17394 ΔΑΥΛΟΣ/266, Φεβρουάριος 2004 ΟΞ´, Κεφ. A´, παρ. 2: «Οἱ εἰς τὸν Θεὸν βλασφημοῦντες ὑποβάλλονται τῇ ἐσχάτῃ τῶν ποινῶν». Ἡ Νεαρὰ βέβαια αὐτὴ ἕλκει τὴν καταγωγή της ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη (Λευϊτικὸ ΚΔ´ 13-16): «Ἐὰν κάποιος ἄνθρωπος καταραστῇ τὸν Θεό, παίρνει ἁμαρτία· ἂν ὀνομάσῃ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰεχωβᾶ, θανατοῦται καὶ λιθοβολεῖται». Σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρο 152 τοῦ Ποινικοῦ Νόμου τιμωρεῖται «ὅποιος διὰ δημοσίας ὁμιλίας, διδασκαλίας, συγγράμματος ἢ συμβολικῆς παραστάσεως ἐκφραζόμενος προσβάλλει καὶ δὲν ἐκφράζει τὸ ὀφειλόμενο σέβας πρὸς τὸν Δημιουργὸν τοῦ Παντός». Ὑπὸ τὸν ὅρο «Δημιουργὸν τοῦ παντὸς» ὁ Νόμος θεωρεῖ τὸν Θεὸ κατὰ τὴν ἔννοια τοῦ Θεοῦ ποὺ διαμόρφωσαν τὰ θρησκεύματα τῶν Χριστιανῶν, τῶν Ἰουδαίων καὶ τῶν Μωαμεθανῶν. Ἐδῶ τίθεται λοιπὸν τὸ μεγάλο ἐρώτημα, ὅπως τὸ πραγματεύτηκα στὰ βιβλία μου «Τὸ βιβλίο ποὺ ἡ Ἐκκλησία σου δὲν θέλει νὰ διαβάσῃς» καὶ «Δεκαπέντε Ἐσταυρωμένοι καὶ Ἀναστημένοι Σωτῆρες»: Δύναται νὰ στοιχειοθετηθῇ τὸ ἀδίκημα τῆς βλασφημίας, ἐὰν αὐτὴ κατευθυνθῇ πρὸς τοὺς θεοὺς τῶν Ἑλλήνων; Δυστυχῶς ὄχι. Ὁ Νόμος εἶναι σαφὴς. Βλασφημία στοχειοθετεῖται μόνο πρὸς τὸν «Δημιουργὸν τοῦ παντός». Οἱ Ἕλληνες ὅμως δὲν θεωροῦσαν τοὺς θεούς τους δημιουργοὺς τοῦ κόσμου, ἀλλὰ προϊόντα τοῦ κόσμου αὐτοῦ. Ὁ Ὕψιστος Θεὸς τῶν Ἑλλήνων, ὁ Ζεύς, ὑπόκειτο στοὺς Νόμους τοῦ Σύμπαντος μὲ τὴν ἔννοια τῆς «Ἀνάγκης». Ὡς μὴ δημιουργὸς λοιπὸν τῶν πάντων ὁ Ζεὺς ἀλλὰ καὶ οἱ ὑπόλοιποι θεοὶ τῶν Ἑλλήνων δὲν προστατεύονται ἀπὸ τὸν Νόμο κατὰ τῆς βλασφημίας. Τὸ διαπιστώσαμε στὴν πράξη, ὅταν στὸ Συνέδριο κατὰ τῆς «Νεοειδωλολατρίας», ποὺ πραγματοποιήθηκε τὴν Ἄνοιξη τοῦ 2003 στὸ Ἀριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης ἀπὸ τοὺς παπα-Μεταλληνὸ καὶ παπα-Ζήση, εἴδαμε νὰ βλασφημοῦνται κατὰ συρροὴν ὄχι μόνον οἱ θεοὶ τῶν Ἑλλήνων (νὰ ἀποκαλῆται ἡ Ἀφροδίτη «πόρνη» καὶ ὁ Ζεὺς «αἱμομίκτης» καὶ «βιαστὴς») ἀλλὰ καὶ ὅλος ὁ προχριστιανικὸς πολιτισμὸς συλλήβδην. Αὐτὸ εἶναι τὸ αἴσθημα τοῦ δικαίου ἀνάμεσα στοὺς χριστιανούς. Δὲν σέβονται κανένα παρὰ μόνον τὸν «Δημιουργὸν τοῦ παντός», δηλαδὴ τὸν δικό τους θεό. Ὅλοι οἱ ἄλλοι θεοὶ «εἶναι δαίμονες». Μὲ τὴν λογικὴ αὐτὴ φτάνουν τὴν βλασφημία στὸ ἔπακρο. Οἱ λάτρεις τῶν Ἑλλήνων θεῶν γίνονται αὐτομάτως «σατανιστές». Πῶς ὅμως μπορεῖ κανεὶς νὰ κατηγορήσῃ τοὺς Ἕλληνες ὡς σατανιστές, ὅταν ὁ Σατανᾶς εἶναι ἄγνωστος γι’ αὐτοὺς καὶ ὑπάρχει μόνον στὰ ἱερὰ βιβλία τῶν χριστιανῶν; Πολλὰ ἀκόμα θὰ εἶχε νὰ μᾶς πῇ ὁ Ὄργουελ, ἂν ἀσχολεῖτο μὲ τὸν χριστιανισμό. Μετὰ τιμῆς Γεώργιος Γρηγορομιχελάκης Συγγραφέας - ἐρευνητής, Θεσσαλονίκη Θρησκεία - σὲξ - Παῦλος - Χριστὸς - Θεός Ἀγαπητὲ «Δαυλέ», Ἐξ ἀφορμῆς τοῦ περιεχομένου τοῦ ἀφιερώματός σας μὲ τὸν γενικὸ τίτλο «Θρησκεία καὶ Σὲξ» («Δαυλός», τ. 265) καὶ εἰδικὰ γιὰ τὸ ἄρθρο ποὺ ἀφορᾷ στὸν Παῦλο ἔχω νὰ ἐπισημάνω τὰ ἑξῆς: Ναί, ὅλα τὰ χριστιανικὰ δόγματα ἔχουν θεοποιήσει τὸν Παῦλο. Στὴν οὐσία αὐτὸν θεωροῦν καὶ τιμοῦν γιὰ ἀρχηγό τους. Στὸν Χριστὸ ἀναφέρονται μόνο με- νὰ γίνουν εὐρύτερα γνωστοὶ καὶ κατὰ συνέπεια περισσότερο «ἀποδεκτοί». Περισσότερο ἴσως ὅλων χρειάζονται πολλὰ χρήματα, γιὰ νὰ μπορέσῃ τὸ περιοδικὸ αὐτὸ νὰ διαφημιστῇ καὶ νὰ γίνῃ πασίγνωστο στὸ σημερινὸ Ἕλληνα. Ἡ διαφήμιση σήμερα κοστίζει πράγματι πολλὰ ἑκατομμύρια – τόσο μέσα ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα ἑλληνικὰ ἔντυπα ὅσο καὶ μέσα ἀπὸ τὰ πανελλήνιας ἐμβέλειας ἠλεκτρονικὰ MME. Αὐτὸ ὅμως ἀποτελεῖ μιὰ μεγάλη ἀνάγκη, ποὺ θὰ πρέπει νὰ μᾶς ἀναγκάσῃ –ὅλους ὅσοι πιστεύουμε στὸ σπουδαῖο πνευματικὸ ἔργο τοῦ «Δαυλοῦ»– νὰ βροῦμε ἕναν ἀποτελεσματικὸ τρόπο, γιὰ νὰ ἀντιμετωπισθοῦν τὰ ἔξοδα τῆς ἐπιβεβλημένης αὐτῆς διαφήμισης. Προτείνω τὸ θέμα αὐτὸ νὰ τὸ θίξουν κατάλληλα κάποιοι ἐκλεκτοὶ συνεργάτες σας μέσα ἀπὸ τὶς στῆλες τοῦ περιοδικοῦ μας, καὶ νὰ καλέσουν ὅλους ἐμᾶς, ἀνάλογα μὲ τὴ δυνατότητα ποὺ ἔχει ὁ καθένας μας, νὰ δηλώσουμε ποιό ποσὸ θὰ μπορούσαμε νὰ προσφέρουμε γιὰ ἕνα συνεχόμενο διάστημα ἑνὸς ἑξαμήνου ἢ ἑνὸς χρόνου, ὥστε μὲ βάση τὶς δηλώσεις αὐτὲς νὰ γίνῃ ἕνας καλὸς προγραμματισμὸς διαφήμισης τοῦ περιοδικοῦ. Ἐλπίζω πὼς ὅλοι θὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι τὸ ἔργο τοῦ «διαφωτισμοῦ» μέσα ἀπὸ τὸ «Δαυλὸ» δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀποκλειστικὴ φροντίδα μόνο τοῦ Δ.I. Λάμπρου, ἀλλὰ καθῆκον καὶ ὑποχρέωση ὅλων μας, ὅσοι δηλαδὴ ἔχουμε τὶς ἴδιες μ’ αὐτὸν πεποιθήσεις καὶ ἰδέες, ὅλων ὅσοι διαπνεόμαστε ἀπὸ τὰ ἴδια αἰσθήματα καὶ τὸ ἴδιο πάθος, ποὺ θέλουμε πράγματι νὰ πολεμήσουμε μὲ κάθε τρόπο τὸ σκοταδισμὸ ποὺ ἔχει πέσει κι ἔχει (cid:2)