Ο ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ Ἀφορισμοὶ Δὲν εἶναι δυνατὸν κανεὶς νὰ πιστέψῃ ὅτι τὸ Πα- τριαρχεῖον συνειργάσθη ἐπὶ Τουρκοκρατίας μὲ τὴν Ὑψηλὴν Πύλην προκειμένου νὰ μείνουν οἱ Ἕλλη- νες ραγιᾶδες. Ἄπαπα! Κι αὐτὰ ποὺ γράφει ὁ «Δαυλὸς» εἶναι ἀνυ- πόστατα. Τί δηλαδή; Ἐπειδὴ ἀφώρισε τὸνΡήγα καὶ τοὺς Κλέφτες καὶ βοήθησε μὲ τὸν τρόπον του νὰ συλληφθῇ ὁ Κατσαντώνης, αὐτὸ ἦταν ἀντεθνικὴ πρᾶξις; Ἢ μήπως ἐπειδὴ ἐξέδωσε τὴν «Πατρικὴ Διδασκαλία» ἐστρέφετο εὐθέως κατὰ τῆς ἐλευθερίας τῶν Ἑλλήνων; Ἂς μὴ εἴμεθα ἀφελεῖς. Διὰ τὸ καλὸν τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἐγράφη. Διό- τι πῶς διαφορετικὰ οἱ ἔρημοι ραγιᾶδες θὰ ἐκέρδιζαν τὸν Παράδει- σον καὶ τὴν Οὐράνιον Βασιλείαν, ἂν κάποιος ἀγᾶς δὲν τοὺς ἔσφα- ζε; Κι ἔπειτα βρίσκετε τίποτε κακόν, ποὺ ἀφώρισε τὴν Ἐπανάστα- σιν τοῦ 1821 καὶ τὸν Ἀλέξανδρον Ὑψηλάντην; Ἐλᾶτε, τώρα... Καμ- μιὰ ἐπανάστασις δὲν εἶναι σὶκ χωρὶς ἕνα ἀφορισμόν. Τὸ Πατριαρ- χεῖον τῆς Κωνσταντινουπόλεως πάντοτε ἐμερίμνα πατρικῶς ὑπὲρ τοῦ χειμαζομένου ποιμνίου του. Δηλαδὴ γιὰ τὰ πρόβατά του.Καὶ οὐδέποτε ἦλθεν εἰς συναλλαγὴν μὲ τὸΔοβλέτι. Ἁπλῶς ὁ ἑκάστοτε νέος Πατριάρχης ἐνετέλετο, μέσῳ τῶν κατὰ τόπων ἐπισκόπων, ἕνα γενναῖον χαράτσωμα τοῦ Χριστεπωνύμου πλήθους, τὸ ὁποῖον ἐντρέ- ποντο καὶ οἱ Τοῦρκοι νὰ ἐπιβάλουν. Ἀλλά, ὅπως γνωρίζετε, εἶναι ζήτημα τιμῆς ὅ,τι λαμβάνει ὁ εὐεργετούμενος νὰ ἐπιστρέφεται, ἄλλως θὰ εἶναι ἀγνώμων. Ἔπειτα ἀπ’ ὅλα αὐτὰ εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ ἐμφανὴς ἡ λυσ- σαλέα ἀντίστασις τοῦ Πατριαρχείου στοὺς Τούρκους. Μὲ ἔντιμον καὶ ἀσυμβίβαστον στάσιν ἐπροστάτευσε τὸν Ἑλληνισμόν, τὴν Ἐλευ- θερίαν καὶ τὰ δικαιώματά του. Καὶ δὲν μπορῶ νὰ πιστέψω ὅτι μπο- ρεῖ κάποιος, ὅσον κακόπιστος καὶ ἂν εἶναι, νὰ τὸ ἀμφισβητήσῃ αὐτό. Ἢ μήπως ὄχι; Καὶ ἀφοῦ ὁ λόγος περὶ ἀφορισμῶν, μήπως εἶναι δυνατόν, Πανα- γιώτατε, νὰ μοῦ τραβήξετε καὶ στὸν «Δαυλὸν» ἀλλὰ καὶ εἰς ἐμένα ἕνα, διὰ νὰ εἶναι τὸ πορτοφόλι μου εἰς μόνιμον τυμπανιαίαν κατά- στασιν ἀπὸ νομίσματα τῶν ἑκατὸ εὐρὼ καὶ τὰ ροῦχα καὶ τὰ παπού- τσια μου ἄλειωτα, καθόσον φθείρονται καὶ ἀδυνατῶ, μὲ τὶς τιμές των εἰς τὰ ὕψη, νὰ ἀγοράσω καινούργια; Γιῶργος Πετρόπουλος