ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

267ΜΑΡΤΙΟΣ 2004

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 17523 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
56 ἀπό 81
Πηγή κειμένου
ψηφιακό κείμενο τοῦ PDF
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Οι Στυλοβάτες της Ρωμιοσύνης - Οι ιδέες του Ναυπάκτου κ. Ιερόθεου — ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ, ΣΤΕΦΑΝΟΣ
    ἀρχή: σελ. 17523 συμπερασμένος · τέλος: ἄγνωστο · τχ. 267

Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση

Οἱ ἰδέες τοῦ Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου ¢ιαβάζοντας κανεὶς τὴ νεκρολογία γιὰ τὸ θάνατο τοῦΡωμανίδη (βλ. «Δ», τ. 263, «Ἡ σύγχρονη Ρωμιοσύνη»)στὴν ἐφημερίδα «Ἐκκλησιαστικὴ Παρέμβαση», ὄργανο τῆς Μητροπόλεως Ναυ- πάκτου, μπορεῖ νὰ βρῇ τὴ γνώμη τοῦ μητροπολίτη κ. Ἱερόθεου καὶ τοῦ πρωτοπρεσβύτερου κ. Γεώργιου Μεταλληνοῦ γιὰ τὸν ἐκλιπό- ντα:«Τὴν 1η Νοεμβρίου ἐ.ἔ. ἐκοιμήθη ὁ Πρωτοπρ. Ἰωάννης Ρωμανί- δης, Καθηγητὴς τῆς Θεολογίας, ὁ “διδάσκαλος τῆς Ρωμαϊκῆς ὑπο- στάσεως τοῦ Γένους” (Ναυπάκτου Ἱερόθεος, “Ὀρθόδοξη Ψυχοθε- ραπεία”), “ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ὀρθοδόξους θεολόγους τοῦ 20οῦ αἰῶνος” (π. Γεώργιος Μεταλληνός). Ἱερόθεος καὶ Μεταλληνὸς λοιπὸν φαίνονται οἱ πιὸ στενοὶ ἐπίγονοι τοῦ Ρωμανίδη. Καὶ οἱ δύο ἐκφώνησαν ἐπικήδειους λόγους. Ὁ κ. Ἱερόθεος ἐκπροσωποῦσε καὶ τὸν ἀρχιεπί- σκοπο κ. Χριστόδουλο στὴ νεκρώσιμη τελετή, ἐφόσον «παρὰ τὴν ἐπιθυμίαν του δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ παρευρίσκεται ἀνάμεσά μας», ὅπως εἶπε ὁ Ναυπάκτου στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ ἐπική- δειου ποὺ ἐξεφώνησε. Ὡστόσο μποροῦμε εὐνόητα νὰ ὑποθέσουμε ὅτι ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν εἶχε τους λόγους του ποὺ δὲν παραβρέθηκε στὴν κηδεία τοῦ Ρωμανίδη. Ἄλλοι κληρικοὶ πα- ρόντες ἦταν ὁ Τυρολόης κ. Παντελεήμων, ὁ Ἱεραπύτνης κ. Εὐγένιος, ὁ πρ. Ἀταλάντης κ. Ἰω- άννης καὶ ὁ Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς πρωτοπρεσβύτερος κ. Θωμᾶς Συνοδινός. ὉΝαυπάκτου κ. Ἱερόθεος ἔπλεξε τὸ ἐγκώμιο τοῦ ἐκλιπόντα, ἐγκώμιο ὄχι τυπικὸ ἀλλὰ οὐσια- στικό, ἐφόσον οἱ δυό τους ἦταν στενοὶ συνεργάτες καὶ μοιράζονταν κοινὲς ἰδέες, ποὺ ἤδη ἔχου- με παραθέσει («Δ», τ. 263). Εἶπε: «Ὁ ἀείμνηστος πατὴρ Ἰωάννης Ρωμανίδης δὲν ἦταν συνη- θισμένη προσωπικότητα. (...) Γνώστης καὶ διδάσκαλος τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, ποὺ συ- νετέλεσε πολὺ στὴν ἀναγέννηση τῶν θεολογικῶν γραμμάτων, ἀλλὰ κυρίως καὶ προπαντὸς ἦταν εὐαίσθητος ἄνθρωπος. Εἶχε ἀφιερωθῆ ψυχῇ τε καὶ σώματι στὸ βάθος τῆς Ρωμιοσύνης(...)». Ἡ «εἴδηση» ὅμως δὲν βρίσκεται στὰ ἐγκώμια ποὺ ἔπλεξε ὁ Ναυπάκτου, ἀλλὰ στὴν ὑπό- σχεση ποὺ ἔδωσε στὸ Ρωμανίδη: «...ὁ σπόρος τῆς αὐθεντικῆς διδασκαλίας σου θὰ καρ- πίσῃ.Τὸ ὑποσχόμαστε καὶ ἐμεῖς οἱ μαθητές σου, ἐπίσκοποι καὶ κληρικοί, λαϊκοὶ καὶ μο- ναχοί, ὅλος ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ». Ἄρα ἔχουμε τὴν ὁμολογία τουλάχιστον ἑνὸς μητροπολίτη, τοῦ Ναυπάκτου, ὅτι θὰ ἀκολουθήσῃ κατὰ γράμμα τὴ διδασκαλία τοῦ Ρωμανίδη. Ὁκ. Ἱε- ρόθεος μάλιστα ἔγραψε καὶ βιβλίο μὲ τίτλο «Γέννημα καὶ Θρέμμα Ρωμηοὶ» καὶ διακήρυ- ξε τὶς ἀπόψεις του.
← καθαρισμένο κείμενο