Ὁ ΒΙ0Σ ΚΑΙ Π ΠΟοΔΙΤΕΙΑ ΕΝΟΣ ΠΕΡΕΑ ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΟΥ Εἴκοσι χρόνια κάθειρξη, ἀλλά: οὔτε φυλακὴ οὔτε ἀποσχηματισµός τὰ ἀνατριχιαστικὴ καὶ συνάμα ἀηδιαστικὴ ὑπόθεση ἐξελίχθη- χε πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια. “ἕνας ἱερέας, ὀνόματι Πέτρος Πα- πουτσάκης, ἰδιοκτήτης ἑνὸς «ἱδούματος» θηλέων, ἀσελγοῦσε σεξουαλικὰ στὰ ἀθῷα κορμιά. Ὁ ὅρος «ἀσέλγεια» εἶναι πολὺ λίγος, γιὰ νὰ περιγράψουμε τὴν φρίκη ποὺ ἔζησαν αὐτὰ τὰ παιδιά, ποὺ στὴν πλειοψηφία τους ἦταν ἀναγκασμένα νὰ ζήσουν μακριὰ ἀπὸ τοὺς γονεῖς τους, ἐὰν διέθεταν. Στὴν ἔρευνα θὰ χρησιμοποιήσουμε ὕφος καὶ περιγραφὲς ποὺ δὲν θὰ ἀρέσουν. Εἶναι ὅμως ἡ ἴδια ἣ ἀλήθεια: καὶ δὲν θὰ τὴν χρύψουμε, θὰ τὴν μεταφέρουμε ἔτσι ὅπως τὴν ἔζησαν τὰ κορίτσια, μὲ λεπτομέρειες ποὺ σοκάρουν. Εἶναι ἣ πρώτη φορὰ μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ ὁρᾶμιι ποὺ µία ἀπὸ τὶς κοπέλλες ἀποφάσισε νὰ μιλήσῃ. νὰ σπάσῃ τὴν σιωπή τῆς καὶ νὰ προθῇ σὲ ἀποκάλυψη λεπτομερειῶν ἀποκλειστικὰ στὸν «Δαυ- λό». Γιὰ εὐνόητους λόγους δὲν δημοσιεύουμε τὸ ὄνομά τῆς καί, γιὰ νὰ διευκολύνουµε τὴν ἀπο- τύπωση τῆς ἔρευνάς µας, θὰ χρησιμοποιήσουμε ἕνα τυχαῖο ψευδώνυμο: «Αφροδίτη». Εἶναι σή- μερα γύρω στὰ 25, ὄμορφη καὶ μὲ ἕνα δέρµα ποὺ μοιάζει σὰν πορσελάνη. Θαρρεῖς καὶ ποτὲ δὲν τὸ ἄγγιξαν τὰ τεράστια καὶ ἄσχημα χέρια του ἱερέα. Δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ ὑπάρχῃ τίποτα ποὺ νὰ τῆς! θυμί ζῃ τὸν πιώπό της ἑαυτὸ καὶ ὅσα ἔζησε. Απέκτησε τὴν παιδεία καὶ τὴν μόρφωση ποὺ ἔδωσαν στὸ οἰκοτροφεῖο, καὶ δρῆτε στὸ διάθα της ἀνθρώπους ποὺ σήµερα τὴν ἀγα- ποῦν πολύ. Ἔχει ὄνειρα. στόχους ἀλλὰ καὶ τὴν θύμηση μιᾶς δυσάρεστης παιδικῆς ἡλικίας. Μετὰ ἀπὸ χρόνια θέλει πιὰ νὰ μιλήσῃ, νὰ ἀφήσῃ τὴν ὀργὴ νὰ θγῇ ἀπὸ µέσα της, νὰ μάθῃ ὁ κό- σµος ὅσα τὴν σφράγισαν καὶ νὰ τιμωρηθῇ αὐτὸ τὸ ρασοφόρο τέρας μὲ τὸν τρόπο ποὺ ἀντι- στοιχεῖ στὴν ποινὴ ποὺ τοῦ ἐπέθαλαν. Μιλᾶ στὸ «Δ» µία ἀπὸ τὶς παθοῦσες -᾽Αϕροδίτη. πῶς ἦταν ἡ ζωὴ στὸ ἵδρυμα; - Βρέθηκα ἐκεῖ ἀπὸ τὰ τέσσερά µου χρόνια. Ἠταν ἕνα ἵδρυμα, ποὺ ἔδινε στέγη καὶ τροφὴ σὲ κορίτσια μέχρι τὴν ὥρα ποὺ θὰ παντρευόντουσαν. Μέχρι τότε δὲν ἐπέτρεπε καμμία οὐ αιαστικὴ ἐπαφὴ μὲ τοὺς γονεῖς µας. Μία φορὰ τὸν μῆνα µόνο, καὶ αὐτὸ κάτω ἀπὸ πίεση χρόνου. Καὶ τὸ χειρότερο ἀπὸ ὅλα εἶναι ὅτι μᾶς μιλοῦσαν ἀρνητικὰ γιὰ ἐκεί- νους, προκειµένου νὰ μᾶς ἀπομακρύνουν. Τοὺς ἔδιωχναν, ὅταν ἐρχόντουσαν αὐτὴ τὴν µία καὶ μοναδικὴ φορὰ τὸν μῆνα γιὰ νὰ μᾶς δοῦν στὸ ἵδρυμα. Μάλιστα πρὶν τὴν εἰσαγω-