ΔΑΥΛΟΣ/267, Μάρτιος 2004 17473 παρὰ νὰ ἐκφράσω σὲ λίγες γραμμὲς ὡρισμένες παρατηρήσεις σ’ ὅ,τι ἀφορᾷ εἰδικώτερα στὸ κεφάλαιο «Ἱερο-παιδοφιλία». Ἡ ὅλη ἠθικὴ ὑπόσταση σὲ αὐτὸ τὸ σύστημα δὲν εἶναι κάτι τὸ τυχαῖο ἢ μιὰ μοντέρνα ἐκδήλωση ἢ σημεῖα τῶν καιρῶν: ἔχει βαθειὲς ρίζες, καὶ ἐκεῖ θὰ πρέπει νὰ ψάξουμε, γιὰ νὰ βροῦμε ἀπὸ ποῦ ἀρχίζει. Φυσικὰ καλύτερη πηγὴ ἀπὸ τὴν «Ἁγία Γραφὴ» δὲν μποροῦμε νὰ βροῦμε. Γνωρίζουμε ὅλοι τὴν τόσο συγκινητικὴ στιγμὴ τῆς συλλήψεως τοῦ ἱδρυτῆ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὅλοι οἱ εὐαγγελιστὲς μᾶς περιγράφουν μὲ κάθε λεπτομέρεια τὴν προδοσία τοῦ Ἰούδα καὶ τὰ ἐπακόλουθά της: γονατισμένος στὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν ὁ Ἰησοῦς ἔκανε τὴν προσευχή του, ἐνῷ ἡ συνοδεία του κοιμόταν ὕπνο μακάριο παράμερα. Τί εἴδους προσευχὴ ἔκανε, δὲν μᾶς διαφωτίζουν, ἴσως ἀπὸ διακριτικότητα, ἴσως ἀπὸ παράλειψη ἢ σάστισμα ἢ λόγῳ δεσμεύσεως: στὸ βασικώτερο σημεῖο τῶν γεγονότων ὑπάρχει μιὰ καταφανὴς ἔλλειψη μνήμης ἢ σκόπιμη ἀποσιώπηση. Ὁ μόνος ὁ ὁποῖος κατὰ κάποιο τρόπο ἀπέφυγε τὸ σάστισμα καὶ διατήρησε τὴν μνήμη του φαίνεται νὰ εἶναι ὁ Μᾶρκος, ὁ ὁποῖος δὲν παραλείπει νὰ μᾶς φωτίσῃ, ἀναφέροντας τὴν ἐπιτυχία ἑνὸς ξεβράκωτου νεανία νὰ τὸ σκάσῃ ἀπὸ τὸν φοβερὸ κλοιό (Μᾶρκος 14/50-52): «Καὶ εἷς τις νεανίσκος ἠκολούθει αὐτὸν (τὸν Ἰησοῦ) περιτετυλιγμένος σινδόνα εἰς τὸ γυμνὸν σῶμα αὐτοῦ· καὶ πιάνουσιν αὐτὸν (οἱ διῶκτες τοῦ Ἰησοῦ)· ὁ δὲ ἀφήσας τὴν σινδόνα ἔφυγεν ἀπ’ αὐτῶν γυμνός». Μὲ τιμὴ Βασίλης N. Μακρῆς Πλοίαρχος E.N., Παρίσι Τὰ παιδεραστικὰ σκάνδαλα τῶν ἱερωμένων Ἀγαπητὲ Δαυλέ, Συγχαρητήρια γιὰ τὴν ἔρευνά σου σχετικὰ μὲ τὴν σεξουαλικότητα τῶν ἱερωμένων. Εἶναι ἄκομψο νὰ ἀσχολῆται κανεὶς μὲ τέτοια θέματα, ἀλλὰ ἐδῶ πρόκειται γιὰ ἀπόλυτη ὑποκρισία τῆς Ἑλληνορθόδοξης Ἐκκλησίας. Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἔρευνά σου, ψάχνοντας στὸ google μὲ τὸ ὄνομα Vryonis, τοῦ παιδεραστῆ ἐπισκόπου, ἀνακάλυψα ὁλόκληρη ἱστοσελίδα, τὴν www.prokov.org, σκέτο περιβόλι, μὲ τεκμηριωμένα ρεπορτὰζ ἀπὸ παιδεραστικὰ σκάνδαλα μιᾶς πολυπρόσωπης λίστας (μέτρησα 15) ὀρθόδοξων ἱερωμένων (Abusers) στὶς ΗΠΑ –Ρώσων, Σέρβων, Ἑλλήνων, Ἀράβων κ.ἄ.–, καθὼς καὶ πολλὰ συναφῆ ἁμαρτήματα. Ἐπίσης ὡδηγήθηκα σὲ μία ἑλληνοαμερικανικὴ ἱστοσελίδα τοῦ Hellenic Communication Service, ὅπου ἀναφέρεται πὼς θύματα Ἑλληνοαμερικανῶν ἱερέων θὰ κάνουν ἀγωγὲς στὴ Σύνοδο, ζητώντας ἀποζημιώσεις ἑκατομμυρίων δολλαρίων. Ἴσως θελήσετε νὰ χρησιμοποιήσετε τὶς πληρο- λ(α)ᾶς· ποὺ σημαίνει –λίθος, πέτρα, πελα(σ)γία· ποὺ σημαίνει –πελαγίσιος (πελάγιος-ία), τοῦ πελάγους. Πέλας-γαῖα-λᾶς-πελαγία – συνθέτοντας τὶς ἔννοιες αὐτῶν τῶν λέξεων διαβάζουμε: «Ἡ δική μας γῆ τῶν λίθων καὶ τοῦ πελάγους (ἀπὸ βουνὸ καὶ θάλασσα) καὶ κατ’ ἐπέκταση· ἡ γενέτειρα Γῆ μας. Ἡ λέξη Πελασγὸς πρέπει κατὰ συνέπεια νὰ διαβάζεται: ὁ (κάτοικος) τῆς δικῆς μας γῆς, ὁ γηγενής. Ὑπάρχει καθαρὴ ἐτυμολογικὴ καὶ σημασιολογικὴ σχέση καὶ στὶς δύο περιπτώσεις. Αὐτὰ εἶναι τὰ μηνύματα ποὺ μᾶς στέλνουν οἱ πρόγονοί μας. Δὲν μπορεῖ νὰ σημαίνουν αὐτὲς οἱ λέξεις τίποτα τὸ διαφορετικό. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο ἄλλωστε οἱ μεταγενέστεροι συνεχίζουν τοὺς χαρακτηρισμοὺς «αὐτόχθονες»(Ἡσίοδος/Διον. Ἁλικαρν.), «γηγενέες»(Σκύμνος/Περίπλους) κ.λπ. Καὶ ὁ Ὅμηρος χρησιμοποιεῖ τὸ ἐπίθετο δῖος= θεῖος, ἐξαίρετος, ὡραιότατος, κάλλιστος, μεγαλώτατος, τερατώδης, ὑπὲρ ἄνθρωπον, ἠθικὰ ἐξαίρετον· καὶ δῖοιὡς ἔθνος: «δῖοι Πελασγοὶ» (Ἰλ., E 696). Ἀπὸ τὰ παραπάνω βγάζουμε τὰ ἑξῆς συμπεράσματα: • Ὅτι οἱ Πελασγοὶ ἦταν αὐτόχθονες καὶ δὲν ἦρθαν ὡς πρόσφυγες ἀπὸ ἀλλοῦ. • Ὅτι ὁ ἕνας θεωροῦσε τὸν ἄλλο «δικό του», γιατὶ προφανῶς εἶχαν κοινὰ χαρακτηριστικὰ καὶ (cid:2)