικὴ φορὰ τὸν μῆνα γιὰ νὰ μᾶς δοῦν στὸ ἵδρυμα. Μάλιστα πρὶν τὴν εἰσαγω-