ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ, Τὰ Ἀσκληπιεῖα τῆς Πελοποννήσου Ἕνα ἐπιτυχὲς ὁδοιπορικὸ στὰ πενῆντα δύο (52) ̓Ασκληπιεῖα τῆς Πελοποννήσου. Ὁ ἰατρὸς Σπῦρος Σταυρόπουλος διέρχεται ἀπὸ τὰ ἱερὰ τοῦ ̓Ασκληπιοῦ. ποὺ ἀποτελοῦσαν τὰ ντρα ὅπου γεννήθηκε ἡ Ἰατρικὴ Ἐπιστήμη. παραθέτοντας πλῆθος ἀρχαιολογικῶν καὶ ἵστοοικῶν στοιχείων γιὰ τὸ καθένα ἀπ’ αὐτά. δημιουργώντας μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν μία μοναδικῆς ἀξίας μονογραφία. ς ὅμως ὁ συγγραφέας ὑπέπεσε σὲ ἕνα μεγάλο δεοντολογιχὸ-ἐπιστημονικὸ ὀλίσ να ἀρκετὰ μεγάλο μέρος τοῦ ἔργου του (σελ. δΙ-Ι 13) ἐγκαταλείπει τὴν καθαρὰ περιηγητικὴ-ἐρευνητική του πορεία. γιὰ νὰ εἰσέλθῃ στὸ χῶρο τῆς θρησκείας. ἀποσχοπώντας νὰ ἑρμηνεύσῃ τὴν λατρευτικἠ-θεραπευτικὴ διάσταση τῶν ̓Ασχληπιείων. Καὶ καταλήγει σὲ ἀπαράδεχτες γιὰ ἐπιστήμονα χρίσεις, γράφοντας λόγου χάριν γιὰ τὸν πρωτογονισμὸ τῆς ἀρχαιοελληνικῆς θρησκείας καὶ γιὰ τὴν πνευματικὰ ἀνώτερη χριστιανικὴ θρησκεία(!): «τ κινοῦνται (Ξ οἱ θρησχεῖες) σὲ ἕνα εὐρύτατο φάσμα ἀπὸ τὶς πιὸ πρωτόγονες ὧς τὶς ψηλότερες καὶ πνευματικότερες. Στὶς πρῶτες ς πρωτόγονες) ὅπου θὰ πρέπει νὰ καταταχθεῖ καὶ ἡ “ἐθνικὴ θρησκεία” τῶν ἀρχαίων ̓ Ελλήνων, τὸ θεῖο νοεῖται ἀνθρωποπαθῶς...». Βάζει δὲ τὸν ἅγιο ̓Ιουστῖνο νὰ μιλάῃ γιὰ «δαίμονες» καὶ παραθέτει χοιστιανικὰ ποιήματα, ποὺ ὑμνοῦν τὴν ἐπικράτηση τοῦ χριστιανισμοῦ ἔναντι τῶν Ἑλλήνων θεῶν! Βαρὺ τὸ ἀτόπημα τοῦ χ. Σταυρόπουλου νὰ περιπλέξῃ τὴν ἔρευνά του μὲ τὶς δογματικές του προτιμήσεις. ἀμαυοώνοντας ἔτσι, ὄχι ἁπλᾶ ἀκυρώνοντας. τὸ ἐπιτυχές. ὅπως χαρακτηρίσαμε ἀρχικὰ ὁδοιπορικό του στὰ ἱερὰ τῆς ἰδιαίτερης πατρίδας του. Π. Δ. Κουθαλάκης Η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ Η ΥΠΑΡΞΗ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΩΝ ΣΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ Κύριε διευθυντά, ̓Αφοομὴ τῆς παρούσας ἡ πρόσφατη (8 Νοέμόρη) γιορτὴ τῆς) Αεροπορίας πρὸς τιμὴν τῶν ἀνύπάρκτων προστατῶν τὴς Ταξιαρχῶν Μιχαὴλ καὶ Γαὐριήλ. ́ Η ἐπιστήμη (προϊστορία, παλαιοντολογία, ἀνθρωπολογία, κοινωνιολογία, ἀστρονομία, φυσικὴ κ.λπ.) καὶ ἡ φιλοσοφία ἔχουν ἀποδείξει ὅτι θεὸς δὲν ὑπάρχει, ὅτι οἱ θεοὶ καὶ ὁ θεὸς καὶ ὁ διάδολος καὶ οἱ ἄγγελοι καὶ τὰ φαντάσματα εἶναι δημιουργήματα τῆς ἄγνοιας καὶ τοῦ φόδου τοῦ πρωτόγονου ἀνθρώπου. Οἱ θρησκεῖες, ἡ θρησκεία γενικὰ καὶ ἡ τέχνη, ἡ φιλοσοφία, ἡ ἐπιστήμη, ἡ κοινωνικὴ ὀργάνωση εἶναι ἀνθρώπινα δημιουργήματα. ́Ο ἄνθρωπος ἔπλασε τοὺς θεοὺς καὶ τὸ θεὸ καὶ ὄχι τὸ ἀντίστροφο. Η σκέψη γιατί αὐτὸ τὸ ἄθλιο ἑλληνικὸ κράτος (οἱ πολιτικοί του δηλαδὴ) δὲν ἔχει χωριστῆ ἀπὸ τὴν ̓ Εκκλησία, ἀποτελεῖ αἰτία στενοχώριας γιὰ ἕναν ἐλεύθερο ἄνθρωπο, ποὺ ὄλέπει ὅτι τὰ προωδευμένα κράτη τοῦ κόσμου ἔχουν χωρίσει τὴν ἐκκλησία ἀπὸ τὸ κράτος καὶ οἱ κληρικοὶ δὲν συμμετέχουν στὶς τελετὲς τῆς κρατικῆς ἐξουσίας. ̓Εδῶ σὲ μᾶς σὲ ὁποιαδήποτε ἐπίσημη κρατικὴ τελετὴ καὶ δεξίωση οἱ παπάδες εἶναι παρόντες καὶ μάλιστα στὴν πρώτη σειρά. Πνευματικά, ἀπὸ κρατικὴ ἄποψη, ζοῦμε στὸν μεσαίωνα. Ὁ ἐλεύθερος ἄνθρωπος λυπᾶται, στενοχωριέται ὅταν ὑλέπῃ στὴ Μητρόπολη τὸν πρόεδρο, τὸν πρωθυπουργό, τοὺς ὑπουργοὺς καὶ τοὺς ἀνωτάτους ἀξιωματούχους τοῦ κράτους »