Ο ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Ἀφορισμοὶ Δὲν εἶναι δυνατὸν κανεὶς νὰ πιστέψῃ ὅτι τὸ Πατριαρχεῖον συνειργάσθη ἐπὶ Τουρκοκρατίας μὲ τὴν Ὑψηλὴν Πύλην προκειμένου νὰ μείνουν οἱ Ἕλληνες ραγιᾶδες. Ἄπαπα! Κι αὐτὰ ποὺ γράφει ὁ «Δαυλὸς» εἶναι ἀνυπόστατα. Τί δηλαδή; Ἐπειδὴ ἀφώρισε τὸν Ρήγα καὶ τοὺς Κλέφτες καὶ βοήθησε μὲ τὸν τρόπον του νὰ συλληφθῇ ὁ Κατσαντώνης, αὐτὸ ἦταν ἀντεθνικὴ πρᾶξις; Ἢ μήπως ἐπειδὴ ἐξέδωσε τὴν «Πατρικὴ Διδασκαλία» ἐστρέφετο εὐθέως κατὰ τῆς ἐλευθερίας τῶν Ἑλλήνων; Ἂς μὴ εἴμεθα ἀφελεῖς. Διὰ τὸ καλὸν τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐγράφη. Διότι πῶς διαφορετικὰ οἱ ἔρημοι ραγιᾶδες θὰ ἐκέρδιζαν τὸν Παράδεισον καὶ τὴν Οὐράνιον Βασιλείαν, ἂν κάποιος ἀγᾶς δὲν τοὺς ἔσφαζε; Κι ἔπειτα βρίσκετε τίποτε κακόν, ποὺ ἀφώρισε τὴν Ἐπανάστασιν τοῦ 1821 καὶ τὸν Ἀλέξανδρον Ὑψηλάντην; Ἐλᾶτε, τώρα... Καμμιὰ ἐπανάστασις δὲν εἶναι σὶκ χωρὶς ἕνα ἀφορισμόν. Τὸ Πατριαρχεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως πάντοτε ἐμερίμνα πατρικῶς ὑπὲρ τοῦ χειμαζομένου ποιμνίου του. Δηλαδὴ γιὰ τὰ πρόβατά του. Καὶ οὐδέποτε ἦλθεν εἰς συναλλαγὴν μὲ τὸ Δοβλέτι. Ἁπλῶς ὁ ἑκάστοτε νέος Πατριάρχης ἐνετέλετο, μέσῳ τῶν κατὰ τόπων ἐπισκόπων, ἕνα γενναῖον χαράτσωμα τοῦ Χριστεπωνύμου πλήθους, τὸ ὁποῖον ἐντρέποντο καὶ οἱ Τοῦρκοι νὰ ἐπιβάλουν. Ἀλλά, ὅπως γνωρίζετε, εἶναι ζήτημα τιμῆς ὅ,τι λαμβάνει ὁ εὐεργετούμενος νὰ ἐπιστρέφεται, ἄλλως θὰ εἶναι ἀγνώμων. Ἔπειτα ἀπ’ ὅλα αὐτὰ εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ ἐμφανὴς ἡ λυσσαλέα ἀντίστασις τοῦ Πατριαρχείου στοὺς Τούρκους. Μὲ ἔντιμον καὶ ἀσυμβίβαστον στάσιν ἐπροστάτευσε τὸν Ἑλληνισμόν, τὴν Ἐλευθερίαν καὶ τὰ δικαιώματά του. Καὶ δὲν μπορῶ νὰ πιστέψω ὅτι μπορεῖ κάποιος, ὅσον κακόπιστος καὶ ἂν εἶναι, νὰ τὸ ἀμφισβητήσῃ αὐτό. Ἢ μήπως ὄχι; Καὶ ἀφοῦ ὁ λόγος περὶ ἀφορισμῶν, μήπως εἶναι δυνατόν, Παναγιώτατε, νὰ μοῦ τραβήξετε καὶ στὸν «Δαυλὸν» ἀλλὰ καὶ εἰς ἐμένα ἕνα, διὰ νὰ εἶναι τὸ πορτοφόλι μου εἰς μόνιμον τυμπανιαίαν κατάστασιν ἀπὸ νομίσματα τῶν ἑκατὸ εὐρὼ καὶ τὰ ροῦχα καὶ τὰ παπούτσια μου ἄλειωτα, καθόσον φθείρονται καὶ ἀδυνατῶ, μὲ τὶς τιμές των εἰς τὰ ὕψη, νὰ ἀγοράσω καινούργια; Γιῶργος Πετρόπουλος