ΔΑΥΛΟΣ/268, Ἀπρίλιος 2004 17555 βάθμιση τῶν ἑλληνικῶν σχολείων κατέστη πλέον ὀφθαλμοφανής. Ἡπορεία πλεύσεως τῆς Ἀρχιεπι- σκοπῆς εἶναι αὐτὴ τῆς ἐπαναφορᾶς τῆς βυζαντινῆς παραδοσιακῆς Ὀρθοδοξίας καὶ μόνον. Τὰ φθίνο- ντα ἑλληνικὰ σχολεῖα μετὰ δυσκολίας ἐπιβιώνουν χάρις στὴν ἰδιωτικὴ πρωτοβουλία ἄνευ οὐδεμιᾶς, ἔστω καὶ ἠθικῆς μόνον ὑποστηρίξεως ἀπὸ τὸν Κλῆρο. Ἡ κατάσταση καθίσταται ἄκρως ἐπικίν- δυνη. Ὁταχέως ἐπερχόμενος ἀφελληνισμὸς ἤδη εἶναι ὁρατός. Αὐτὰ ὅλα δὲν ἀποτελοῦν ἰδικήν μου γνώμη. Ὑπάρχουν ἀδιάσειστες καὶ τεκμηριωμένες ἐνδείξεις διὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές, οἱ ὁποῖες λόγῳ χώρου δὲν δύνανται νὰ καταχωρηθοῦν εἰς τὸ ση- μείωμα αὐτό! Ἡ ἀφύπνιση τῶν ὁμογενῶν ἤδη ἔχει ἀρχίσει. Ἡἰδέα γιὰ τὰ σχολεῖα-τσάρτερς συνεχῶς κερδίζει ἔδαφος.Σαράντα τέσσερις πολιτεῖες ὑπο- στηρίζουν καὶ χρηματοδοτοῦν τὰ σχολεῖα-τσάρ- τερς. Τὰ ἤδη ὑπάρχοντα λειτουργοῦν θαυμάσια μὲ ἄριστα ἀποτελέσματα. Τὸ Ἐθνικὸ Συμβούλιο ἐπιτέλους ἀνέλαβε πρω- τοβουλία ἐπὶ τοῦ θέματος καὶ ἄρχισε συνεδριάσεις πρὸς λῆψιν ἀποφάσεων. Κύριο μέλημα ἡ ὑποστή- ριξη τῶν ἑλληνικῶν σχολείων ποὺ θεωροῦνται οἰκονομικὸ βάρος καὶ μὴ ἀπαραίτητα. Ὁ καθένας στὸν τόπον του ἂς ἀναλάβῃ πρωτοβουλίες. Ἐμεῖς ἱδρύσαμε τὶς κοινότητες, ἐμεῖς τὶς ὑποστηρίζουμε καὶ τὶς συντηροῦμε ἀπὸ τὸ ὑστέρημά μας καὶ ἐμεῖς πρέπει νὰ ἔχωμε τὸν κύριο λόγο. Μετ’ ἐκτιμήσεως Θεόδωρος A. Λύρας Ἰατρός, Merchantville, NJ, ΗΠΑ ὉΠορφύριος καὶ ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν Κύριε διευθυντά, Ἐπίκαιρο θέμα λόγῳ τῶν ἡμερῶν – καὶ ἂς τὸ ἐξε- τάσουμε μὲ τὴ βοήθεια τῆς λογικῆς: Ὅσοι ἔχουν δια- βάσει τὸ λόγο τοῦ Πορφύριου «Ἀποκριτικός», θὰ γνωρίζουν τὶς ἐνδιαφέρουσες ἀπόψεις του γιὰ τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Στὸ IV24 ἀναρωτιέται λοιπὸν ὁ Πορφύριος: Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνα- στηθοῦν ὅλα τὰ σώματα τῶν νεκρῶν; Πῶς εἶναι δυ- νατόν, ὅταν μερικὰ ἀπὸ αὐτὰ ἔχουν διαλυθῆ μὲ καύ- ση ἢ ἄλλο τρόπο; Μήπως θὰ ἀναστηθοῦν μὲ τὴ μορ- φὴ ποὺ εἶχε τὸ σῶμα τους τὴ στιγμὴ τοῦ θανάτου; Ἢ μήπως θὰ ἐπιλέξουν οἱ ἀναστημένοι τὴ μορφὴ ποὺ θέλουν; Καὶ τί θὰ γίνῃ μὲ αὐτοὺς ποὺ εἶχαν πολὺ ἄσχημα σώματα; Τοὺς ἀνθρώπους μὲ σωματικὲς ἀνωμαλίες; Ἂν δηλαδὴ ἦταν κάποιος κουτσὸς τὴ στιγμὴ τοῦ θανάτου του, θὰ ἀναστηθῇ ἔτσι; Ἢ μή- πως ἕνα βρέφος ποὺ πέθανε, θὰ ἀναστηθῇ πάλι βρέ- φος ἢ ὅπως θὰ ἦταν ἂν μεγάλωνε; Καὶ ὅσοι πέθαναν σὲ βαθιὰ γεράματα θὰ ἀναστηθοῦν γέροι; Βέβαια στὴν πραγματικότητα οἱ χριστιανοὶ δὲν πιστεύουν ὅτι θὰ ἀναστηθοῦν μὲ ἄφθαρτο σῶμα πνευματικό, ὅπως μᾶς λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Πρὸς Κορινθίους, κεφ. ιε´ 44). Καὶ αὐτὸ ἀποδει- κνύεται ὡς ἑξῆς (Εὐαγγέλιο κατὰ Λουκᾶν, κεφ. κδ´ 41-43): Ὁ Ἰησοῦς ἐμφανίζεται μετὰ τὸν θάνατό του στοὺς Ἀποστόλους. Διαβάζουμε (μετάφραση Καινῆς Διαθήκης ὑπὸ Π.Τρεμπέλα, ἐκδ. «Σωτήρ»): «Ἐπειδὴ αὐτοὶ ἠπίστουν ἀκόμη λόγῳ τῆς χαρᾶς των νομίζοντες ὅτι ἔβλεπον ὄνειρον καὶ ἐπειδὴ ἐθαύμα- ζον διὰ τὰ πρωτοφανῆ ταῦτα καὶ ἀνέλπιστα, τοὺς εἶπεν ὁ Κύριος· ἔχετε ἐδῶ τίποτε φαγώσιμον διὰ νὰ φάγω καὶ διὰ νὰ πεισθῆτε ἔτσι ἀκόμη περισσότερον ὅτι δὲν εἶμαι πνεῦμα: Αὐτοὶ δὲ τοῦ ἔδωκαν ἕνα τε- μάχιον ἀπὸ ψάρι ψημένο καὶ ὀλίγη κηρήθραν καὶ ἀφοῦ τὰ ἐπῆρε, ἔφαγε ἐμπρός των, ὄχι διότι εἶχε ἀνά- γκην συντηρήσεως τὸ σῶμα του, ἀλλὰ ἔπραξε τοῦτο διὰ νὰ βεβαιώσῃ αὐτοὺς ὅτι ὄντως ἀνέστη». Τί τὴν ἔκανε τὴν γήινη τροφὴ τὸ πνευματικὸ σῶμα; Τὴν χώ- νεψε κανονικά; Ἢ μήπως ὁ Ἀπόστολος Λουκᾶς ψεύδεται καὶ τὸ ἐπεισόδιο αὐτὸ ποτὲ δὲν ἔγινε; Ἂς δοῦμε τώρα τί μᾶς πληροφορεῖ ὁ Ἀπόστολος Ἰωάννης γιὰ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἰησοῦ μετὰ τὸν θά- νατό του (κατὰ Ἰωάννην, κεφ. κ´ 17, 26-28): Ὁ Ἰησοῦς ἐμφανίζεται στὴν Μαρία Μαγδαληνὴ καὶ τῆς λέει «Μὴ μοῦ ἅπτου» (στὴν μετάφραση γίνεται «ὄργιο» ἑρμηνείας... πίστεψε ἡ Μαρία ὅτι ὁ κύριος ἐξακο- λουθεῖ νὰ ζῇ σωματικῶς κ.λπ.). Παρακάτω ἐμφανί- ζεται στοὺς μαθητές του, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν, καὶ μένει ὁ Θωμᾶς, ὁ ὁποῖος ἔλειπε. Ὅταν τοῦ ἀνακοι- νώνουν οἱ ἄλλοι μαθητὲς τί ἔγινε, αὐτὸς δὲν πιστεύ- ει καὶ ἔτσι μετὰ ἀπὸ ὀκτὼ ἡμέρες ξαναεμφανίζεται ὁ Ἰησοῦς. Ὁ Θωμᾶς τὸν βλέπει, ἀλλὰ δὲν πείθεται ἂν δὲν τὸν ἀγγίξῃ. Ἔτσι ὁ Κύριος τὸν προστάζει νὰ ἀγγίξῃ τὰ σημάδια ἀπὸ τὰ καρφιὰ καὶ τὴ λόγχη καὶ νὰ βάλῃ τὸ δάχτυλό του στὶς τρύπες ἀπὸ αὐτὰ, καὶ ἔτσι πείθεται ὁ ἄπιστος. Ὁ Ἰωάννης μᾶς δίνει τὴν ἀπάντηση στὰ προηγούμενα ἐρωτήματα γιὰ τὸ ἂν τὰ σώματα, ὅταν ἀναστηθοῦν, θὰ φέρουν τὴ μορφὴ τοῦ πεθαμένου τὴ στιγμὴ τοῦ θανάτου! Μὲ ὅλα τὰ σημάδια, παρακαλῶ... καὶ χωρὶς αὐτὰ νὰ ἔχουν ἐπου- λωθῆ. ὉΠορφύριος κλείνει τὸ θέμα πολὺ ὄμορφα (ἔνθ. ἀνωτ.): «Δὲν τὰ μπορεῖ ὅλα ὁ θεός, ὅπως δὲν μπορεῖ νὰ κάνῃ τὸ 2�2 νὰ μὴν εἶναι 4, ὅπως δὲν μπορεῖ νὰ ἀναιρέσῃ τὴν ἱστορία καὶ τὰ γεγονότα ποὺ ἔχουν γί- νει» κ.λπ.(ἂν ὑπάρχῃ θεὸς βέβαια – ἐξωσυμπαντι- κός, ποὺ δὲν ὑπόκειται στοὺς νόμους, ὅπως ὁ χρι- στιανικὸς θεός). Μὲ εκτίμηση Δημήτρης Δῖκος Θεσσαλονίκη