Πληθώρα μαρτυριῶν ἀπὸ τοὺς Εὐρωπαίους «ἀγοραστές» Ἡ ἀμάθεια τῶν καλόγερων κατὰ τὴν περίοδο τοῦ ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ ἦταν φαινόμενο σχεδὸν καθολικό. Τὸ μαρτυροῦν τόσο οἱ ξένοι περιηγητὲς ἐκείνης τῆς ἐποχῆς ὅσο καὶ οἱ ἐγχώριες πηγές. Ἀπορίας ἄξιον λοιπὸν πῶς αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι μπόρεσαν νὰ διασώσουν τὴν Ἑλληνικὴ Παιδεία καὶ τὴν ἀρχαία γραμματεία, ὅπως μᾶς διαβεβαιώνει ἡ ἰσχύουσα ἱστορικὴ ἄποψη. Τὸ ἔτος 1546 ἔφτασε στὸ Ἅγιον Ὄρος ὁ Γάλλος γιατρὸς καὶ βοτανολόγος Pierre Belon. Ἀφοῦ τοῦ δόθηκε ἡ εὐκαιρία νὰ γνωρίσῃ καλὰ τὰ πράγματα, ἔγραψε: «Ἀπὸ τοὺς 6.000 καλόγερους ποὺ ζοῦν στὸν Ἄθω μονάχα δύο ἢ τρεῖς ἀπὸ κάθε μοναστήρι γνωρίζουν ἀνάγνωση καὶ γραφή. Κι αὐτὸ γιατὶ οἰ ἀρχιερεῖς τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ πατριάρχες εἶναι ἐχθροὶ τῆς φιλοσοφίας καὶ ἀφορίζουν κάθε κληρικὸ ποὺ μελετάει βιβλία μὴ θεολογικά. Προ- Ο ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η Ε•ΟΝΤΩΣΗ ΤΩΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΑΙΩΝ ΤΟ 1805 Ἀκουσόμεθα τοῦ T. Σταματόπουλου γράφοντος στὸ τετράτομο ἔργο του «Ὁ ἐσωτερικὸς ἀγῶνας πρὶν καὶ μετὰ τὸ 1821» τὴν ἱστορία, ὅπως αὐτὴ δὲν γράφτηκε θὰ λέγαμε ἐμεῖς σήμερα (Ἐκδ. Κάλβος). Ἡ μάνα τοῦ Θεόδωρου Καλοκοτρώνη ἀνακράζει: – Συνεχίστε, παλληκαρόπουλα, συνεχίστε τὸν κλεφταρματολίτικο Κολοκοτρωνέικο ἀγῶνα καὶ βάλτε λίπασμα στ’ ἄρματά σας τὸ λίπος τῶν 100 Κολοκοτρώνηδων ποὺ ἔχουν χαθῆ ἀπὸ παπαδοπροδότες καὶ σκυλότουρκους μαζί». Ἑπομένως τὰ γεγονότα δὲν εἶναι ὅπως τὰ κρατικὰ σχολικὰ ἐγχειρίδια μᾶς περιγράφουν, ὅτι σύσσωμος καὶ συλλήβδην ὁ Κλῆρος σήκωσε τ’ ἄρματα κατὰ τῶν Τούρκων. Αὐτὰ τὰ λένε βεβαίως γιὰ νὰ στηρίξουν τὴν κρατικοδίαιτη ἐκκλησιαστικὴ ἰδεολογία (ἄρχουσα ἰδεολογία). Ἐδῶ ὑπῆρχε χάσμα ἀνάμεσα στὴν Κολοκοτρωνέικη ἀντιτουρκικὴ δυναστεία καὶ τὸ ἱερατεῖο. Γι’ αὐτὸ ξέσπασε καὶ ὁ Κολοκοτρωνέικος ἀγῶνας ἐνάντια στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ τοὺς συνεργάτες του Φαναριῶτες. M’ αὐτοὺς λοιπὸν τοὺς ὑποστηρικτὲς τῆς καταρρέουσας Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας ἐπέλεξε νὰ συνεργασθῇ «ἅμα τῇ ἐνθρονίσει του» ὁ Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς κι ὄχι μὲ τοὺς Κολοκοτρωναίους καὶ τοὺς ἄλλους ἀρματολοὺς καὶ κλέφτες καὶ οὔτε κατὰ διάνοια μὲ τὸν «ἀνέντιμον», ὅπως τὸν «στόλιζε», «ἐξωλέστατον, ἀλιτήριον, πορνικὸν ἀρχιμανδρίτη» Γρηγόριο Δικαῖο (Παπαφλέσσα), ποὺ ἀποτελεῖ τὸν (cid:6)