Πῶς μία ἐπιστήμη ἐκμηδενίσθηκε ἀπὸ τὸ Δόγμα Ἡ τελικὴ ἐπικράτηση τοῦ χριστιανικοῦ δόγματος κήρυξε ἐκτὸς νόμου ὅλες τὶς ἐπιστῆμες. Κύρια ὅμως ἔπληξε τὴν ἀστρονομία. Οἱ θεωρίες γιὰ τὴν σφαιρικότητα τοῦ σύμπαντος, τὴν κίνηση τῶν πλανητῶν καὶ τὴν περιφορὰ τῆς Γῆς γύρω ἀπὸ τὸν Ἥλιο θεωροῦνται «σατανικὲς δοξασίες» τῶν Ἑλλήνων, καὶ κάθε παρόμοια ἀναφορὰ σ’ αὐτὸ τὸ θέμα ἐπισείει τὴν ἀπειλὴ τοῦ ἀφορισμοῦ καὶ τὴν θανατικὴ ποινὴ στοὺς «παραβάτες». Ἀπὸ τότε μέχρι καὶ τὴν «Ἀναγέννηση» ὅλες οἱ ἀρχαῖες γνώσεις ρίχτηκαν στὴν πυρὰ καὶ λησμονήθηκαν. Ἡ Γῆ πιὰ δὲν εἶναι σφαιρική. Δὲν κινεῖται. Δὲν περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὸν Ἥλιο. Ὁ κόσμος γιὰ τὴν χριστιανικὴ Ἐκκλησία φτειάχτηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ σὲ σχῆμα θολωτῆς σκηνῆς καὶ ἔχει δύο ὀρόφους. Στὸν κάτω ὄροφο ὑπάρχει ἕνα τραπέζι, ἡ Γῆ, ὅπου κατοικοῦν οἱ ἄνθρωποι καὶ στὸν πάνω ὄροφο ζοῦνε οἱ ἄγγελοι, ἔργο τῶν ὁποίων εἶναι νὰ κινοῦν τὰ φῶτα τῶν ἀστέρων γιὰ νὰ φωτίζεται ἡ Γῆ: «Θεὸς οὗτος ὁ ποιήσας τὸν οὐρανὸν ὡς κάμαραν καὶ διατείνας ὡς σκηνῆς κατοικεῖσθαι», ὑποστηρίζει τὸ 180 μ.X. ὁ ἐπίσκοπος τῆς Ἀντιοχείας Θεόφιλος.1 Ἀλλὰ καὶ ὁ Ἰωάννης Χρυσόστομος ἐπιμένει: «Ὁ οὐρανὸς ἔχει μορφὴ σκηνῆς. Ποῦ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ λέγουν ὅτι ὁ οὐρανὸς κινεῖται; Ποῦ εἶναι αὐτοὶ ποὺ νομίζουν ὅτι εἶναι σφαιρικός; Καὶ οἱ δύο αὐτὲς ἀπόψεις σαρώθηκαν πιά».2 Θὰ ἀνέμενε κανεὶς ὅτι μετὰ τὴν τραγικὴ διάψευση τῶν χριστιανικῶν ἀντιλήψεων περὶ κόσμου, θὰ ἐπλήττετο ἀνεπανόρθωτα ἡ ἀξιοπιστία τῆς «Ἁγίας Γραφῆς», ἢ ἔστω θὰ ἔπαυε πλέον νὰ θεωρῆται «θεόπνευστη». Ἂν εἶναι δυνατὸν ὁ «Θεός», ὁ ὁποῖος, ὑποτίθεται, ἐνέπνευσε τὴν συγγραφή της, νὰ ἀγνοῇ τὸ πραγματικὸ σχῆμα τῆς Γῆς, τὴν ὁποία, ὑποτίθεται, ἐκεῖνος ἔφτειαξε. Ὅμως ἡ διεθνὴς ἐξουσία Θαλῆς ὁ Μιλήσιος (643-548 π.X.).