ΔΑΥΛΟΣ/268, Ἀπρίλιος 2004 17555 βάθμιση τῶν ἑλληνικῶν σχολείων κατέστη πλέον ὀφθαλμοφανής. Ἡ πορεία πλεύσεως τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς εἶναι αὐτὴ τῆς ἐπαναφορᾶς τῆς βυζαντινῆς παραδοσιακῆς Ὀρθοδοξίας καὶ μόνον. Τὰ φθίνοντα ἑλληνικὰ σχολεῖα μετὰ δυσκολίας ἐπιβιώνουν χάρις στὴν ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία ἄνευ οὐδεμιᾶς, ἔστω καὶ ἠθικῆς μόνον ὑποστηρίξεως ἀπὸ τὸν Κλῆρο. Ἡ κατάσταση καθίσταται ἄκρως ἐπικίνδυνη. Ὁ ταχέως ἐπερχόμενος ἀφελληνισμὸς ἤδη εἶναι ὁρατός. Αὐτὰ ὅλα δὲν ἀποτελοῦν ἰδικήν μου γνώμη. Ὑπάρχουν ἀδιάσειστες καὶ τεκμηριωμένες ἐνδείξεις διὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, οἱ ὁποῖες λόγῳ χώρου δὲν δύνανται νὰ καταχωρηθοῦν εἰς τὸ σημείωμα αὐτό! Ἡ ἀφύπνιση τῶν ὁμογενῶν ἤδη ἔχει ἀρχίσει. Ἡ ἰδέα γιὰ τὰ σχολεῖα-τσάρτερς συνεχῶς κερδίζει ἔδαφος. Σαράντα τέσσερις πολιτεῖες ὑπο- στηρίζουν καὶ χρηματοδοτοῦν τὰ σχολεῖα-τσάρτερς. Τὰ ἤδη ὑπάρχοντα λειτουργοῦν θαυμάσια μὲ ἄριστα ἀποτελέσματα. Τὸ Ἐθνικὸ Συμβούλιο ἐπιτέλους ἀνέλαβε πρωτοβουλία ἐπὶ τοῦ θέματος καὶ ἄρχισε συνεδριάσεις πρὸς λῆψιν ἀποφάσεων. Κύριο μέλημα ἡ ὑποστήριξη τῶν ἑλληνικῶν σχολείων ποὺ θεωροῦνται οἰκονομικὸ βάρος καὶ μὴ ἀπαραίτητα. Ὁ καθένας στὸν τόπον του ἂς ἀναλάβῃ πρωτοβουλίες. Ἐμεῖς ἱδρύσαμε τὶς κοινότητες, ἐμεῖς τὶς ὑποστηρίζουμε καὶ τὶς συντηροῦμε ἀπὸ τὸ ὑστέρημά μας καὶ ἐμεῖς πρέπει νὰ ἔχωμε τὸν κύριο λόγο. Μετ’ ἐκτιμήσεως Θεόδωρος A. Λύρας Ἰατρός, Merchantville, NJ, ΗΠΑ Ὁ Πορφύριος καὶ ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν Κύριε διευθυντά, Ἐπίκαιρο θέμα λόγῳ τῶν ἡμερῶν – καὶ ἂς τὸ ἐξετάσουμε μὲ τὴ βοήθεια τῆς λογικῆς: Ὅσοι ἔχουν διαβάσει τὸ λόγο τοῦ Πορφύριου «Ἀποκριτικός», θὰ γνωρίζουν τὶς ἐνδιαφέρουσες ἀπόψεις του γιὰ τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Στὸ IV 24 ἀναρωτιέται λοιπὸν ὁ Πορφύριος: Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναστηθοῦν ὅλα τὰ σώματα τῶν νεκρῶν; Πῶς εἶναι δυνατόν, ὅταν μερικὰ ἀπὸ αὐτὰ ἔχουν διαλυθῆ μὲ καύση ἢ ἄλλο τρόπο; Μήπως θὰ ἀναστηθοῦν μὲ τὴ μορφὴ ποὺ εἶχε τὸ σῶμα τους τὴ στιγμὴ τοῦ θανάτου; Ἢ μήπως θὰ ἐπιλέξουν οἱ ἀναστημένοι τὴ μορφὴ ποὺ θέλουν; Καὶ τί θὰ γίνῃ μὲ αὐτοὺς ποὺ εἶχαν πολὺ ἄσχημα σώματα; Τοὺς ἀνθρώπους μὲ σωματικὲς ἀνωμαλίες; Ἂν δηλαδὴ ἦταν κάποιος κουτσὸς τὴ στιγμὴ τοῦ θανάτου του, θὰ ἀναστηθῇ ἔτσι; Ἢ μήπως ἕνα βρέφος ποὺ πέθανε, θὰ ἀναστηθῇ πάλι βρέφος ἢ ὅπως θὰ ἦταν ἂν μεγάλωνε; Καὶ ὅσοι πέθαναν σὲ βαθιὰ γεράματα θὰ ἀναστηθοῦν γέροι; Βέβαια στὴν πραγματικότητα οἱ χριστιανοὶ δὲν πιστεύουν ὅτι θὰ ἀναστηθοῦν μὲ ἄφθαρτο σῶμα πνευματικό, ὅπως μᾶς λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Πρὸς Κορινθίους, κεφ. ιε´ 44). Καὶ αὐτὸ ἀποδεικνύεται ὡς ἑξῆς (Εὐαγγέλιο κατὰ Λουκᾶν, κεφ. κδ´ 41-43): Ὁ Ἰησοῦς ἐμφανίζεται μετὰ τὸν θάνατό του στοὺς Ἀποστόλους. Διαβάζουμε (μετάφραση Καινῆς Διαθήκης ὑπὸ Π. Τρεμπέλα, ἐκδ. «Σωτήρ»): «Ἐπειδὴ αὐτοὶ ἠπίστουν ἀκόμη λόγῳ τῆς χαρᾶς των νομίζοντες ὅτι ἔβλεπον ὄνειρον καὶ ἐπειδὴ ἐθαύμαζον διὰ τὰ πρωτοφανῆ ταῦτα καὶ ἀνέλπιστα, τοὺς εἶπεν ὁ Κύριος· ἔχετε ἐδῶ τίποτε φαγώσιμον διὰ νὰ φάγω καὶ διὰ νὰ πεισθῆτε ἔτσι ἀκόμη περισσότερον ὅτι δὲν εἶμαι πνεῦμα: Αὐτοὶ δὲ τοῦ ἔδωκαν ἕνα τεμάχιον ἀπὸ ψάρι ψημένο καὶ ὀλίγη κηρήθραν καὶ ἀφοῦ τὰ ἐπῆρε, ἔφαγε ἐμπρός των, ὄχι διότι εἶχε ἀνάγκην συντηρήσεως τὸ σῶμα του, ἀλλὰ ἔπραξε τοῦτο διὰ νὰ βεβαιώσῃ αὐτοὺς ὅτι ὄντως ἀνέστη». Τί τὴν ἔκανε τὴν γήινη τροφὴ τὸ πνευματικὸ σῶμα; Τὴν χώνεψε κανονικά; Ἢ μήπως ὁ Ἀπόστολος Λουκᾶς ψεύδεται καὶ τὸ ἐπεισόδιο αὐτὸ ποτὲ δὲν ἔγινε; Ἂς δοῦμε τώρα τί μᾶς πληροφορεῖ ὁ Ἀπόστολος Ἰωάννης γιὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἰησοῦ μετὰ τὸν θάνατό του (κατὰ Ἰωάννην, κεφ. κ´ 17, 26-28): Ὁ Ἰησοῦς ἐμφανίζεται στὴν Μαρία Μαγδαληνὴ καὶ τῆς λέει «Μὴ μοῦ ἅπτου» (στὴν μετάφραση γίνεται «ὄργιο» ἑρμηνείας... πίστεψε ἡ Μαρία ὅτι ὁ κύριος ἐξακολουθεῖ νὰ ζῇ σωματικῶς κ.λπ.). Παρακάτω ἐμφανίζεται στοὺς μαθητές του, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν, καὶ μένει ὁ Θωμᾶς, ὁ ὁποῖος ἔλειπε. Ὅταν τοῦ ἀνακοινώνουν οἱ ἄλλοι μαθητὲς τί ἔγινε, αὐτὸς δὲν πιστεύει καὶ ἔτσι μετὰ ἀπὸ ὀκτὼ ἡμέρες ξαναεμφανίζεται ὁ Ἰησοῦς. Ὁ Θωμᾶς τὸν βλέπει, ἀλλὰ δὲν πείθεται ἂν δὲν τὸν ἀγγίξῃ. Ἔτσι ὁ Κύριος τὸν προστάζει νὰ ἀγγίξῃ τὰ σημάδια ἀπὸ τὰ καρφιὰ καὶ τὴ λόγχη καὶ νὰ βάλῃ τὸ δάχτυλό του στὶς τρύπες ἀπὸ αὐτὰ, καὶ ἔτσι πείθεται ὁ ἄπιστος. Ὁ Ἰωάννης μᾶς δίνει τὴν ἀπάντηση στὰ προηγούμενα ἐρωτήματα γιὰ τὸ ἂν τὰ σώματα, ὅταν ἀναστηθοῦν, θὰ φέρουν τὴ μορφὴ τοῦ πεθαμένου τὴ στιγμὴ τοῦ θανάτου! Μὲ ὅλα τὰ σημάδια, παρακαλῶ... καὶ χωρὶς αὐτὰ νὰ ἔχουν ἐπουλωθῆ. Ὁ Πορφύριος κλείνει τὸ θέμα πολὺ ὄμορφα (ἔνθ. ἀνωτ.): «Δὲν τὰ μπορεῖ ὅλα ὁ θεός, ὅπως δὲν μπορεῖ νὰ κάνῃ τὸ 2(cid:2)2 νὰ μὴν εἶναι 4, ὅπως δὲν μπορεῖ νὰ ἀναιρέσῃ τὴν ἱστορία καὶ τὰ γεγονότα ποὺ ἔχουν γίνει» κ.λπ. (ἂν ὑπάρχῃ θεὸς βέβαια – ἐξωσυμπαντικός, ποὺ δὲν ὑπόκειται στοὺς νόμους, ὅπως ὁ χριστιανικὸς θεός). Μὲ εκτίμηση Δημήτρης Δῖκος Θεσσαλονίκη