ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
267ΜΑΡΤΙΟΣ 2004
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- Οι Στυλοβάτες της Ρωμιοσύνης - Οι ιδέες του Ναυπάκτου κ. Ιερόθεου — ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ, ΣΤΕΦΑΝΟΣ
Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση
Οἱ ἰδέες τοῦ Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου
¢ιαβάζοντας κανεὶς τὴ νεκρολογία γιὰ τὸ θάνατο τοῦΡωμανίδη
(βλ. «Δ», τ. 263, «Ἡ σύγχρονη Ρωμιοσύνη»)στὴν ἐφημερίδα
«Ἐκκλησιαστικὴ Παρέμβαση», ὄργανο τῆς Μητροπόλεως Ναυ-
πάκτου, μπορεῖ νὰ βρῇ τὴ γνώμη τοῦ μητροπολίτη κ. Ἱερόθεου
καὶ τοῦ πρωτοπρεσβύτερου κ. Γεώργιου Μεταλληνοῦ γιὰ τὸν ἐκλιπό-
ντα:«Τὴν 1η Νοεμβρίου ἐ.ἔ. ἐκοιμήθη ὁ Πρωτοπρ. Ἰωάννης Ρωμανί-
δης, Καθηγητὴς τῆς Θεολογίας, ὁ “διδάσκαλος τῆς Ρωμαϊκῆς ὑπο-
στάσεως τοῦ Γένους” (Ναυπάκτου Ἱερόθεος, “Ὀρθόδοξη Ψυχοθε-
ραπεία”), “ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ὀρθοδόξους θεολόγους τοῦ
20οῦ αἰῶνος” (π. Γεώργιος Μεταλληνός). Ἱερόθεος καὶ Μεταλληνὸς
λοιπὸν φαίνονται οἱ πιὸ στενοὶ ἐπίγονοι τοῦ Ρωμανίδη.
Καὶ οἱ δύο ἐκφώνησαν ἐπικήδειους λόγους. Ὁ κ. Ἱερόθεος ἐκπροσωποῦσε καὶ τὸν ἀρχιεπί-
σκοπο κ. Χριστόδουλο στὴ νεκρώσιμη τελετή, ἐφόσον «παρὰ τὴν ἐπιθυμίαν του δὲν κατέστη
δυνατὸν νὰ παρευρίσκεται ἀνάμεσά μας», ὅπως εἶπε ὁ Ναυπάκτου στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ ἐπική-
δειου ποὺ ἐξεφώνησε. Ὡστόσο μποροῦμε εὐνόητα νὰ ὑποθέσουμε ὅτι ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν
εἶχε τους λόγους του ποὺ δὲν παραβρέθηκε στὴν κηδεία τοῦ Ρωμανίδη. Ἄλλοι κληρικοὶ πα-
ρόντες ἦταν ὁ Τυρολόης κ. Παντελεήμων, ὁ Ἱεραπύτνης κ. Εὐγένιος, ὁ πρ. Ἀταλάντης κ. Ἰω-
άννης καὶ ὁ Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς πρωτοπρεσβύτερος κ. Θωμᾶς Συνοδινός.
ὉΝαυπάκτου κ. Ἱερόθεος ἔπλεξε τὸ ἐγκώμιο τοῦ ἐκλιπόντα, ἐγκώμιο ὄχι τυπικὸ ἀλλὰ οὐσια-
στικό, ἐφόσον οἱ δυό τους ἦταν στενοὶ συνεργάτες καὶ μοιράζονταν κοινὲς ἰδέες, ποὺ ἤδη ἔχου-
με παραθέσει («Δ», τ. 263). Εἶπε: «Ὁ ἀείμνηστος πατὴρ Ἰωάννης Ρωμανίδης δὲν ἦταν συνη-
θισμένη προσωπικότητα. (...) Γνώστης καὶ διδάσκαλος τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, ποὺ συ-
νετέλεσε πολὺ στὴν ἀναγέννηση τῶν θεολογικῶν γραμμάτων, ἀλλὰ κυρίως καὶ προπαντὸς ἦταν
εὐαίσθητος ἄνθρωπος. Εἶχε ἀφιερωθῆ ψυχῇ τε καὶ σώματι στὸ βάθος τῆς Ρωμιοσύνης(...)».
Ἡ «εἴδηση» ὅμως δὲν βρίσκεται στὰ ἐγκώμια ποὺ ἔπλεξε ὁ Ναυπάκτου, ἀλλὰ στὴν ὑπό-
σχεση ποὺ ἔδωσε στὸ Ρωμανίδη: «...ὁ σπόρος τῆς αὐθεντικῆς διδασκαλίας σου θὰ καρ-
πίσῃ.Τὸ ὑποσχόμαστε καὶ ἐμεῖς οἱ μαθητές σου, ἐπίσκοποι καὶ κληρικοί, λαϊκοὶ καὶ μο-
ναχοί, ὅλος ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ». Ἄρα ἔχουμε τὴν ὁμολογία τουλάχιστον ἑνὸς μητροπολίτη,
τοῦ Ναυπάκτου, ὅτι θὰ ἀκολουθήσῃ κατὰ γράμμα τὴ διδασκαλία τοῦ Ρωμανίδη. Ὁκ. Ἱε-
ρόθεος μάλιστα ἔγραψε καὶ βιβλίο μὲ τίτλο «Γέννημα καὶ Θρέμμα Ρωμηοὶ» καὶ διακήρυ-
ξε τὶς ἀπόψεις του.