Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ºορτωμένη μὲ τὸ ἀσήκωτο βάρος τῆς πνευματικῆς ἀφασίας 16 ½ αἰώνων βίαιου ἀφελληνισμοῦ της ἡ συνείδηση τοῦ σημερινοῦ Ἕλληνα προσβλέπει πρὸς τὴν νεοαναδεικνυόμενη γιὰ πρώτη φορὰ μετὰ τὴν ἐκχριστιάνισή του ἄλλη –πανάρχαια ἀλλὰ ἀπαγορευμένη ἐπὶ αἰῶνες καὶ ἀόρατη ἕως τώρα– πνευματική του διάσταση, ὅπως τοῦ τὴν εἶχε διαμορφώσει ἡ προχριστιανικὴ πνευματικὴ-ἱστορική του ἀντίληψη γιὰ τὴ Ζωὴ καὶ τὸν Κόσμο: Οἱ 16 ½ αἰῶνες τοῦ ἑλληνικοῦ κώματος, μιᾶς χρονίας πιὰ ἰδεολογικῆς νόσησης, ἀποτελοῦν τὸ ἕνα σκέλος τοῦ διχασμοῦ του, ἐνῷ ἡ ἀναζήτηση μέσῳ τῆς ἱστορικῆς αὐτογνωσίας καὶ τῆς πολιτισμικῆς αὐτοσυνειδησίας μιᾶς ὑπαρκτῆς ἑλληνικῆς συνειδητῆς ζωῆς σὲ ἀντικατάσταση τοῦ Μεγάλου Ὕπνου χτίζει ἕναν δεύτερο πόλο ἐθνικῆς συμπεριφορᾶς, ποὺ ἀκόμη βρίσκεται στὴ φάση τῆς μελέτης-σχεδίασης, ἀλλά, κι ὡς τέτοια ἀκόμη, ἐπέχει θέσιν δευτέρου σκέλους τοῦ διχασμοῦ – μιᾶς κατάστασης ποὺ στὶς μελέτες τοῦ «Δ» συχνὰ χαρακτηρίζεται ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια «Ἑλληνικὴ Ἐθνικὴ Σχιζοφρένεια». Θὰ μπορούσαμε τώρα πιὰ ν’ ἀνέβωμε ἕνα σκαλοπάτι ψηλότερα ἀπὸ τὴν προαναφερθεῖσα ἱστορικὴ συνειδητοποίηση τῆς πολυαίωνης ἰδεολογικῆς-πνευματικῆς πορείας τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἐὰν ἀναλύσωμε τὰ δύο σκέλη τοῦ διχασμοῦ του. Θὰ ἀντιλαμβανόμεθα τότε ὅτι τὸ διαμορφωθὲν σχιζοειδὲς σχῆμα «Ἱστορικὴ Ἀφασία-Ἱστορικὴ Αὐτοσυνειδησία», ὅπως ἄλλωστε καὶ κάθε σχηματοποίηση, ὑπεραπλουστεύει τὴ διαδικασία προσέγγισης αὐτῆς τῆς πραγματικότητας – ἄρα ἀλλοιώνει ἢ ἀκρωτηριάζει τὴν πραγματικότητα κατὰ τὸ μέτρο ποὺ τὰ βαθιά, ἀνεξερεύνητα, γιὰ νὰ εἴμαστε ἀκριβεῖς, ἐλατήρια, ποὺ προκαλοῦν καὶ παράγουν τὴν ὁμαδικὴ-ἐθνικὴ συμπεριφορὰ τῶν Ἑλλήνων, εἶναι πολὺ περισσότερα καὶ πιὸ πολύπλοκα ἀπὸ τὰ δύο προαναφερθέντα αἴτια. *** ™τὴν πραγματικότητα καὶ τὸ πρῶτο ἀπὸ τὰ δύο σκέλη τῆς διπλῆς προσωπικότητας τοῦ σημερινοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἐκεῖνο τῆς ἐθνικῆς του ἀσυνειδησίας, καὶ τὸ δεύτερο, ἐκεῖνο τῆς ἀφύπνισής του, διασπῶνται κι αὐτὰ σὲ εἰδικώτερα πνευματικὰ σχήματα, ποὺ στὴν πράξη παίρνουν μορφὴ ἰδεολογημάτων: Ἡ Ὀρθοδοξία ἀφ’ ἑνὸς στὴν ζῶσα ἀκόμη Φαναριώτικη ἐκδοχή της A΄ παραμένει ἀπολιθωμένη στὴν ἀν-εθνικὴ καὶ ἀκραῖα ἀνθελληνικὴ παράδοσή της καὶ τὴν μεσουσιώνει-δικαιώνει ὡς «σύμπλευση» μὲ τὴ διεθνῆ συ-