ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ὁ κ. Βαλερὺ Ζισκὰρ ντ’ Ἐσταὶν καὶ ὁ κ. Τζὼρτζ Μπούς Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, τὰ προβλήματα, γιατὶ εἶναι δοκιμασμένος ἀπὸ πολΣτὸ τεῦχος 260-261 τοῦ «Δαυλοῦ», στὴν σελίδα λὲς χιλιετίες. Αὐτὸν ἐπικαλοῦνταν καὶ πολλοὶ Γάλ16981, διάβασα –καὶ γέμισε ἡ ψυχή μου περηφάλοι διανοούμενοι. Μεγάλες ἐπιχειρήσεις H.Y. στέλνεια καὶ θαυμασμὸ– κάτι ποὺ δυστυχῶς μιὰ μεγάνουν ἀνώτερα στελέχη των νὰ μάθουν τὴν ἑλληνιλη μερίδα τοῦ τύπου ἠθελημένα ἢ ἀθέλητα ἀποκήν, γιατὶ ἡ γλῶσσα μας δὲν εἶναι αὐθαίρετη, ὅπως σιώπησε: Ὁ τέως πρόεδρος τῆς Γαλλίας κ. Βαλερὺ οἱ ἄλλες γλῶσσες, ποὺ καίτοι προέρχονται ἀπὸ Ζισκὰρ ντ’ Ἐσταίν, προφανῶς ἐμφορούμενος ἀπὸ ἑλληνικὲς ρίζες λέξεων, δὲν εἶναι νοηματικές. δημοκρατικὰ αἰσθήματα καὶ φιλελληνισμόν, ἐπαἊν ὁ κ. Μποὺς ἐμιμεῖτο τοὺς Γάλλους, δὲν πανέλαβε τὸν Θουκυδίδη. «Χρώμεθα γὰρ Πολιτείᾳ ᾗ ρεπληροφορεῖτο ἀπὸ σιωνιστὲς καὶ ἀκολουθοῦσε ὄνομα διὰ τὸ μὴ ἐς ὀλίγους, ἀλλ’ ἐς πλείονας οἰκεῖν τὶς ἐπιταγὲς τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ ποὺ ἀνέΔημοκρατία κέκληται». Ὑπενθυμίζω ὅτι τὴν ἐποχὴ δειξε τὴν Ἀμερικὴ σὲ μεγάλη δύναμη, ἴσως δὲν συτοῦ K. Καραμανλῆ αὐτὸς ὁ Γάλλος εὐπατρίδης συνέβαινε τὸ γεγονὸς τῆς 11ης Σεπτεμβρίου καὶ ἴσως νέτεινε στὴν προώθηση τῆς ἐντάξεως τῆς Ἑλλάδος οἱ Ἀμερικανοὶ δὲν θὰ εἶχαν τὸν φόβο μιᾶς ἀνάλοστὴν Εὐρωπαϊκὴ Κοινότητα, ὡς ἔξοχος φιλέλλην, γης ἐνέργειας σήμερα. ἀποτίων ἔτσι φόρον τιμῆς πρὸς τὸν πολιτισμό μας. Μετὰ τιμῆς Εἶναι ἕνα ἀκόμη μήνυμα ἐλπίδας πρὸς ὅσους Νικ. Ζωγραφάκης Ἕλληνες νοιάζονται καὶ ἀγωνιοῦν γιὰ τὴν ἑλληνιΓύθειο Λακωνίας κότητα. Ὄντως ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς λύνει ὅλα «Ὁ δὲ νεανίσκος ἔφυγεν ἀπ’ αὐτῶν γυμνὸς» (Μᾶρκος, ιδ´ 50-52) Ἀγαπητὲ κ. Λάμπρου, καλυπτικὸ τὸ τελευταῖο ἀφιέρωμά σας «Ἱερατεῖα Διαβάζω τακτικὰ τὸν «Δαυλὸ» καὶ ἐκτιμῶ τὴν καὶ Σὲξ» (τ. 265), σωστὰ καὶ χαρακτηριστικὰ τυπροσπάθειά σας νὰ ρίξετε λίγο φῶς στὰ ἀπέραντα πωμένο στὶς ρὸζ σελίδες. Σὰν ἄνθρωπος ποὺ πισκοτάδια τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἐνδιαφέρον καὶ ἀποστεύει πὼς σκέπτεται ὀρθολογιστικά, δὲν μπορῶ ΠΕΛΑΣΓΙΑ ΚΑΙ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ Κύριε διευθυντά, Δύο πολυτιμότατες λέξεις-κλειδιὰ εἶναι οἱ λέξεις «Πελασγία» καὶ «Πελασγός». Οἱ Ρωμιοὶ δέχονται ἀναντίρρητα τὰ ἐπιστημονικῆς φαντασίας κατασκευάσματα τῶν ξένων ἐρευνητῶν, ἀντιπάλων τῆς ἑλληνικότητας. Κατ’ αὐτοὺς λοιπὸν ἡ λέξη «Πελασγὸς» δὲν εἶναι ἑλληνικὴ ἀλλὰ δάνειο «Ἰνδοευρωπαϊκὸ» κι ἀνάγεται στὸν τύπο Bhel-osgho-s (ποὺ θὰ σήμαινε «ἀνθισμένο κλαδί»!!). Ὁ «Δαυλὸς» μᾶς ὑπέδειξε πῶς νὰ «διαβάζουμε» τὶς ἑλληνικὲς λέξεις1 καὶ ν’ ἀντιλαμβανόμαστε τὰ μηνύματα ποὺ μᾶς στέλνουν. Ἔτσι ἂν διαβάσουμε τὴν πολυσύνθετη ἔννοια «Πελασγία» (πολυσύνθετη γιατὶ ἔπρεπε νὰ ἐκφράσῃ τὴ γενικὴ εἰκόνα μιᾶς περιοχῆς, γνωστῆς κι ἀναγνωρίσιμης καὶ τῶν χαρακτηριστικῶν της) βλέπουμε ὅτι στὴ λέξη βρίσκονται ἐνσωματωμένες τέσσερεις(!) ἄλλες ἔννοιες, ἤτοι: πέλας· ποὺ σημαίνει –ὁ/ἡ πλησίον, γνωστός/ή, δικός/κή μας, γ(α)ῖα· ποὺ σημαίνει –γῆ, τόπος, (cid:2)