ΑΧΙΛΛΕΥΣ ΤΑΓΑΡΗΣ Τὸ αὐτόχθον τοῦ Ἑλληνισμοῦ Ἡ πρόοδος τῆς ἀρχαιολογίας ἔχει ἀποκαλύψει, ἤδη, σήμερον, καὶ θὰ ἀποκαλύψη ἔτι πληρέστερον σὺν τῇ παρόδῳ τῶν ἐτῶν, τὸ ἐκπληκτικὸν μέγεθος τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ θαύματος, τόσον εἰς ποιότητα, ὅσον καὶ εἰς χρονικήν ἔκτασιν, διὰ τῆς συνεχοῦς καὶ ἐπιτυχοῦς ἀναπτύξεως τῶν ἐρευνῶν της, ἰδίως ἀναδρόμως εἰς τὸ προϊστορικὸν καὶ ἀπωϊστορικὸν βάθος. Εἰς τὰς ἐρεύνας της αὐτὰς τὴν βοηθοῦν τὰ εἰς τὴν διάθεσίν της τιθέμενα ἐκπληκτικὰ μέσα τῆς συγχρόνου τεχνολογίας, ὅπως καὶ ἡ χρησιμοποίησις ὑπ ̓ αὐτῆς ἐπιστημόνων ποικίλων ἐξειδικεύσεων, ἐξυπηρετούντων πλειότερον τοὺς σκοπούς της. Σχετικῶς διὰ τὸν πρὸ τοῦ 2.000 π.Χ. πολιτισμὸν τὸν ἀναπτυχθέντα εἰς τὸν ἑλληνικὸν χῶρον ὑπὸ γηγενῶν (Αἰγαιακὸν καὶ Μινωϊκὸν) νεώτεροι ἐρευνηταὶ ἆποδέχονται τοῦτον ὡς ἀπώτατον ἑλληνικόν. Αἱ προσφάτως, ἁμυδρῶς, ἐπὶ τοῦ παρόντος, φωτισθεῖσαι σελίδες τῆς προϊστορίας, σκοτειναὶ μέχρι πρὸ τινος, ἀποκαλύπτουν ὅτι ὁ παραδείσιος ἑλληνικὸς χῶρος ὑπῆρξεν ὁ γεννήτωρ τῶν Εὐρωπαίων, ὡς ἡ πρώτη κατοικηθεῖσα εὐρωπαϊκὴ περιοχή, καὶ δὴ σχετικῶς πυκνὰ (ὡς προκύπτει ἀπὸ τὴν ἀνακαλυφθεῖσαν, προσφάτως «μεγαλόπολιν» εἰς τὸ Σέσκλον τῆς Θεσσαλίας, μὲ πληθυσμὸν ἄνω τῶν 1.500, ἀκμάσασαν περὶ τὸ 5.000 π.Χ.). Καὶ τοῦτο ἦτο φυσικόν, λόγω τοῦ, δαψιλῶς ἐκ γεωγραφικῶν συνθηκῶν, εὐνοουμένου ἑλληνικοῦ χώρου. Ἐκ τῆς περιοχῆς του ἐξεκίνησαν οἱ ἄνθρωποι πρὸς τὴν ἔρημον μέχρι τότε Εὐρώπην καὶ τὴν πρόσω ̓Ασίαν, πρὸς ἀποικισμὸν των. Ἡ ἀντίθετος κίνησις ἐποίκων διὰ τὴν τότε ἐποχὴν ἔχει ἀποδειχθη ἀνυπόστατος, ἡ δὲ ἀπὸ τὰς ἀγόνους στέππας τῆς Κιργισίας, παρανοϊκή, προκύψασα ἀπὸ τὴν σύγχυσιν τῆς κάπως παραδεκτῆς ὁμογλωσσίας τῶν Ἰνδοευρωπαίων μὲ τὴν ἀνύπαρκτον ὁμοεθνίαν (εἰς ἦν συνταυτίζονται κατάξανθοι Σάξωνες μὲ μαύρους Ἰνδούς[). Βάσει συγχρόνων ἀνθρωπολογικῶν μελετῶν ἀποδεικνύεται, εἰδικότερον, ὅτι οἱ Ἕλληνες τῆς Πελοποννήσου -- ἡ ὁποία ἐτιτλοφορήθη Ἑλλὰς τῆς Ἑλλάδος --- εἶναι αὐτόχθονες ἀπὸ τῆς ἁπωτάτης ἐποχῆς, ἔχοντες, ἀπὸ τότε, ἐκεῖ συνεχῆ παλαιοντολογικὴν καὶ ἱστορικὴν παρουσίαν. Λόγῳ τούτου καὶ οἱ ̓Αρκάδες ὠνομάσθησαν προσέλληνοι (δηλ. παλαιότεροι τῆς δημιουργίας τῆς Σελήνης, κατ ̓ εὐφημισμόν, βεβαίως). Ἔξ ἄλλου, τὰ ἀνθρωπολογικὰ εὑρήματα τῶν Πετραλώνων τῆς Χαλκιδικῆς ἀποδεικνύουν παλαιοτάτην οἴκησιν ὑπὸ ἀνθρώπων τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου. Οὗτος, ἀνέκαθεν, λόγῳ κλίματος καὶ μεγάλης ἡλιοφανείας, ἧτο φωτεινὸς καὶ εἶχεν ἐναγκαλισθῆ πολυσχιδῶς τὸ ὑγρὸν στοιχεῖον. Διὰ τοῦτο οἱ κάτοικοί του ὠνομάσθησαν Ἕλληνες (φωτεινοῦ͵ καὶ ̓Αχαιοί (λαὸς τῆς θαλάσσης), ἐκ τοῦ αχ-, παναρχαίας ἑλληνικῆς λέξεως, σημαινούσης, ὕδωρ (ἐξ ἧς ̓Αχελῷος, ̓Αχέρων, ̓Αχαῖα - τόπος βροχῶν κλπ.). Τὰ περὶ προελεύσεως τῶν Ἑλλήνων ἐκ τοῦ ἐρήμου καὶ στεππώδους παγωμένου βορρᾶ (ἀκατοικήτου, τότε, λόγῳ τῆς μεταπαγετώδους ἐποχῆς, μὲ σχετικῶς πρόσφατον τὴν ἀπόσυρσιν τῶν παγετώνων), ἀποτελοῦν μυθεύματα εὐφαντάστων εἰκαστῶν. Ἐπίσης, τὰ περὶ «καθόδου τῶν Δωριέων» διεψεύσθησαν πλήρως καὶ ἐγένετο παραδεκτὸν τὸ τῆς «ἐπιστροφῆς τῶν Δωριέων», οἱ ὁποῖοι, πρὸ αὐτῆς, εἶχον μεταναστεύσει διὰ βιοτικὰς ἀνάγκας των ἤ ἀπωθηθέντες ἐκ τῶν νοτιωτέρων εἰς τὰς βορειοτέρας ἕλληνικὰς περιοχάς. Πάντοτε οἱ Ἕλληνες, διὰ ποικίλους λόγους, ἀνεκυκλοῦντο εἰς τὸν εὐρὺν ἑλληνικὸν χῶρον. Χαρακτηριστικὸν εἶναι τὸ ἀκόλουθον παράδειγμα παρερμηνείας τῆς καταγωγῆς τῶν Ἑλλήνων: Τὸ 1970 ἐξεδόθη εἰς τὴν Γερμανίαν βιβλίον τοῦ καθηγητοῦ Γιόχαν Λόχμαν. Εἰς τὸ πρῶτον κεφάλαιον τῆς πραγματείας του ὁ συγγραφεὺς ὑπογραμμίζει, ὅτι «οἱ Ἕλληνες εἶναι οἱ ἐφευρέται τῆς καθαρῆς θεωρίας, διότι πᾶν ὅ,τι συμβαίνει σήμερον